Gil Scott-Heron - I'm New Here (2010)

En ik gooi deze weer een halfje naar beneden. Ik weet het niet met dit album. Zeer waarschijnlijk moet ik er echt voor "in the mood" zijn.

dat is dan weer gelijk de andere kant op. vind dit album op zich een intressant expiriment(het album is ook vrij kort). ik hoop dat heron dit wat meer uitwerkt. Er zou zomaar eens een klassieker uit kunnen rollen. Hiphop+electro+soul lijkt me een prima combinatie.

Lekkere plaat. Fijne stem met mooie, rustige muziek en een vleugje electronic. 3.52; een vrij lage score, wat mij betreft.

Voor de liefhebbers. Gil Scott-Heron is dit jaar live te aanschouwen op North Sea Jazz Festival. Ben benieuwd naar zijn nieuwe sound, maar hoop toch dat hij merendeels zijn "oude werk" laat horen.

Gil Scott-Heron is (op)nieuw hier

Een nieuw album (I’m New Here) van Gil Scott-Heron mag een ware verrassing zijn. Lange tijd liet hij niets van zich horen, maar hij is nu terug en komt dat ook live bewijzen op het komende North Sea Jazz Festival.

But the most noticeable thing about Scott-Heron on this album to anyone familiar with his work is how worn his voice sounds. It's raspier and age-weathered, less agile, and occasionally prone to letting words slur and melt into each other instead of leaping out as they did back in the 70s. (bron: pitchfork.com)

Gil Scott-Heron (1949) uit Chicago is een dichter die zich veel bediend met ‘spoken word jazz’ en dat maakt hem bijzonder als 1 van de grondleggers van de rap en later de neo soul. Vooral actief in de begin jaren 70 en 80 zoekt hij met zijn teksten de confrontatie op en wordt hij geassocieerd met de black militant activism. Dat levert hem kritiek op, bijvoorbeeld voor zijn meest bekende liedje: The Revolution Will Not Be Televised.

Wie nog nooit gehoord heeft van Scott-Heron heeft niet goed op zitten letten. In de Zwarte Lijst van Radio 6 komt hij een aantal keren naar voren met klassiekers als The Bottle (1974) en het eerder genoemde “Revolution” (1971). Zijn eigenzinnige (brom)stem en muziek kan de oudere jongere muziekliefhebber simpelweg niet zijn ontgaan.

Het nieuwe album is wel een apart album geworden. Er staan absoluut een aantal juweeltjes op, maar er staan ook nummers op ‘ter vulling’ van de cd. En dat met een speellengte van krap 30 minuten en 16 jaar ‘bedenktijd’. Hij zat vanwege drugs meerdere malen een tijdje in het gevang. Diezelfde drugs hebben ook een aanslag gedaan op zijn (zang)stem. Voor de 1 een verrijking voor de ander een verschrikking. Luister zelf! Net als Michael Franti en Public Enemy hebben gedaan.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

CD recensie hierboven:

Hier is de video van de remix van New York is Killing Me in samenwerking met Jamie Smith van The xx. Op mij komt het niet helemaal over maar er zijn vast mensen die het goed vinden.

Jamie heeft blijkbaar het hele album geremixt. Komt in februari uit als We're New Here.
Echt enthousiast ben ik - op grond van bovengenoemd voorproefje - evenwel niet.

Ah, het komt er dan toch! Er was al sprake van dat project sinds de release van deze. Toch wel een beetje benieuwd, ook al heeft het zo te horen nog maar weinig met Gil Scott-Heron te maken.

