AC/DC - High Voltage (1976)

Wat een spuuglelijke hoes ineens!

De Australische hoes en die van de bewerkte heruitgave zijn toch inmiddels bekend..?
Is dit Oost-Europees?

De Australische discografie moet je volgen om zo compleet en 'origineel' mogelijk te zijn, met daarbij de Backtracks-box.

Of je portemonnee het daarmee eens is is een andere zaak.

De originele uitgave van High Voltage is eigenlijk een volslagen andere plaat.
Dit is bijna het album TNT in z'n geheel.

Albumhoes klopt niet, geloof ik. Mijne is mooier Hoe het ook zij: kicken album. Verzameld of niet, ik vind lang niet slecht om te beluisteren.

Oersterk gitaarwerk gecombineerd met de rauwe en scherpe stem van Bon Scott, fijn geheel...
Favorieten zijn "Rock 'n' Roll Singer" (heerlijke solo zit erin), "The Jack", "T.N.T." (gewoon omdat het nooit verveelt) en "High Voltage" (idem!).

Nice!

Prima internationale debuutplaat. Het had nog wel iets steviger gemogen maar het fundament voor de toekomst is gelegd. Niet futureproof: De verwijzing naar de Gary Glitter poster bij little lover is inmiddels onbedoeld wel wat gênant. Maar ja, who knew?
The Jack, Live Wire, TNT en High Voltage mogen ze van mij vast in een setlist zetten., blijven krakers van jewelste.

Goeie, vroege plaat van AC/DC. De hoes doet wel pijn aan de ogen!
Het langspeeldebuut dat in 1975 werd uitgebracht had dezelfde titel, maar als ik me niet vergis, werd dit enkel in thuisland Australië uitgebracht. Nu, al van in de vroegste jaren was te horen dat AC/DC een grootse toekomst voor zich had, het is ook een band met een echte signature sound. En de zang van Bon Scott is lekker rauw en rock 'n roll.

3,5 sterren

Gewoon de verkeerde (alternatieve) hoes als je 't mij vraagt.

High Voltage (1976 album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

AC/DC - High Voltage | Releases, Reviews, Credits | Discogs

High Voltage - AC/DC | Songs, Reviews, Credits | AllMusic

High Voltage by AC/DC (Album; Atlantic; ATL 50 257): Reviews, Ratings, Credits, Song list - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Kan iemand dus die hoes inwisselen voor de juiste aub? Deze hierboven doet inderdaad pijn aan de ogen.

Ze willen graag de meest originele hoes hier, niet de meest gangbare.... maar in het geval Let There Be Rock wordt daar doodleuk om dezelfde reden van af geweken, waarom hier dan niet? AC/DC - Let There Be Rock (1977) - MusicMeter.nl

Ook bij Dirty Deeds Done Dirt Cheap staat een verschrikkelijke hoes afgebeeld. Waarschijnlijk ook de originele. De hoes waar iedereen een zwart balkje voor hun ogen heeft ziet er stukken beter uit.

Met mijn lidmaatschap van de plaatselijke fonotheek én de groeiende platencollectie van een leeftijdsgenoot kon ik vanaf 1980 naar eerdere albums van onze favoriete bandjes speuren. Samen ontdekten we muziek uit het verleden, voor ons gloednieuw. Na mijn aanschaf van Back in Black kochten we beiden nieuwe platen én gingen we het “oude” werk uitspitten.

Omdat ik niet meer weet op welke volgorde die zoektocht plaatsvond, bespreek ik deze op chronologische volgorde van verschijning. In het geval van AC/DC betekent dat aftrappen met High Voltage uit '76. Wát een debuut! Het begint al bij de achterkant van de hoes. Scháterlachen moest ik om de brieven die daarop staan afgedrukt. (Let op, ik heb het over deze versie. Het gemopper hierboven is zéér terecht. De frontcover die MuMe toont, zag je toen nergens, later nergens, nimmer kwam ik 'm tegen. Bovendien te lelijk voor woorden.)

Als je het dan ook nog flikte om je openingstrack te larderen met een doedelzaksolo, dán had je ons! Hoe gewaagd, op een hardrockplaat nog wel, waar de gitaarsolo als de heilige graal geldt... Met zijn slimme riff en de herkenbare, brutale stem van Bon Scott was It’s a Long Way to the Top meteen een klassieker.
De plaat staat vól met dit soort vrolijk stemmende tracks, vaak met verhalen die in mijn puberleventje herkenbaar waren. “You can stick in silly rules and all the other shit, they teach the children at schools”. Ja, dat vond ik ook! Verder beperkte mijn protest zich tot mopperen over huiswerk en een gebalde vuist op mijn slaapkamer, waar de plaat luid klonk.

