Keane - Night Train (2010)

Ik heb nu de hele plaat een aantal keer beluisterd: de nummers apart van elkaar zijn grotendeels weer erg fijn, maar erg samenhangend is het geheel niet. Hier waren we al voor gewaarschuwd: Tim heeft namelijk al aangegeven dat dat de reden is dat ze het een EP noemen: de nummers passen niet echt bij elkaar. Het start met House Lights, wat gewoon het stukje muziek is dat voor alle concerten in 2009 afgespeeld werd. Beetje een gemiste kans als echte 'intro' op de cd. Back In Time is een wat steviger nummer dat in de verte wat doet denken aan Let It Slide. Favoriet van de plaat is voor mij Looking Back, wat ik een betere single-keuze had gevonden dan Stop For A Minute. Your Love is ook een van mijn favorieten op deze plaat. Weer heel erg 80's pop met een lekkere bas en een sterke tekst (goed dan, even een stukje):

I didn't want to go
Go back and back for you
But it's a heartless drug
I'm addicted to

And when I drive that road
And start to feel that chill
I think I see your face
Do you come here still?

Those were the times and these were the places
Your love is so good
And now that I'm here I suddenly find I'm
Tumbling backwards

And back to where I was before
Dreaming of glory and your love
And now I'm laying on your floor
Crashed on the surface of your love


Ook een goeie keuze om dit nummer door Tim te laten zingen, want ik denk niet dat Tom veel aan het nummer toe had kunnen voegen. Erg fijn Ishin Denshin is in de refreinen erg aanstekelijk, maar door de (uiteraard) onverstaanbare Japanse zang in de coupletten niet helemaal geslaagd. Het is bovendien een vrijwel directe kopie van het origineel van Yellow Magic Orchestra. Al met al een fijn plaatje, maar zeker niet zo goed als zijn voorganger. Ik hou het voorlopig op 4****.

Ach ja, het ietwat 'sprookjesachtige' (voor zover dat echt opging op het debuut) heeft inmiddels al lang en breed plaats gemaakt voor een aardser geluid, en dat vond ik op de laatste twee albums eigenlijk al wat teleurstellend, want daarmee werd dit bandje meer en meer anoniemer, en dat is best opvallend natuurlijk omdat juist bij het debuut nogal wat vergelijkingen werden gemaakt en ze verweten werd niet genoeg eigen smoel te hebben. Eerlijk is eerlijk: ik deelde die kritiek wel een beetje maar vond dat debuut zo ongelooflijk fijn dat ik het ze wel vergaf.
Achteraf gezien was Hopes and Fears toch wel een hoogtepuntje te noemen want veel beter werd het daarna niet voor mij.
Dat ik Night Train ben gaan beluisteren was meer uit nieuwsgierigheid of die dalende lijn zich zou gaan voortzetten.
Dat er op 2 nummers gerapt wordt stoort mij totaal niet: ik vind het zelfs wel wat toevoegen aan de band en Ishin Denshin (You've Got to Help Yourself) is mede door toedoen van zangeres Tigarah wel een favorietje.
Looking Back doet me zelfs wat denken aan Pet Shop Boys.
Ook voor deze EP gaat op dat ik de band een wat nuchterder sound vind hebben, mede door toedoen van rapper K'Naan. Maar aards en nuchter in combinatie met Keane zorgt tegelijkertijd ook wel een beetje voor 'minder interessant'. En ergens twijfel ik aan mijn eigen uitspraak hieromtrent: want is het eigenlijk niet verrassend dat juist Keane met raps aan komt zetten en past het op de een of andere manier niet vrij gemakkelijk in hun sound?!
Ik vind deze EP dan ook zo slecht nog niet. Feit is alleen dat ik wat ben afgedwaald van Keane wat zich ook uit in het nauwelijks nog draaien van ouder werk inclusief het debuut.
Dat kan gebeuren tussen luisteraar en band, maar neutraal luisterend naar Night Train kan ik concluderen dat ik het erger verwacht had en dat het me best wel bevalt. Ietwat saai misschien, maar niet vervelend saai. Het is een aardig plaatje geworden.

