menu

Eagles - Desperado (1973)

mijn stem
3,80 (337)
337 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Country
Label: Asylum

  1. Doolin-Dalton (3:26)
  2. Twenty-One (2:11)
  3. Out of Control (3:04)
  4. Tequila Sunrise (2:52)
  5. Desperado (3:33)
  6. Certain Kind of Fool (3:02)
  7. Doolin-Dalton [Instrumental] (0:48)
  8. Outlaw Man (3:34)
  9. Saturday Night (3:20)
  10. Bitter Creek (5:00)
  11. Doolin-Dalton / Desperado [Reprise] (4:50)
totale tijdsduur: 35:40
zoeken in:
avatar van bikkel2
4,5
Happy Newyear luigi !!!

Dat we maar meer mooie muziek mogen delen.

avatar van luigifort
Zekers te weten

deric raven
Zullen we cowboytje spelen?
Ja dat is goed.
Ik wil Joe Dalton zijn, zegt Don, die rol van kleine driftige leider ligt mij goed.
Nee, ik wil Joe Dalton zijn, zegt Glenn.
Jij mag wel Averell Dalton zijn, die is een stuk groter, maar wel wat lomper.
En wij zijn wij dan, vragen de overige twee.
Bernie en Randy mogen William en Jack Dalton zijn.
Hun rol is wat kleurlozer, en gemakkelijk te vervangen.
Ik heb nog een vriend, die heet ook Don, ik zal hem vragen of hij Lucky Luke wil spelen.
Prima, zegt de andere Don, in zijn rol van Joe Dalton.
Gniffelend denkt hij; mooi, dan kan hij als ik hem niet meer nodig heb naar de noorderzon vertrekken.
Joe Dalton had ook nog een soortgelijk plan met William en Jack Dalton.
Maar eerst zou hij aan de slag gaan met het illegale casino, dit boevenhol moest ook nog een naam hebben.
Weet je wat; ik zet er gewoon het bord hotel op, dan krijg ik minder problemen met andere instanties.
Joe Dalton had helemaal geen zin meer in cowboytje spelen, maar boefje en politie leek hem wel erg leuk.

avatar van Funky Bookie
3,5
Dus.......

avatar van Droombolus
4,0
Zou het kunnen wezen dattut jochie er niks aan vindt ? Misschien laterder, alsie groot is ........

deric raven
Nee hoor, er staan twee erg sterke nummers op, namelijk Desperado en Tequila Sunrise, die behoren zeker tot hun beste werk.
Maar ik schets de verhoudingen in de band, en die zijn al vanaf het begin niet zo goed geweest.
Henley en Frey houden het niet lang uit met andere bandleden, daarvoor zijn hun ego's te groot.
Muzikaal is het wel goed, maar ik hou meer van de latere periode met Felder, volgens mij was zijn invloed op Hotel California groter dan wat vaak beweerd wordt.

avatar van bikkel2
4,5
Henley's rol op het debuut is nog vrij klein, en op dit album zijn de verhoudingen nog aardig gelijk.
Leadon nog in zijn element, maar Frey en Henley komen na On The Border anders uit de strijd en dan begint het interne gelazer al snel.
Leadon vertrekt, Meisner raakt gefrustreert en Felder wil eigenlijk meer dan een rol als stergitarist.
Muzikaal is het nummer Hotel California grotendeels van hem, maar op Victim Of Love wil hij ook zingen en dat ging dus niet gebeuren.
Terwijl hij weggelokt wordt voor een etentje, zingt Henley de vocalen in, definitief.
De cynicus Henley reageert in de docu vrij nonchalant.
" Het zou toch ook belachelijk zijn als ik de gitaarsolo van HC zou willen spelen."

Tja.......... Wild West binnen een popgroep.
Wel treffend deric..

avatar van musician
4,0
Henley en Frey kunnen anders elkaars bloed ook wel drinken. Het heeft 500 jaar geduurd voor ze elkaar weer zagen na de tour in 1982 en er sowieso een reünie zou kunnen komen. Daar was even tijd voor nodig.

Maar zonder enige twijfel, zijn ze ook het meest commerciële duo binnen de band en altijd al geweest. En dat betekent, dat ze elkaar (en ook anderen) om zakelijke redenen dulden, keihard kunnen zijn en anderen dus kunnen laten vallen als een baksteen (zodra ze er niet meer aan kunnen verdienen).

