Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)

Beetje The Thunderbirds-achtige hoes.

Zo autobahnbrekend anders is deze toch niet, lijkt mij. Waarom vind je 'm duidelijk minder dan?

terechte vraag! Misschien toch wel de wat langdradige combinatie van Trans-Europe Express dat over gaat in Metal on Metal. En Franz Schubert vind ik echt niet goed. Als je het zo bekijkt blijft voor mij dan nog de helft van het album "staan"...maar eerlijk is eerlijk: over smaak valt nu eenmaal niet te twisten.

Okee, Franz Schubert is ook niet mijn favoriet op dit album, maar past goed in het geheel. En TEE (gevolgd door MoM) is voor mij juist van ongekende schoonheid; Dat alsmaar doordenderende ritme werkt haast hypnotiserend als je je eraan overgeeft / in de juiste gemoedstoestand bent. Voor mij dus juist een van de absolute hoogtepunten in het hele oeuvre van Kraftwerk.

De 3e plaat die ik in de kringloop vond. Ik vind ze alle 3 erg leuk, deze lijkt wat meer ingetogen!

Showroom dummies kende ik alleen via Duran Duran, die dit nummer tijdens de 2008 tour in een elektro set coverde.

The hall of mirrors is mysterieus, maar ook erg charmant door het grappige Duitse accent. Dat heeft toch wel iets.

Van niks van Kraftwerk in mijn bezit, naar 3 albums... Dat gaat me geld kosten, want nu wil ik meer. Het bevalt me goed. En de kans dat ik dit nog eens vind voor zo'n leuke prijs is erg klein vrees ik.

Waar is die kringloop van jou?

In de kringloopwinkel is het vaak een zaak van op het juiste moment binnen te stappen.
Ik kocht er een aantal weken geleden de live dvd van Kraftwerks Minimum-Maximum tour.

Prijs voor de dvd in near mint staat: 4 euro.

De dvd ken ik niet, wel de cd versie er van en die is geweldig.

Live in Amsterdam

Kraftwerk - Trans Europe Express / Metal on Metal / Abzug @ Paradiso

half puntje erbij. Ik kocht deze plaat destijds vooral voor TEE en Metal auf Metal, maar ook Europe Endless (ineens weer actueel ook), The Hall of Mirrors (wat een sfeer!) en het droge showroom dummies hebben een plekje in mn hart verovert.

Het komt zelden voor dat ik een album na één luisterbeurt 5 sterren geef.
Het album pakt me vanaf de eerste klanken en laat me pas los na de laatste.
Een heerlijke muzikale treinreis door het landschap van deze muziekpionieren.

Sterk album van deze West-Duitse pioniers dat ze zelfs nog wisten te overtreffen met de opvolger the Man machine,een jaar later.Zelf erken ik zeker de grote invloed van Kraftwerk op bijvoorbeeld de elektro pop met bands als Depeche mode,Ultravox en the Human league en hun bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe muziekgenres als House en Hiphop,maar de sound van het viertal uit Düsseldorf zelf vind ik tegenwoordig soms toch wat statisch en te monotoon.Ook heb ik een voorkeur voor de Duitse vocalen in plaats van dat Engels met accent.
Trans-Europe Express uit het oeuvre van Kraftwerk heeft de tand des tijds goed doorstaan,de plaat klinkt nauwelijks gedateerd,is muzikaal spannend en kent in de vorm van Hall of mirrors,Showroom dummies en het titelnummer een aantal erg sterke songs.Valt me ook steeds regelmatiger op dat de band vaak erg sterke melodie lijnen heeft.
Minpunten zijn voor mij de,op een gegeven moment toch wel eentonige zang,wat magere productie en het gebrek aan emotie,al betwijfel ik of dat laatste wel zou passen bij het geluid van Kraftwerk.
In zijn geheel desalniettemin een goed en invloedrijk album met een paar behoorlijke uitschieters.