Langzamer zijn de bluesjes The Jack en op de B-kant Little Lover, de laatste met een fraaie surprise na het slot. Lekker, maar de uptempo songs waren mijn favorieten.
Meer hoogtepunten: het simplistische basintro van Mark Evans in Live Wire, de afsluiter van kant A. Hoe swingt de groove die vervolgens ontstaat… Ik had je in die discojaren voor gek verklaard, als je had beweerd wat ik nu doe: dit is Betere Dansmuziek.
Meebrullen kan op het “Oi!” koortje in T.N.T., kennelijk een gevleugelde uitdrukking: in Londen ontstond eind jaren ’70 Oi-punk, wat datzelfde kom-maar-op-als-je-durft-gevoel heeft. De titelsong sluit de plaat af, stemt alweer vrolijk, een tekst die over mij ging en een refrein dat ik met geheven vinger meezong. De verhalen van Scott, doorspekt met Australische slang: het meeste kon ik verstaan en ik begreep de knipoogjes.

Wat ons toen onbekend was, is dat dit eigenlijk hun derde plaat is; een combi van muziek van hun eerste twee Australische releases van het jaar ervoor, vooral van tweede werpsel T.N.T. Ook wisten we niet dat Bon de tweede zanger van de band was, met voorganger Dave Evans zaten er bovendien glaminvloeden in de muziek. In het tijdperk vóór internet bleef dit soort informatie buiten beeld, tenzij je toevallig het juiste nummer van het juiste tijdschrift kocht, waarin iemand dit oplepelde.

45 jaar na verschijning blijft dit een heerlijk plaatje. Snelle liedjes, zoals ze die op volgende albums zouden zetten, ontbreken. Angus’ solo’s zijn nog niet zo snel als later – maar wel degelijk pakkend. Door de homogene productie van Vanda & Young hoor je niet dat de liedjes van twee albums komen, knap gedaan. De gitaren, hard doch transparant. Hoe effectief en strak stuurde Malcolm Young dit beest aan, samen met Phil Rudd en Evans, loeistrak als een metronoom en bovendien heerlijk swingend. Eerlijke rock ‘n’ roll, uitgaande van de licks van Chuck Berry, de grondlegger die je in die jaren nog op Hilversum 3 hoorde.

Wat het extra leuk maakt: vijftien jaar geleden, op een zomerse dag in Wallonië, klonk It’s a Long Way… opeens op radiostation Classic 21, ik had het jaren niet gehoord. Onmiddellijk kwam de puber in mij naar boven: wij tegen de wereld, we konden alles en iedereen aan. Ik legde het mijn kinderen uit, ze keken me meewarig aan...

‘Wie-uw!’ roep ik met Bon, terwijl de plaat wegsterft, waarna ik kant A weer eens opleg. Als streaming, dat wel… Voor de hoes ga ik toch eens op zoek naar het ouderwetsch vinyl.

Oud bericht, maar het blijkt dat het album met bovenstaande kleurrijke hoes inderdaad zo verscheen in het VK (en ook Frankrijk en Italië) maar niet eerder dan met de Angus hoes in de VS, de rest van Europa en andere delen van de wereld.

"Initially released with the "comic" front cover artwork in the UK, in France and in Italy, and with the "Angus" front cover artwork in the US, in the rest of continental Europe, and in other parts of the world." klik.

Op Wikipedia wordt de kleurrijke hoes de alternatieve (Europese) versie genoemd.

Als ze met verschillende hoezen samen op de markt zijn gekomen lijkt het me logisch dat op MusicMeter de hoes gekozen wordt waarmee het album in onze contreien in de winkels lag.

Eens met Kronos: prima dat de eerste uitgave op deze site altijd het uitgangspunt vormt voor de geplaatste hoesafbeelding, maar in dit geval schiet het een beetje door. Ervan uitgaande dat de felgekleurde, maar foeilelijke Engels/Frans/Italiaanse versie gelijktijdig verscheen met de meer gangbare versie, is er sprake van een gelijkspel. En in dat geval zou ik kiezen voor de meer gangbare versie die bij ons in Nederland bekendheid geniet. Of die in elk geval in het grootste deel van de wereld uitkwam. En dat wordt dan de hoesafbeelding van Angus en die bliksemschicht uit z'n tenen.

