Gil Scott-Heron - I'm New Here (2010)

Ik begin met 3,5*. Het had van mij trouwens wel (minstens) een kwartiertje langer mogen duren.

Vrij kaal en minimalistisch geluid inderdaad, en ook de erg korte speelduur is opvallend, het voordeel daarvan is dat je de plaat blijft herbeluisteren en het nergens in herhaling valt of verveelt.

Toch vind ik "I'm New Here" wel degelijk soulvol en fascinerend, juist door het open, niet-dichtgemetselde karakter van de productie, en de man zelf heeft nog genoeg te vertellen, de korte interludes storen me niet en ook het gebroken, rauwe stemgeluid past perfect bij de sfeer van de plaat.

Ik heb het gevoel dat er (snel?) nog meer nieuw materiaal uitkomt, Scott-Heron mag dan lang weggeweest zijn, het is niet iemand die is blijven hangen in het verleden en/of van gekkigheid niet meer weet wat hij moet doen, hij staat met beide voeten in het heden, en heeft een album afgeleverd dat ook in de toekomst zal blijven boeien.

Ik ben het eens met Poles Apart. Het album is inderdaad erg soulvol, maar ik zou het niet meteen met het genre Soul bestempelen. Ik zat eerder te denken aan Hip-Hop, Blues, Electronic, Folk, Pop, Jazz,... Take your pick!
Nochtans ligt I'm New Here qua stijl wel op één homogene lijn. Dat halfuurtje stroomt dan ook mooi voorbij. Zelfs de interludes storen niet, omdat ze gewoon lijken voort te vloeien uit de songs.

En dit klinkt mij ook als het perfecte startschot van een tweede carrière! (Laten we hopen.)

ben er niet zo kapot van eerlijk gezegd. waar is de soul gebleven. het is een erg saai album. de spaarzame instrumentatie boeit me niet zo. geef mij maar nummers als the prisoner van pieces of a man.

Die Robert Johnson cover is interessant, ben benieuwd naar meer.

Ben nog niet echt overtuigt door dit album. Heb tot nog toe alles behalve Wow-momenten gehad. Een kleine voldoende voor nu.

Hé ja, ' Me and the Devil' is een cover van Robert Johnson, dat had ik nog niet gehoord. Nochtans ken ik het origineel wel. Beide uitvoeringen zijn echt betoverend mooi!

Wat ik persoonlijk het grootste probleem van het album vind is dat je het na één keer in z'n geheel te hebben gehoord niet echt de behoefte hebt om dat nog eens te doen. Althans, ik niet.

Ik heb precies hetzelfde. 'The Crutch' vind ik na 3 luisterbeurten het beste nummer.

Ik heb net het tegenovergestelde: in die enkele dagen heb ik 'm nu een stuk of 15 keer afgespeeld en nog steeds valt er heel wat te doorgronden. Niet slecht voor een 'kaal' albumpje van een klein halfuur, hé? Zodra ik I'm New Here ook fysiek in handen heb, hoop ik het wat uitgebreider te kunnen verwoorden.

Net de single voor het eerst gehoord en gezien.
Moet toch wel zeggen dat ik het wel een dope track vindt.
Ik vind de beat er echt wreed in hakken en die rauwe stem van GSH maakt het echt 1 geheel.
Het is inderdaad wel compleet anders wat we gewend zijn van de man. Doet me wat denken aan Terry Callier die toen ook een compleet andere stijl ingeslagen was door zijn werk te mixen met wat andere muziekstromingen. En dat heeft toen ook erg goed uitgepakt.
GSH still kicks ass.
Ben benieuwd naar de rest.

Interessant artikel over Heron en dit album - en waar hij al die jaren heeft uitgehangen - in NRC vandaag.

toffe plaat zeg, deze wil je idd juist steeds opnieuw opzetten. veelzijdig, afwisselend. bovenal een unieke 'blend' van oude en nieuwe muziekstijlen, met gil scott-heron als bindende factor. ik kan me niet herinneren ooit iets soortgelijks te hebben gehoord. alleen dat verdiend al credits.

Hm leuk. Jammer dat ik geen NRC ontvang bij mij thuis.

