Caro Emerald - Deleted Scenes from the Cutting Room Floor (2010)

Cheesy, poppy jazz zoals we dat vaker gehoord hebben. Leuk voor de fans van Wouter Hamel zullen we maar zeggen.
Zelf vind ik het ook prima te doen: ik zie mezelf komende zomer al richting strand rijden met de ramen van de auto lekker open en genietend van het lekkere weer.
Echt een album dat geschikt is voor bepaalde maar zeker ook beperkte gelegenheden.
Want eerlijk is eerlijk gaat het op den duur allemaal wel een beetje vervelen en krijg ik genoeg van bijna alweer zo'n zelfde overbekend deuntje. Daarbij krijg ik het songfestival nummer 'Miss Kiss Kiss Bang', dat Duitsland in 2009 vertegenwoordigde middels Alex Swings Oscar Sings met Dita von Teese die op het podium mocht ronddarren, maar niet uit mijn beeld. En dan bedenk ik me opeens: had Nederland Caro Emerald niet kunnen sturen?
Ik weet het: niet iedereen zal deze opmerking kunnen waarderen omdat het een ondertoontje heeft. Ik bedoel het niet slecht zoals ook deze cd zeker niet slecht is.

djarend heeft het wat dat aan gaat kort maar krachtig weten te zeggen:

Goed genietbare muziek dus, maar geniet wel met mate want overdaad schaadt

Zomer 2009, Nederland was in de ban van een nieuwe artiest van eigen bodem. Caro Emerald deed ons heupwiegend en vrolijk door het leven gaan op haar zomerhit ‘Back it Up’. Nu is het winter 2010 en maakt Caro Emerald eens wederom vrolijk. Dit keer met haar nieuwe single ‘A Night Like This’.

Nu is er dan eindelijk haar album uit, met de prachtige titel ‘Deleted Scenes from the Cutting Room Floor’. Tijd voor QT om eens diep in deze muziek te duiken en jullie te laten weten welk resultaat het heeft opgeleverd.

De albumopener ‘That Man’ is wel te zien in de stijl van de hit ‘Back it Up’. Jazzy en vooral erg catchy. De 40’s en 50’s komen door Emerald weer tot leven. Heupwiegend swingen we weer mee met dit nummer. Caro Emerald’s stem is er één uit duizenden, dat is al snel duidelijk. Heerlijk soepel, beheerst en het past gewoon bij de sound van de nummers.
Het sfeertje blijft behouden bij het tweede nummer, ‘Just One Dance’. Wederom valt het vrolijke karakter van de muziek op. De stem van Caro is als elastiek, zo makkelijk glijdt het door de teksten. Love is in the air, en Caro Emerald maakt liefde vrolijk.
Het fantastische ‘Riviera Life’ gaat gewoon lekker door waar we gebleven zijn. Wat vooral zo lekker in dit nummer is, is de schijnbaar onbezorgde manier waarop Caro met haar vocalen speelt. Fantastisch relaxing, vrolijk en met topkwaliteit neergezet.
Hierna volgt de bekende eerste single. Wat valt er nog over te zeggen? Het lijkt me bijna stug dat er iemand is die dit nummer nog niet gehoord heeft. De kracht in dit nummer ligt misschien wel in het feit dat, al heb je hem zo vaak gehoord, hij nooit verveelt.
En dat Caro niet zomaar een dame is bewijst ze in ‘The Other Woman’. Open de jazzclub please! Nodig een partner uit en voetjes van de vloer. Alleen dit keer iets langzamer als we nochtans van dit album gewend zijn. Caro “hangt” met haar stem heerlijk in dit nummer. Vocaliste ten top. Dat gitaartje is ook erg sterk verwerkt.


‘Absolutely Me’ brengt ons naar de movies. Jaren 50 Hollywood-achtige muziek. Mooi koperwerk, lekker ritme. Erg leuk hoe de meer heden ten daagse scratch verwerkt is met de meer old school sound.

Dat filmische sfeertje wordt ook weer aangedragen in ‘You Don’t Love Me’. Beetje van die muziek die ze in die stomme films gebruikten. Om de gebeurtenissen te ondersteunen, omdat de acteurs niet spraken. Wederom erg leuk gedaan.

Het vrolijke sfeertje dat we al in het gehele album terughoren wordt door ‘Dr. Wanna Do’ alleen maar dikker aangezet. Misschien wel het meest vrolijke nummer van dit album. Een glimlach is simpelweg niet te onderdrukken.

Met ‘Stuck’ gaat het tempo wat meer omhoog. Tsjonge, wat is het muzikale gedeelte snel ingespeeld. Voeg daar de relaxte stem van Caro toe en je hebt een alweer een leuk nummer. Al gaat het qua sfeer misschien wel een beetje op elkaar lijken allemaal.

‘I Know That He’s Mine’ begint heel spannend met de piano. Mooi sfeervolle intro. Een soort van dreigend ritme valt in. Erg mooi neergezet. Dit is het meest sfeervolle nummer van het album. Goed werk. Hierna volgt de 2e single. Velen zullen ze ook wel kennen. Het valt geheel in de lijn van de rest van het album. Een duidelijke keuze voor single. Zo kunnen we er wel meer van dit album halen.

Het album wordt afgesloten door ‘The Lipstick on His Collar’. De titel is al spannend, muzikaal is het ook net weer anders als de meeste nummers op dit album. Goed gegaan. Het is meer in de trant van de soul die je nu vrij vaak hoort. Mooie afsluiter. Kan zo in een James Bond film.