Die macht hebben ze en ze zijn zich daar van bewust.
De huidige bandleden schikken zich ook in hun ondergeschikte rol daarin.

Het leverde commercieel en artistiek succes, dat moet ze worden nagegeven.
Maar er zijn in de loop van de tijd ook heel wat mensen uitgevlogen die artistiek integer, muzikaal interessant ook waren maar die niet die mentaliteit konden opbrengen.

Geef mij maar Bernie Leadon, de beste componist van The Eagles ooit. Maar die had echt een feilloos gevoel wanneer hij moest opstappen, hij was volstrekt a-commercieel. Dat deed hij met rechte rug en zonder om te kijken. De laatste jaren is hij toch nog weer teruggekeerd, om live voor een paar grijpstuivers een paar nummers mee te mogen spelen tijdens de farewell tour.

avatar van bikkel2
4,5
Ik vind het debuut en deze ook hun meest oprechte werk. Wat ongecompliceerder en met twee benen in de Countryrock.
Frey wilde eigenlijk meer rocken en kreeg dan ook min of meer zijn zin met het aantrekken van Felder en wellicht nog uitdrukkelijker met de komst van de populaire Joe Walsh.
Ook toen Leadon nog in de band zat, speelde Walsh al eens mee en dat was natuurlijk een duidelijke boodschap naar Bernie toe.
Uiteindelijk viel het natuurlijk uitelkaar. Frey was op een punt gekomen dat hij Henley artistiek niet meer kon bijbenen en de sfeer werd steeds grimmiger.

Het cashen is nog steeds gaande en de farewell tour gaat denk ik nog wel even door, al is het verhaal nu wel zo'n beetje verteld ljjkt me.

avatar van Droombolus
4,0
musician schreef:
Dat deed hij met rechte rug en zonder om te kijken.


Hij kieperde uit frustratie nog een glas bier over Frey's hoofd heen voordat ie de deur uitliep.

avatar van musician
4,0
Dat is dan een goede traditie

avatar van nlkink
Musician schreef:

Maar die had echt een feilloos gevoel wanneer hij moest opstappen, hij was volstrekt a-commercieel. Dat deed hij met rechte rug en zonder om te kijken.


Droombolus schreef:
Hij kieperde uit frustratie nog een glas bier over Frey's hoofd heen voordat ie de deur uitliep.


En schreef I Wish You Peace over de kwestie. Een held dus!

avatar van bikkel2
4,5
Droombolus schreef:
(quote)


Hij kieperde uit frustratie nog een glas bier over Frey's hoofd heen voordat ie de deur uitliep.


Dat was nog niets vergeleken met het uit de hand gelopen gitaargevecht tussen Frey en Felder na het laatste concert uit 1980.
Die sloegen elkaar bijna de hersens in.

avatar van chevy93
5,0
musician schreef:
Geef mij maar Bernie Leadon, de beste componist van The Eagles ooit.
Mwa, dat weet ik zo net nog niet. De enige nummers die hij volledig zelf schreef voor Eagles zijn op één hand te tellen en kijkende naar de nummers waarop hij de hoofdgitarist is, zou ik durven stellen dat dit doorgaans ook niet de beste nummers van de band zijn. Uiteraard zijn er uitzonderingen, zoals Wish You Peace en de van dit album afkomstige Saturday Night en Outlaw Man.

avatar van musician
4,0
Je moet uiteraard wel op blijven letten, Outlaw man is van David Blue, daarentegen zijn Twenty one en Bitter Creek wel van Leadon.

Van het vorige album zijn er natuurlijk Witchy woman en Early bird.

Zonder nu een lijst op te dissen heeft hij ook het onovertroffen Journey of the sorcerer op One of these Nights geschreven. Een instrumentaal nummer en in mijn optiek niet alleen het beste nummer van The Eagles ooit maar vooral ook de essentie van de cowboys-woestijn-rock waar de Eagles in 1972 hoopvol mee waren begonnen.

Die muzikale gedachtegang was na Leadon geheel vertrokken en met zijn kenmerkende banjo spel daarmee eigenlijk ook wel de ziel van de band. Joe Walsh redde de Eagles daarna nog met Hotel California (hoewel het album ook slechts wordt gedragen door een paar nummers). Het was geheel begrijpelijk dat The Eagles na The Long Run er een einde aan maakten.