Het hoeft natuurlijk niet meer gezegd te worden, maar ik doe het toch, Kraftwerk waren pioniers van de electronica. Trans-Europa Express legt de focus op het minimalistische, daarbij sterk gebruik makende van de hypnotiserende kracht der repetitie. Het album blijft, net als de rest van het werk van Kraftwerk, veel langer vers dan de houdbaarheidsdatum deed vermoeden. Dit album bestaat ergens in zijn eigen wereld, waar het nog onduidelijk is of het een dystopie of een utopie betreft. Een ding is zeker, dit album roteert ongestoord op een gematigd tempo rond, als een scharnier in een grotere mechanische constructie. Ergens weggestopt achter glas drukken de leden van Kraftwerk op de knoppen en nodigen je op hun manier uit om je totaal onder te dompelen in hun luisterspel. Iconisch album.

Kraftwerk, ik was een aantal jaar een grote fan. Ik denk zo ongeveer tussen mijn 16e en 20e. Autobahn en Radio Activity had ik op lp en de andere vaak wat geklooi met een cassette.
Waaronder deze.
Op deze site zie ik dat de Engelstalige uitvoering meer stemmen heeft dan de Duitse versie. Op cassette had ik een Duitse versie en die is bij mij altijd blijven hangen. Schaufensterpuppen klinkt toch veel beter dan Showroom Dummies.
Maar nu heb ik enkel de Engelstalige cd en deze toch maar weer eens opgezet. Na zoveel jaren (meer dan 40 jaar) , hoeveel van mijn puberale enthousiasme is nog over. Nu geniet ik nog steeds van de zware Duitse electronische muziek, maar hoe zit het met dit veel luchtigere Kraftwerk.
Want zeker van de eerste experimentele Kraftwerk muziek (Kraftwerk 1 en 2) ben ik nog een groot bewonderaar.
Nou is deze plaat niet zo luchtig als de latere platen en moet ik zeggen dat ik na zoveel jaar nog best onder de indruk ben. Het zit mooi tussen de zwaar experimentele fase en de bijna dance achtige fase.
De nummers zitten knap in elkaar, nog duidelijk invloeden van Autobahn, maar ook al iets commerciëler.
Het enthousiasme wat ik als tiener heb gehad, dat is er niet meer. Maar dat dit kwaliteit bezit is zonder meer hoorbaar. Woorden als voorloper, pionier zijn hier zeker op de plaats. Ook bepaalde dwarsheid, zoals de hoes laat zien. Jaren 70 en dan vier bijna serene, jaren 50 koppen in strak pak.
Eigen weg gaand en een totaal eigen sfeer creëren. Ik denk dat mijn bewondering daarvoor er nog steeds is.

TRANS EUROPE EXPRESS 1977

Trans Europe Express heeft lang bovenaan mijn Kraftwerk lijst gestaan. Maar daar is tijdens de voorbije luisterweek verandering in gekomen. De reden heet Showroom Dummies dat in een aantal landen ook op single verscheen. Ik vind het geen goed nummer. Het is een *** nummer op een plaat met voor de rest alleen maar ***** composities. Het tintelende Europe Endless met zijn heerlijke melodielijnen bijvoorbeeld. Vergeet even Ode An Die Freude van von Beethoven en von Schiller en maak van Europe Endless de Europese hymne. Het adembenemende Hall Of Mirrors is nog zo'n winnaar: de Venus In Furs van Kraftwerk. "Even the greatest stars..." Met die sinistere voetstappen en zijn minimalistisch arrangement: enkel subtiele, muzikale accenten zorgen voor een rimpeling in het spiegelglas.