Dit album is een geslaagd werkje geworden. Vooral door de erg sterke vocalen van Caro Emerald. Gaandeweg gaan de nummers qua sfeer wel wat op elkaar lijken, dat zal sommigen misschien wat tegenstaan. Maar mij heeft het niet echt geïrriteerd. Een product waar Nederland, en Caro Emerald zelf natuurlijk, erg trots op mag zijn.

Caro Emerald om trots op te zijn

Na twee waanzinnig lekkere singles is daar nu het album van Caro Emerald getiteld ‘Deleted Scenes From The Cutting Room Floor’. Hoewel niet alle nummers het niveau halen van de singles is het geheel toch een erg lekker album geworden.

A voice so seductive and sultry it's hard to believe she just recorded her debut album, a mix of 1950's inspired ballroom jazz, cinematic tangoes, groovin' jazz tracks, infectious mambo's and banging beats. (bron: www.caroemerald.com)

Caro Emerald is de artiestennaam voor de wulpse Amsterdamse Caroline van der Leeuw. De professioneel geschoolde zangeres (jazz en zang) mocht een demo inzingen van beroemd songsmid Vince Degiorgio. Op AT5 zingt ze het nummer “Back It Up” nog eens en de vele reacties hierop zorgen ervoor dat er een video op Youtube wordt geplaatst en dat het nummer is aan te schaffen via iTunes. Vervolgens wordt haar tweede single “A night Like This” gebruikt in een Martini commercial en de rest is history.

Persoonlijk hou ik erg van Caro’s jaren-50 jazz. De singles blijven vooralsnog mijn favorieten. Te verwachten is dat na meerdere luisterbeurten ook andere nummers nog komen bovendrijven, zoals “That Man”, waar ik spontaan vrolijk van wordt en stilzitten nauwelijks mogelijk is. Met deze Amsterdamse schone hoeven we dus niet steeds over de landsgrenzen te zoeken naar lekkere muziek.

Tekst overgenomen van mijn Nieuwslog

A Night Like This vind ik één van de betere singles dit jaar tot nu toe (van wat ik gehoord heb dan). Een heel vrolijk liedje dat me maar niet vervelen kan. De twee andere singles zijn ook de moeite nog wel waard. De rest van de cd doet me eigenlijk niet zo veel, behalve de afsluiter: The Lipstick on His Collar en dat zorgt er samen met A Night Like This voor dat het einde van deze cd voor mij verreweg het beste deel is van dit album.

Ik vind het best een leuk album hoor, maar doordat het als nr.1 in de albumlijsten het record van Thriller overnam, had ik er veel meer van verwacht. Ik begrijp wel dat die cijfers tegenwoordig niet meer zo veel betekenis hebben als toen, maar vind dit niet echt iets speciaals verder.

The Andrew Sisters are back ! Long live them ! Prachtige CD !

Caro Emerald laat een aardige impressie horen van hoe Portishead zou klinken als Beth netjes haar prozac zou slikken en de rest van de band daar alleraardigste deuntjes onder zou zetten. Vooral als er scratches bij komen kijken en dankzij de psuedo-jazz-sfeer moet ik geregeld aan Portishead denken, maar dan zonder de (drukkende) melancholie Prozac maakt vlak, weten we allemaal en laat ik de clou gelijk maar verklappen: dat is het hele euvel van dit album.

Duitsers kennen de term "ganz egal" en dat gaat hier prima op. Prima stem, maar nergens raakt Caro me. Tekstueel niet slecht, maar ook niet heel goed. Muzikaal in orde, maar nergens bijzonder. De liedjes steken allemaal prima in elkaar, maar nergens zit net dat beetje dat de nummers goed maakt, i.p.v. wel aardig. "That Man" doet dat aardig, dat een leuk scat-stuk heeft dat tot meezingen uitnodigt, maar verder... Nee, het meeste is gewoon wat aan de flauwe kant. Het wordt nergens irritant, zelfs als je het constant op de radio moet horen, maar nee, het gaat het ene oor in en het andere weer uit.

Mijn vader, 't is zijn cd, blijft er bij dat dit vernieuwend is. "Door de jaren 30 na te doen?", vraag ik hem dan elke keer. "Nee, het is leuk dat ze juist dat nadoet." Natuurlijk, dat doet hem vast denken aan zijn jeugd. Nee, gelukkig maar dat die retro-sfeer niet veel te erg doorgetrokken wordt en we Billie Holiday (die Caro dus absoluut níét is) geluidskwaliteit krijgen, maar er zijn meer knipoogjes naar moderne muziek. "Stuck" heeft gewoon een standaarhousebeat die wat weggemoffeld wordt door jazz na te doen, strak plan hoor. Op zulke momenten ruikt de muziek wel heel erg naar wat nog helemaal te hip was in de jaren 90, maar nu hopeloos gedateerd is. Gelukkig maar dat Portishead nog altijd fier overeind staat.

Ik was in de FRR op zoek naar een dvd'tje toen ik 'That Man' op de radio hoorde. Ik was op slag verliefd en moest gewoon weten wie dit liedje zong. Gelukkig had ik wat lyrics onthouden, dus thuisgekomen gelijk gegoogled en ofcourse gelijk teruggefietst naar de FRR.

Lekker album. Niet elk nummer is even goed, maar nergens word het onder de maat. Jazz is eigenlijk niet mijn genre, maar dit vind ik wel heel leuk. Lekkere swingende catchy liedjes en een zalige stem. Ja, dat lust ik wel. That Man is nog steeds mijn favoriet. Ik ben zeer benieuwd wat we nog meer krijgen te horen van deze dame.

4,0*

Volgens mij is dit het enige album in collectie waar ik na meer dan een jaar nog steeds van elk nummer kan genieten zonder dat deze me verveelt, heerlijk!