Bij gebrek aan muzikanten als Bernie Leadon.

avatar van chevy93
5,0
musician schreef:
Je moet uiteraard wel op blijven letten, Outlaw man is van David Blue,
Of je moet even goed lezen:
chevy93 schreef:
kijkende naar de nummers waarop hij de hoofdgitarist is,[...] Outlaw Man.
Mijn punt was dat je het best goede nummers mag vinden, maar overall staat het in geen verhouding tot de hoeveelheid klasbakken die Henley/Frey uit hun mouw schudde. Alleen al op dit album: Doolin' Dalton, Desperado, Doolin' Dalton-Desperado, Tequila Sunrise. Nog te zwijgen van Hotel California, Pretty Maids, The Last Resort, Lyin' Eyes. En vlak Meisner niet uit met Certain Kind of Fool, Try and Love Again en zijn volprezen topper Take It to the Limit.

Leadon was muzikaal zeer sterk, maar als songwriter toch zwaar ondergeschikt aan de twee hoofdmannen en als solo-artiest niet heel denderend. Het is dan ook geen verrassing dat hij na de Eagles niets noemenswaardigs gepresteerd heeft.

Wat dat betreft zou ik de vergelijking maken met Richard Wright achter Gilmour/Waters.

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
De druk om na Hotel California met een gelijkwaardig album op de proppen te komen zorgde eigenlijk voor een doodvonnis van de band, Hotel hing als een molensteen om de nek bij vooral Don Henley.
Glenn Frey had ten tijde van The Long Run een writers block wat zich steeds meer tegen de band ging keren.
ik meen dat o.a. Bob Seger, J.D Souther & Don Henley Heartache Tonight voor hem hebben geschreven zodat de explosieve Frey toch nog een rol kon spelen binnen de band, hoewel hij artistiek al was voorbijgestreeft door Henley.
Ook in het latere solo werk van de heren zou zich dat openbaren.

avatar van musician
4,0
chevy93 schreef:
Of je moet even goed lezen:kijkende naar de nummers waarop hij de hoofdgitarist is,[...] Outlaw Man.

Ik ga jou voortaan weer volledig kopieëren, als ik al reageer, want je hebt je stukje zitten herschrijven om recht te brijen wat krom was.

Het maakt mij verder niets uit wat je schrijft, ik heb mijn mening over het geheel gegeven.
En wat Henley en Frey, met respect voor hun werk, in het algemeen hebben geschreven voor The Eagles vind ik niet per se al te best, uitzonderingen daargelaten. Maar er zitten ook veel slappe dingen tussen.

avatar van LucM
4,5
De eerste twee albums van Eagles waren duidelijk groepsalbums, zowat iedereen bracht muzikaal en compositorisch een duit in de zak maar het waren (nog) geen grote commerciële successen. Na het vertrek van Bernie Leadon manifesteerde Don Henley zich steeds meer tot ergernis van Glenn Frey die het compositorisch moet afleggen tegen hem. Na het gigantische succes van Hotel California dat grotendeels een project van Don Henley is claimde hij ook het grootste deel van de royalty's. The Long Run is meer een compromis-album in die zin dat de andere leden één of meer nummer schreven maar het was duidelijk dat de band op springen stond en het album was ook minder evenwichtig en succesvol dan de twee vorige Eagles-albums.

avatar van chevy93
5,0
musician schreef:
Ik ga jou voortaan weer volledig kopieëren, als ik al reageer, want je hebt je stukje zitten herschrijven om recht te brijen wat krom was.
, dat je überhaupt denkt dat ik zoiets zou doen, zegt meer over jou dan over mij.

LucM schreef:
The Long Run is meer een compromis-album in die zin dat de andere leden één of meer nummer schreven maar het was duidelijk dat de band op springen stond en het album was ook minder evenwichtig en succesvol dan de twee vorige Eagles-albums.
The Long Run is, zoals in de docu History of the Eagles goed weergegeven wordt, een plaat ontstaan onder druk van de platenmaatschappij. Na Hotel California kreeg men $$-ogen en ze wisten zelf ook wel dat de inspiratie maar half aanwezig was en het eindproduct niet half zo goed was. Door ruzies etc. hebben ze het album maar de wereld in geholpen, waarschijnlijk om er maar vanaf te zijn.