Oh dat nummer vind ik nou juist best wel grappig =P
Vind het jammer dat ze niet zoveel meer met de gewone piano doen z.a ze deden bij Hopes & Fears dat vind ik nog steeds het beste album...

Wisselend.. De nummers met KŃaan liggen lekker in het gehoor en My Shadow is een heerlijk Keane-nummer, dat het niveau van Hopes & Fears weet te halen.
De rest weet echter niet ontzettend te boeien. Toch zitten er in alle nummers wel wat leuke stukjes, die het als geheel zeker niet vervelend maken om naar te luisteren. De geringe playlist van 8 nummers maakt dit tot een niet zo verkeerd tussendoortje, al heb ik liever de langspelers. 3,5*

Leuk dat Keane een beetje experimenteert met andere soundscapes, invalshoeken en co-zangers; een EP is daar best een goed medium voor, en na drie uitstekende albums vergeef ik ze op voorhand al veel. Toch valt het me allemaal niet mee, want te veel nummers zijn te flauw om te beklijven en zijn het andere oor al bijna uit wanneer ze het ene oor nog ín moeten. Het elektronische intro laat bijvoorbeeld geen enkele indruk achter, dat duet met Tigarah is totaal zouteloze bubblegum, en de tijden dat ik nog mijn best deed om raps op pop- of rocknummers te waarderen liggen reeds ver achter mij, dus hoewel de eerste twee-en-een-halve minuut van Stop for a minute wel grappig en catchy zijn (en goed gezongen door K'Naan) haak ik daarna acuut af. (Dat Tom Chaplin af en toe klinkt als Bono helpt ook niet mee.)
        Wat overblijft is de aardige 80's-synthesizer-wanhoop van Back in time, het spannende Your love (prima gezongen door Rice-Oxley) en de afsluiter waarvoor ze voor de zekerheid maar even een klassieke en redelijk sterke Keane-compositie hebben gereserveerd om de luisteraar toch met een goed gevoel naar huis of bed te kunnen sturen. Zo krijgen de mannen full marks voor de ambitie, maar het resultaat is op te veel plaatsen te nietszeggend, en ik betwijfel of dit een blijvertje in de Keane-discografie zal blijken te zijn. En ik ben daarin blijkbaar niet de enige, want dit is pas het vierde bericht sinds 2011 bij deze EP, toch wel een beetje verrassend.

Ik ben het grotendeels eens met bovenstaand verhaal. Ik was in eerste instantie van plan deze te skippen, maar toen ik zag dat één nummer hun Best Of gehaald heeft, kreeg ik toch wel het vermoeden dat Night Train wel iets meer is dan een zoethoudertje. Het begint nog vrij veelbelovend, maar na het alleraardigste 'Back in Time' volgt het ene niemendalletje na het andere. Het weet totaal niet te beklijven en klinkt geregeld totaal niet als Keane. Mijn waardering voor Strangeland zou hierna haast alleen maar nóg hoger worden.

Toch weet deze EP zich kort voor het einde nog wat te herpakken, want de laatste twee nummers zijn leuk. K'Naan had voor mij niet gehoeven, maar hij verdwijnt door de leuke melodie gelukkig wat meer naar de achtergrond op 'Looking Back'. Het is al vaak voor mij gezegd, maar ik ben het er ook helemaal mee eens: 'My Shadow' is op en top Keane. Had zo op een album kunnen staan, dus ook terecht dat die op de verzamelaar uit 2013 is beland. Ander voordeel: Night Train duurt maar een half uurtje, dus je kunt je hier moeilijk een buil aan vallen. Ik zal 'm - door het nietszeggende middenstuk - niet gauw nog eens opzetten, maar doordat er toch enkele leuke nummers uit zijn voortgebracht, voelt deze EP niet overbodig.

3*