Ik heb deze plaat nog niet gehoord, maar die jamie xx remix bevalt me wel:)

Kende de man totaal niet, totdat ik hoorde dat jamie xx zijn plaat ging remixen. En vanwege die plaat heb ik besloten het origineel ook maar een luisterbeurt te geven en ik moet zeggen het klinkt best lekker. Zijn stem spreekt mij wel aan en samen met de beats word het een mooi geheel

Ik heb deze net beluisterd na Pieces of a Man en dan wordt het kwaliteitsverschil pijnlijk duidelijk. Maar ook zonder te vergelijken en te kijken naar het tijdsverschil valt deze plaat mij erg tegen. Het begint al met het intro. Waar Kanye West samples van Gil Scott-Heron erg goed wist toe te passen in zijn muziek, is Flashing Lights een totaal verkeerde keuze geweest als achtergrondmuziek. De teksten die door Gil Scott-Heron gesproken worden over dit nummer zijn dan wel weer erg mooi verteld. Dit zijn voor mij ook de hoogtepunten op het album, de stukjes spoken word. Zijn dichtkwaliteiten zijn nog niet verdwenen. Zijn mooie stem helaas wel. Zijn stem op I'm New Here is veel rauwer, wat wel erg goed past bij de donkere, rauwe sfeer van de muziek. Helaas trek ik die muziek totaal niet. Het klinkt allemaal erg experimenteel. Het is een grote mix van verschillende genres. Helaas zorgt dit er voor dat het een redelijk onsamenhangend geheel is en deze erg korte plaat nergens echt op gang wil komen. Erg jammer, ik had ander gehoopt...

Ik weet dat het zijn eigen tekst niet is, maar ik krijg elke keer weer kippenvel als ik hem in "I'm new here" deze regels hoor zingen:

No matter how far wrong you've gone,
you can always turn around.

Prachtig in al zijn eenvoud.

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Ik moet tot mijn schande erkennen dat dood van de beste man voor mij een aanleiding was om me toch eindelijk in zijn werk te verdiepen, iets dat ik me al een hele tijd had voorgenomen. Na magnum opus Pieces of a Man ben ik met deze begonnen... Toegegeven: het klinkt inderdaad anders dan wat ik tot nu toe van hem heb gehoord, maar zeker niet minder. Sterker nog, ik verbaas me over het lage gemiddelde hier. Ik vind de combinatie van de dreigende, kale, dubby begeleiding en de rauwe, doorleefde stem van Scott-Heron een absolute voltreffer.

Ik lees hier net dat Damon Albarn heeft meegewerkt aan Me and the Devil, grappig, want ik kreeg gelijk een associatie met de Gorillaz. Samen tillen ze de klassieker van Robert Johnson naar de 21e eeuw. De stem van Scott-Heron blijft integreren en schurkt tegen de over-the-top in I'll Take Care of You, wat juist goed bij het nummer past. De handclaps in New York Is Killing Me doen het wat traditioneler klinken, maar de zware drum geeft de juiste lading donkerte mee, waardoor het voor mij de absolute koploper van het album is. Daarna gaat het tempo er idd iets te veel uit door het spoken word. Overigens doet de combinatie van beats met spoken word en rauwe stem heel erg denken aan Rob Dougan.

De tekst van On Coming From a Broken Home (Part 2) is heel wrang als je weet dat de maker ervan een jaar later overlijdt... Tegelijkertijd is dit album een zeer passende epiloog voor het leven van Gil Scott-Heron en tevens een geheugensteun voor de jongere generatie, opdat zijn werk niet vergeten wordt...

Perfect album, zelfs vele malen beter dan het remix album van Jamie XX. De stem van Heron komt echt meer uit de verf hier dan op het remix album, die zelfs tamelijk saai is vergeleken hiermee. Alhoewel Jamie XX zijn remix album ook heerlijk melodieus en vernieuwend omspringt met soul hoeft dat niet, want Gil Scott-Heron doet het zelf al genoeg op dit album. Jammer dat hij niet meet deze richting uitkan, dit is soul/dub zoals het moet.

Is het bedroevend of hoopvol dat een crackverslaving in de muziekbusiness een pro is en geen con? Als cynicus verder redenerend: het is allemaal authentiek opgehipt voor de 2.0 experience, met bliepjes en beats en zo. Toch, geen slecht album. Maar doe me toch maar Moving Target.

