AC/DC - '74 Jailbreak (1984)

Of deze liedjes nu wel of niet op AC/DC albums zijn verschenen, in welke uitgave of editie dan ook, deze set liedjes zijn in deze samenstelling geweldig. ”’74 Jailbreak” bevat in ieder geval drie wereldnummers. Uiteraard de titeltrack, het fenomenale ”Soul Stripper” en ook de bewerking van bluesklassieker ”Baby, Please Don’t Go” is top. De andere twee liedjes zijn gewoon goed. Dus ondanks dat dit slechts een EP is en maar vijf liedjes bevat, luister ik net zo lief naar ”’74 Jailbreak” dan naar een volwaardig AC/DC album. Voornamelijk omdat er op de studioalbums (en dan beperk ik me even tot de Bon Scott albums, want die vind ik vocaal zoveel beter dan Brian Johnson) zo af en toe liedjes staan die ik echt minder vind. Op deze EP zijn ze allemaal goed. Dus ondanks de korte lengte is ”’74 Jailbreak” een niet te stoppen rock & roll trein die geregeld op repeat gaat.

Zo zie je maar dat je af en toe gewoon in de war kan raken bij het bekijken van een discografie van een band. Ik zat met het idee dat '74 Jailbreak het eerste wapenfeit van de Australische rockers was, maar het werd pas uitgebracht midden jaren 80 in een periode dat er een aantal van de grote successen (Highway to Hell en Back in Black) al achter de rug lagen. De inhoud daarentegen is wel van wat vroeger, want dit zijn nummers die eerder enkel op de Australische edities van High Voltage en Dirty Deeds Done Dirt Cheap te vinden waren. In dat opzicht is '74 Jailbreak wel een ironische titel, want laat dat nummer nu net uit 1976 stammen. In ieder geval is dit een kort album (erg jammer trouwens dat dit gewoon klakkeloos op CD is uitgebracht, 5 nummers is dan wel erg pover en er hadden wel wat extra tracks toegevoegd kunnen worden als bonus) en zelfs dan nog steekt het aloude euvel dat ik met AC/DC heb weer de kop op: ik kan er mijn aandacht niet bij houden. Ik ken redelijk veel van hun nummers en heb ze een aantal jaren geleden nog op de wei van Dessel gezien (met Brian Johnson en niet met Axl Rose), maar in de ontdekking van hun oeuvre is er tot nu toe geen enkel album dat me volledig kan bekoren. Voor '74 Jailbreak zit het venijn hem dan ook in het begin en in de staart. Jailbreak oogt een beetje knullig (die break in "rifles firing"), maar klinkt alsnog heerlijk en die cover van Baby, Please Don't Go is fenomenaal. De drie songs ertussen boeien me minder en is You Ain't Got a Hold on Me wel overduidelijk het zwakke broertje.

Najaar '84 kwam mijn maatje plotseling met deze EP aanzetten. Opnamen met Bon Scott. Waar kwamen die opeens vandaan? Uit 1974, aan de titel te zien? We snapten het niet maar het maakte ook niet uit, vijf lekkere nummers met Jailbreak, Soul Stripper en Baby Please Don't Go als hoogtepunten.
In 1984 was er nog geen internet voor particulieren (bij mijn opleiding leerde ik wel hoe je op een tráááge, ratelende computer op trefwoorden kon zoeken in buitenlandse bibliotheken, ingewikkeld en erg saai), dus hadden we gemist dat dit de afvallers waren voor het Europese debuut. Oor's Popencyclopedie noemde deze EP niet eens!

Pas in het internettijdperk drong ten volle door dat "onze" versie van debuut High Voltage (1976) eigenlijk een soort compilatie is van de eerste twee albums, het in Australië uitgebrachte High Voltage (1975) en TNT (hetzelfde jaar verschenen).
Mijn maat was vooral fan van de periode Bon Scott en dit vond hij na driemaal AC/DC met Brian Johnson toch even beter. De clip bij Jailbreak kwam op tv bij Sky Channel en MTV, lachen!

Met de oren van nu hoor ik dat de groep in 1975 dichter bij de oerrock 'n'roll / rhythm 'n' blues stond dan in dat 1984 het geval was. Op Scott na waren ze nog piepjong, maar hoe goed al!