Overigens zijn ze nooit een échte groepsband geweest, zoals Frey zelf zegt:
The band was like a fake democracy. Henley and I were making the decisions while at the same time trying to pacify, include, and cajole the others. There was always so much turbulence around our band that it made us serious all the time. There was never a day when all five guys felt good. I'd think, "Who is gonna blow it today? Who's gonna want to fire everybody.
Men heeft het vaak over ruzies tussen Henley en Frey, maar eigenlijk was het juist Henley/Frey tegen de rest (ook ten tijde van Desperado). Toen zij óók nog ruzie met elkaar kregen, klapte de bel gelijk.

avatar van blaauwtje
5,0
Laat Bernie maar lopen, al vanaf Dillard &Clark doet ie wat hij zelf goed vind, zo niet dan is het beurt , altijd een beetje op de achtergrond gebleven, heeft door de jaren heen zijn centjes goed kunnen verdienen in de studio scene .

Af en toe duikt hij weer op op een of andere cd, met wisselend succes, hoogtepunt is de cd Slow Turning van John Hiatt en zijn eigen solo cd uit 2003 Mirror.

Goed om hem vorig jaar als zelfverzekerde gitarist aan het werk te zien in de Ziggo Dome

avatar van bikkel2
4,5
Frey en Henley hebben composorisch het beste werk geschreven voor de Eagles, zonder meer een feit.
Leadon's bijdragen waren goed, maar niet genoeg om een groter publiek mee te bereiken.
Leadon was de beste muzikant binnen het geheel en daar mogen ze hem nog dankbaar voor zijn.
Maar het Countryrock juk moest worden afgeschuwd en toen werd Leadon's rol minder interessant.
Dan heb je aan Felder en Walsh in de breedte wat meer.
Maar qua oriiginaliteit omarm ik de perode met Leadon meer. Geen twijfel daarover.

avatar van m1997
Geweldig album met de toppertjes Doolin-Dalton, Certain Kind of Fool en Bitter Creek.
Heerlijk country geluid! Het western sfeertje heeft mij altijd aangesproken

avatar van LucM
4,5
Overigens werd het concept voor dit album bedacht door Jackson Browne die ook sommige nummers meeschreef en verder afgewerkt door de Eagles-leden. Dit album inspireerde Don Henley om met een gelijkaardig, nog pretentieuzer conceptalbum op de proppen te komen wat uitmondde in Hotel California. Tekstueel overtrof Don Henley de overige Eagles-leden, hij was de man van het concept en de diepgang waar dat Glenn Frey meer hitgericht was. Het is ook niet verwonderlijk dat Don Henley na de split als enige een degelijke solocarrière heeft kunnen opbouwen. Je kunt de rol van Don Henley bij Eagles vergelijken met Roger Waters die bij Pink Floyd ook steeds meer het laken naar zich trok.

Overigens zijn ze - wat chevy93 zegt - nooit een échte groepsband geweest, ze speelden voordien bij verschillende andere bands en beslisten een groep te vormen nadat ze als begeleidingsband van Linda Ronstadt fungeerden. Je kunt het een supergroep in de countryrock noemen, te vergelijken met Crosby, Stills, Nash & Young (waar Eagles ook door zijn beïnvloed).

Don Henley wilde met Eagles een grootschalige tournee beginnen. Bernie Leadon (die wel enkele nummers heeft geschreven maar zijn compositorische inbreng was vrij gering) zag dat tenslotte niet meer zitten en vertrok uit de band en werd vervangen door de meer rockgetinte gitarist Joe Walsh. Maar het was dankzij deze tournee dat Eagles zo groot werden.

avatar van musician
4,0
Na die toer volgde alleen nog The Long Run en dat album heeft verder niet de geschiedenisboekjes gehaald.
Dus of daarna The Eagles "zo groot werden" is dan vermoedelijk vooral in naam.

Kunnen ze niet als groep worden gezien omdat een aantal leden eerst als begeleidingsband van Linda Ronstadt fungeerden?

Ik vind het vergelijk met Crosby, Stills, Nash & Young daar wat mank gaan, de laatsten hielden natuurlijk niet voor niets hun eigen naam aan. En hielden vanaf het begin ook hun eigen huishouding er op na.
Het eerste soloproject van Henley was pas in 1982, nadat de Eagles uit elkaar waren gevallen.