Uiteindelijk dan maar besloten me in het GSH oeuvre te verdiepen. Begonnen met Pieces of a Man en nu deze.
Het begint al meteen met het geweldige On Coming from a Broken Home (Pt. 1). Die rauwe stem van Gil werkt hier fantastisch, past volledig in de productie. Wat een sfeer. Me and the Devil en I'm New Here vind ik maar matig, afgezet tegen de rest van het album. Op interludes heb ik het niet zo, maar voor een keertje zijn ze nog wel leuk, recente footage, aangezien de beste man een jaar later overleed. Your Soul and Mine doet het dan weer prima. I'll Take Care of You is wat mij betreft het pronkstuk van het album. Maar Where Did the Night Go, Running en The Crutch zitten daar niet ver vandaan. New York Is Killing Me is ook prima, maar steekt er niet bovenuit. Pt. 2 is ook weer mooi, maar spreekt net iets minder dan Pt. 1. Bij het begin van The Crutch had ik nog even het idee dat Michael & Janet wilden gaan Screamen.
Na de eerste luisterbeurt, dacht ik even dat het toch wat zou tegenvallen, maar na hem nu regelmatig aangehoord te hebben, kom ik op een verdiende 4 sterren uit. Het album bevalt me ook net wat meer dan Pieces of a Man. Daar staan net iets te vlakke tracks op i.t.t. tot deze.

Als je dit afzet tegen zijn andere platen is dit wel het minste album Bridges pieces of a man en spirits behoren tot wel het beste in de muziek
Het blijft nog steeds een raadsel waarom zo'n brilliante man zo is afgegleden wel blij met i''l take care of you een van de mooiste nummers van hem
Daar hoor je hoe geniaal hij was

[quote]kemm schreef:
Vier weken geleden botste ik midden in de nacht in een zoveelste verwoede poging een leak van dit album te vinden op een leak van dit album. Twee weken geleden was het tijd om naar de winkel te lopen voor de officiële release van de cd. Vandaag luister ik naar I’m New Here op vinyl. Je kan je afvragen waarom zoveel geld spenderen voor iets dat er eerder én goedkoper (gratis) was. Mensen die vandaag naar de vinyl luisteren weten het antwoord al. Een geheel nieuwe bonus-LP (met herwerkingen van oude songs en het nooit eerder uitgebrachte jazzy ‘My Cloud’) is het begin, het mooi vormgegeven pakket het vervolg.
Bijgevoegd daarbij zitten twee losse foto-afdrukken. De ene toont een lantaarnpaal op de hoek van 125th Street en Lenox Avenue, verwijzend naar Gil Scott-Heron’s baanbrekende debuutplaat. Op de andere zien we de man himself 40 jaar later aan de voet van zijn even baanbrekende vijftiende release. Duidelijk getekend door the sign of the ages, en dus met bijbehorende bompapet, zien we een artiest die elk woord dat hij ooit voortbracht ook geleefd heeft, maar nooit te beroerd zal zijn om nog een speelse pruillip te trekken.

Vraagje: ik ben wat laat met de aanschaf van deze mooe plaat op vinyl, is de meerwaarde van het bonusmateriaal groot? Die is nl pas voor ca €65 te krijgen en de gewone lp rond de 30.
Dank alvast voor jouw reply!
Groet, Grootfaas (Peter)

Ik moest lachen om de luister-regels die Gil heeft opgesteld, te vinden op de laatste pagina van het boekje. Met o.a.: "Get rid of all distractions (even her or him)".
Ook de bonus cd, inclusief de interludes met die mooie stem waar ik eindeloos naar kan luisteren, is genieten. Met name het laatste nummer, het dromerige "My cloud", wat anders klinkt dan de, ook mooie, piano stukken daarvoor.