De belangrijkste verdienste van Showroom Dummies is dat Kraftwerk hier voor het eerst een popsong uit haar klankasten probeert te toveren, een soort voorloper van The Model. Maar ik vind het resultaat toch wat licht wegen. Alsof Depeche Mode op een klasseplaat als Violator plots Just Can't Get Enough zet. Showroom Dummies bevat clichés die we van de Duise pioniers niet gewoon zijn. Of is dit alles Hineininterpretierung van iemand die zo vol is van jaren '80 synthipop dat hij uit het oog en oor verliest hoe nieuw de trukendoos in 1977 was? Op kant twee pronkt de titelsong: een muzikale treinreis doorheen cultureel Europa. Van station naar station zoals Bowie het Kraftwerk voordeed. De metalen beats die we te horen krijgen komen niet uit een ritmebox maar werden allemaal eigenhandig door de bandleden gegenereerd. En na die orgie van ritmes volgt Frans Schubert. Een ode aan de Duitse componist van zoveel klassieke liederen. De genialiteit zit in het contrast: tekst noch ritmische begeleiding. Enkel een blik synthetische violen bij wijze van spreken.

Endless Endless vormt het coda van het meest gevarieerde Kraftwerk album. De groep bestrijkt hier een breed muzikaal palet. Het is ook het favoriete Kraftwerk album van Andy McCluskey en Orchestral Manoeuvres In The Dark zal in haar werk vaak citeren uit deze en andere Kraftwerk platen.

Ik vind de kleurenhoes mooier, maar eigenlijk is dit de originele hoes van de Westduitse LP. Moeten we 'm aanpassen?

Hoezo?

De witte hoes is de Duits(talig)e, Italiaanse, Griekse, Franse en Belgische hoes.

De gekleurde hoes is de Nederlandse, Zweedse, Japanse, Australische, Amerikaanse en Britse hoes.

https://www.discogs.com/master/2877-Kraftwerk-Trans-Europa-Express

Lijkt me dus niet verkeerd om hier de gekleurde te zetten en bij de Duitstalige release de witte.

Kraftwerk - Trans Europa Express (1977) - MusicMeter.nl

Oh natuurlijk! Ik had me even niet gerealiseerd dat zowel de Duits- als de Engelstalige release afzonderlijk op MusicMeter staan. Maar dat is natuurlijk niet meer dan logisch. Op deze manier klopt het helemaal.

Heerlijk album om helemaal in op te gaan. Zo'n Europe Endless zou van mij inderdaad eindeloos mogen doorgaan. Bijzonder knap dat zulke repetitieve muziek niet gaat vervelen of irriteren maar juist aan kracht wint naarmate het langer doorgaat.

Zelfde geldt voor de titeltrack/Abzug. Hall of Mirrors en Showroom Dummies zijn van een wat andere orde, prima tracks maar wat minder die hypnotiserende genialiteit. Franz Schubert en Endless Endless sluiten de plaat weer fijn dromerig af.

Ik vind die Engelse versie echt helemaal niks.

Ik bedoel: Showroom Dummies ipv Schaufensterpuppen! ... come on.

Het is ook een beetje een The Thunderbirds-achtige band.

De lengte van track 5 is gecorrigeerd naar 6:52 (was eerst als 2:11 vermeld). De Engelstalige versie heeft als Track 5 “Metal on Metal” (6:52). De Duitstalige versie heeft dit nummer gesplitst in 2 tracks: “Metall auf Metall” (2:10) en “Abzug” (4:42). De Duitstalige versie heeft daardoor 1 track meer 8 t.o.v. 7.

Er is ook een Franstalige versie; Les Mannequins

De countdown is nog auf Deutsch en dan verder in het Frans:

Eins, zwei, drei, vier
Nous sommes immobiles dans la vitrine
Nous sommes les mannequins
Nous sommes les mannequins

Op de Franse uitgave van het album werd Les Mannequins geplaatst in plaats van Showroom dummies. Alle overige nummers waren in het Engels

Verdorie, hier vinden ze gewoon even Underworld uit. Ik kan er alleen niet helemaal bij de nummers vanaf het titelnummer niet gewoon één lang nummer vormen, zoals 'Autobahn'. Excuses voor drie keer 'nummer' (of een variant) in de vorige zin, maar 'liedje' dekt de lading niet en 'compositie' vind ik voor popmuziek toch echt een boomerig jeukwoord; categorie 'Bob Dylan is een echte dichter, hoor'. Maar nu dwaal ik af. Deze gaat volgende week mooi op de koptelefoon in de trein naar Düsseldorf.