Bernie Leadon, die lid was van de Flying Burrito Brothers voor hij naar de Eagles ging en dus wel wat gewend was, was ook een echte teamspeler en geen man van solo aspiraties.
Overigens wil David Crosby, in zijn oude vete, niet geassocieerd worden met de Eagles, laat dat voorop gesteld worden.

Leadon had genoeg van de grootschalige toernees die de Eagles al met hem achter de rug hadden, de stadionrock, die toen in opmars was in de VS. Hij hield de eer aan zichzelf. Hij was binnen de Eagles de man van het kenmerkende banjo- en steelgitaar geluid. Op Desperado ook als een verademing aanwezig. Hij heeft een bluegrass verleden, dat verklaart veel.

Maar hij zag de muziek van The Eagles een andere kant opgaan. De ambities van Henley & Frey waren niet de zijne, zoals uiteindelijk nog een paar leden bij The Eagles zijn weggegaan. Dat is verder prima, bij muzikale meningsverschillen. Maar het is wel altijd een echte band geweest.

deric raven
Ik vond de vergelijking met Pink Floyd niet zo verkeerd, zeker wat betreft de verhoudingen in de band.
Fleetwood Mac misschien, vul dan alleen i.p.v. Country maar Blues in.

avatar van musician
4,0
Je zou kunnen zeggen dat Frey & Henley de Gilmour & Waters van The Eagles waren/zijn.
Ook Gilmour & Waters kwamen pas met solo projecten nadat Pink Floyd formeel gesproken het laatste (gezamenlijke) klusje had geklaard met The Final Cut.

Fleetwood Mac ligt wat gecompliceerder. Daar zijn oprichters Mick Fleetwood en John McVie officieel de band (de naamgevers ook) en zijn er in de loop van de jaren, als een duiventil, muzikanten aan komen waaien. Met wat geluk bleken die in het algemeen nog succesvol ook. Zowel Fleetwood als McVie zijn geen componist en sterk afhankelijk van de muzikale bijdragen van anderen.

avatar van bikkel2
4,5
Gilmour bracht zijn 1e soloalbun in 1978 uit.
In de 70's aangaande de Eagles was er duidelijk geen tijd voor soloprojecten.
Er was toen niet iets als even een jaar of langer eruit zijn.
Er werd oftewel getourd of men bevond zich in de studio.
Na een concert vloog de groep net zo makkelijk terug 's avonds, om 's nachts verder te werken aan HC.
En Henley en Frey waren natuurlijk de baas en enorme pietlutten.
Zangpartijen die vaak per zin werden ingezongen.
Walsh , Felder en Meisner kregen er een punthoofd van werkelijk.
Daarbij werd er behoorlijk veel gesnoven en dat droeg uiteindelijk ook niet echt bij tot een toffe sfeer. De altijd gebroederlijke relatie tussen Frey en Henley liep hier vooral scheuren op.
De roem en de keerzijde die uiteindelijk ontstond had al te veel aangericht.
Gilmour, om de vergelijking maar eens aan te gaan, nam in ieder geval wat ruimte voor zichzelf in 1978.
Bijkomend nadeel was dan wel weer dat Waters vrijwel individueel het hele The Wall project al in de steigers had staan en uiteindelijk niet al te veel inspraak dulde van de rest.
Wright kon vertrekken door gebrek aan inzet en Gilmour vocht voor enkele bijdragen.
In het geval van de Eagles was Henley nu de man die qua creativiteit Frey achter zich liet.
Maar ik denk wel t/m The Long Run Henley Frey als een gelijkwaardige partner heeft beschouwd.
The Long Run schijnt echt een drama geweest te zijn qua proces.
Geen songs, geen inspiratie en een hoop haat en venijn.

avatar van De buurman
3,5
In één of ander nieuw rockblaadje dat ik van het weekend kocht, adverteerde Henley met zijn nieuwe soloplaat. In dikke letters stond daarbij: "the voice of the Eagles..." Voor mij is Frey echter de no.1 vocalist van de groep. Van teveel Henley word ik altijd wat moe in mijn hoofd.

avatar van bikkel2
4,5
Je kunt met Henley dan wel meer kanten op.
Hij heeft veel soul in zijn stem, maar ook met rock en country kan ie prima overweg.
Frey vind ik vooral sterk in het slowere country werk.
Maar de kracht zat 'm wel in het feit dat meerdere leden een goede zangstem hadden.
Voor de afwisseling perfect.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:55 uur

geplaatst: vandaag om 00:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.