Edit. Dan moet ik het maar doen met dit stukje.

on coming from a broken home 1 en 2 zijn wel erg vette burial achtige tracks ook zeg, lijkt bijna van de meester zelf afkomstig.

Burial!?

Het zijn (voor alle duidelijkheid) respectievelijk de intro en outro van het album waar Gil Scott alleen maar praat met een muziekje (wat totaal niet lijkt op iets van Burial) op de achtergrond. (...)

burial jah

Ik weet niet wat jij hoort hoor maar het enige wat ik hoor is het Flashing Lights deuntje van Kanye op de achtergrond waar Gil Scott overheen praat. Niet bepaald Burial-achtig dus.

blijkbaar hoor (en voel) ik idd meer dan jij.

Of je bent de gelukkige eigenaar van een wel heel erg hele rijke fantasie.

misschien moet je gewoon niet zo zeuren. ik hoor iets wel, jij hoort iets niet.lekker belangrijk.

Voor jou blijkbaar wel.

Maak je niet zo druk man ik vind het alleen bijzonder dat jij er zoveel meer dan mij inziet. Want waar ik een kale maar toch heel treffende intro en outro zie, zie jij twee 'vette Burial achtige tracks' dan heb ik elk recht om verbaast te zijn imo. Dat ik dan zeg dat je een rijke fantasie hebt hoef je dan ook niet gelijk negatief op te nemen.

NRC had het ook al over Burial trouwens.

Bij de intro en outro van het album? Lijkt me stug. Maar ik kan me wel goed voorstellen dat ze in een nummer als Me and the Devil een Burial-achtig geluid denken te herkennen.

Dan ga ik dit album ook eens proberen. Wel jammer van de lelijke hoes. Vreselijke kleuren, foto had ook wel wat karaktervoller gekund.

om daar nog even op in te haken, na wat gegoogle blijken er idd veel meer mensen/ recensenten dezelfde gedachte te hebben mbt burial. de sample die kanye west gebruikt is er trouwens een van curtis mayfield (ik wist het ook niet, maar het geeft de situatie wel een andere draai), uit het nummer little child running wild.

de rest van het album is niet direct burial gelinkt, maar bevat wel dezelfde feel van leegte, kil- en rauwheid. daarin kan ik dan ook wel meegaan. verwacht echter natuurlijk geen dubstep of burial lookalike. maar genoeg daarover lijkt me bij deze.

verder vind ik het eigenlijk gewoon vervelend om mijn visie hier te moeten verdedigen. laat dit gewoon een site van afzonderlijke meningen zijn, en maak daarin zelf een afweging. al dit soort discussies bij platen doet afbreuk aan de kwaliteit van deze site.

Je moet alles gewoon niet zo negatief/aanvallend (of zeurderig) opvatten dan krijg je dit soort discussies ook niet. Nogmaals, ik was alleen maar verbaast that's all.

Ik begreep de link wel met Burial (soortgelijke samplemontage), al zou ik er zelf niet meteen zijn opgekomen.
Ik denk trouwens dat meer mensen die niet meteen weg zijn van Gil Scott-Heron, of Soul in het algemeen, dit album wél zouden kunnen appreciëren. Het is vooral Richard Russell, de baas van XL Recordings, die als producer de sound van dit album heeft bepaald. De genre-omschrijving zou eigenlijk aangepast mogen worden, maar ik weet niet goed in wat. Iemand een idee? Hiphop/Electronic ofzo?

Ik begrijp die link ook wel alleen zijn de intro en outro dan weer net niet de gedeeltes waarbij Burial mij in het hoofd schiet als ik er naar luister.

Het heeft inderdaad weinig met soul te maken meer maar ik zou het ook geen Hip-Hop/Electronic willen noemen. Het is gewoon niet simpel om dit in een genre/hokje te plaatsen. Electronic als 2de genre aangeven lijkt me nog het beste want het is wel meer Soul dan dat het Hip-Hop is imo.

Wat het ook moge zijn, het klinkt toch wel erg goed! Gil Scott-Heron z'n poëtische rijmelarij op van die abstracte, kille beats is helemaal niet verkeerd.