Bij zo'n 'gelijkspel' zou natuurlijk het land van herkomst van de betreffende artiest leidend moeten zijn, maar die vlieger gaat hier nu even niet op. Want dit is de internationale versie: een samentrekking van hun eerste twee Australische platen. Aan de andere kant: die internationaler versie van High Voltage staat natuurlijk ook al apart op deze site. En wel onder de verzamelaars, wat ik niet helemaal een logische keuze vind. Maar ik zie dat Discogs het ook zo doet...

Ik overweeg dus een correctie, maar wil eerst wel ff horen hoe anderen hierover denken.

Eens met Kronos en gaucho.

Ik sluit mij daarbij aan.

Vooruit...

Maar discogs markeert deze wel als de "master release".

Lijkt me in dit geval een willekeurige keuze.

Oh wat erruuuig, ik citeer mezelf... Maar echt, het klópt.
Dit album was hun Europese debuut, een compilatie van hun eerste twee Australische albums.
Op deze NEDERLANDSTALIGE site is het niet meer dan logisch om de hoes te gebruiken die in deze regio van Europa werd gebruikt en niet de Engelse, Franse en Italiaanse editie die we hier zien.
Discogs ondersteunt deze stelling, dat kan en mag het probleem dus niet zijn.

Het artwork van de Britse/Franse/Italiaanse editie past bovendien ook totaal niet bij die van alle andere AC/DC-releases. Compleet andere stijl. Ziet eruit als een haastklus van een (op de hoes ongenoemd) reclamebureau.

Welnu, ik heb een correctieverzoek ingediend. Met toelichting en verwijzing naar bovenstaande argumenten. We gaan het zien!

Daar is-ie dan! In eerste instantie afgekeurd omdat de hoesafbeelding te klein was, maar crewlid Germ was het wel met onze redenering eens. Dus deze 'verzamelaar' (tracks van de eerste twee albums) heeft nu de meer gangbare hoesafbeelding, zoals-ie bijvoorbeeld ook in Nederland en de VS is uitgebracht.

Dat ziet er heel wat beter en herkenbaarder uit.

Ik vind de hoes prachtig, de muziek inmiddels gedateerd...

'Gedateerd' vind ik een vreemde opmerking bij muziek. Alles wat met de opnames te maken heeft, kan gedateerd zijn: klank, mix,... Maar van gitaarmuziek van middeleeuwse troubadours, over Vivaldi's barok in de 18de eeuw, tot AC/DC's High Voltage: het klinkt in 2024 in de studio of op het podium allemaal even hip.

Vorige week uit een platenbak gevist, dit Europese langspeeldebuut van AC/DC. Hij schalt door de huiskamer. It's a Long Way to the Top met doedelzak, de droom van de Rock 'n' Roll Singer met de hekel aan school (ik voel me weer vijftien!), het vrolijke einde van The Jack, het slim opgebouwde Live Wire met de fantastische groove van Phil Rudd sluit kant 1 af.
Kant 2 is iets minder spannend. Eerst TNT, niet mijn grootste favoriet maar goed mee te brullen, dan swing rock 'n' roll met Can I Sit Next to You Girl met een verraderlijker refrein, blues met mooi slot van Little Lover - "You have my picture on your bedroom wall, next to Gary Glitterrr, yeah", She's Got Balls stoempt midtempo maar slotlied High Voltage vormt de sterke finale van deze plaat. AC/DC klinkt hier nog iets ingehoudener dan op de platen vanaf Powerage ('78), maar alle ingrediënten zijn er.

De vier brieven op de achterzijde aan de leden van de groep spreken boekdelen, zoals de laatste zin aan Rudd, geschreven door een boze pa: "My sollicitors will be in touch with you concerning the charges I am filing against you on her behalf". Natuurlijk is dat alles niet echt, dat besefte ik toen ook en toch schaterde ik.

Killed me when I saw the wet patch on your seat; was it Coca Cola??

Ja, de herkenbare hand van Bon Scott, nietwaar?

Ik ga mezelf rectificeren:Dat moet zijn 'vanaf Let There Be Rock ('77)', waar de productie voor het eerst veel meer uit den boxen knalt.

Nerdvraagje voor degenen die It's a Long Way to the Top kennen. Vanochtend om 6.15 uur op NPO Radio 2 kwam dit nummer langs in een ingekorte versie. De doedelzaksolo halverwege is er zo goed als uitgeknipt. Zojuist nog eens teruggeluisterd via de Luisterapp van de NPO en dan valt op dat je in het intro, in het rechterkanaal heel zachtjes al zang hoort vóórdat Bon daadwerkelijk inzet. Alsof het zangspoor naar voren is gehaald.

De nerdvraag is: iemand bekend met deze versie? Is het een "officiële"? Of heeft iemand bij de NPO zijn eigen versie geknipt?