menu

AC/DC - High Voltage (1976)

mijn stem
3,74 (234)
234 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Atlantic

  1. It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'N' Roll) (5:16)
  2. Rock 'N' Roll Singer (5:04)
  3. The Jack (5:52)
  4. Live Wire (5:50)
  5. T.N.T. (3:34)
  6. Can I Sit Next to You Girl (4:12)
  7. Little Lover (5:37)
  8. She's Got Balls (4:51)
  9. High Voltage (4:03)
totale tijdsduur: 44:19
zoeken in:
avatar van kaztor
3,5
Wat een spuuglelijke hoes ineens!

De Australische hoes en die van de bewerkte heruitgave zijn toch inmiddels bekend..?
Is dit Oost-Europees?

avatar van kaztor
3,5
Edwynn schreef:
Bij die vroege AC/DC albums raak ik heet spoor bijster voor wat betreft de Australische en Europese versies. Maar eerst verschenen is eerst verschenen. Zelf heb ik een versie met Angus op de cover. Die met dat stroomkastje heb ik ook wel eens gezien. Deze nog nooit.

The Jack is een favorietje van me. Blues zoals ik het graag heb: stevig en een tikje dronken.


De Australische discografie moet je volgen om zo compleet en 'origineel' mogelijk te zijn, met daarbij de Backtracks-box.

Of je portemonnee het daarmee eens is is een andere zaak.

De originele uitgave van High Voltage is eigenlijk een volslagen andere plaat.
Dit is bijna het album TNT in z'n geheel.

avatar van Boermetkiespijn
3,0
Albumhoes klopt niet, geloof ik. Mijne is mooier Hoe het ook zij: kicken album. Verzameld of niet, ik vind lang niet slecht om te beluisteren.

Oersterk gitaarwerk gecombineerd met de rauwe en scherpe stem van Bon Scott, fijn geheel...
Favorieten zijn "Rock 'n' Roll Singer" (heerlijke solo zit erin), "The Jack", "T.N.T." (gewoon omdat het nooit verveelt) en "High Voltage" (idem!).

Nice!

avatar van gigage
4,0
Prima internationale debuutplaat. Het had nog wel iets steviger gemogen maar het fundament voor de toekomst is gelegd. Niet futureproof: De verwijzing naar de Gary Glitter poster bij little lover is inmiddels onbedoeld wel wat gênant. Maar ja, who knew?
The Jack, Live Wire, TNT en High Voltage mogen ze van mij vast in een setlist zetten., blijven krakers van jewelste.

avatar van AOVV
3,5
Goeie, vroege plaat van AC/DC. De hoes doet wel pijn aan de ogen!
Het langspeeldebuut dat in 1975 werd uitgebracht had dezelfde titel, maar als ik me niet vergis, werd dit enkel in thuisland Australië uitgebracht. Nu, al van in de vroegste jaren was te horen dat AC/DC een grootse toekomst voor zich had, het is ook een band met een echte signature sound. En de zang van Bon Scott is lekker rauw en rock 'n roll.

3,5 sterren


avatar van spinout
3,0
Kan iemand dus die hoes inwisselen voor de juiste aub? Deze hierboven doet inderdaad pijn aan de ogen.

avatar van freakey
3,5
spinout schreef:
Kan iemand dus die hoes inwisselen voor de juiste aub? Deze hierboven doet inderdaad pijn aan de ogen.

Ze willen graag de meest originele hoes hier, niet de meest gangbare.... maar in het geval Let There Be Rock wordt daar doodleuk om dezelfde reden van af geweken, waarom hier dan niet? AC/DC - Let There Be Rock (1977) - MusicMeter.nl

avatar van spinout
3,0
Ook bij Dirty Deeds Done Dirt Cheap staat een verschrikkelijke hoes afgebeeld. Waarschijnlijk ook de originele. De hoes waar iedereen een zwart balkje voor hun ogen heeft ziet er stukken beter uit.

avatar van RonaldjK
4,0
Met mijn lidmaatschap van de plaatselijke fonotheek én de groeiende platencollectie van een leeftijdsgenoot kon ik vanaf 1980 naar eerdere albums van onze favoriete bandjes speuren. Samen ontdekten we muziek uit het verleden, voor ons gloednieuw. Na mijn aanschaf van Back in Black kochten we beiden nieuwe platen én gingen we het “oude” werk uitspitten.

Omdat ik niet meer weet op welke volgorde die zoektocht plaatsvond, bespreek ik deze op chronologische volgorde van verschijning. In het geval van AC/DC betekent dat aftrappen met High Voltage uit '76. Wát een debuut! Het begint al bij de achterkant van de hoes. Scháterlachen moest ik om de brieven die daarop staan afgedrukt. (Let op, ik heb het over deze versie. Het gemopper hierboven is zéér terecht. De frontcover die MuMe toont, zag je toen nergens, later nergens, nimmer kwam ik 'm tegen. Bovendien te lelijk voor woorden.)

Als je het dan ook nog flikte om je openingstrack te larderen met een doedelzaksolo, dán had je ons! Hoe gewaagd, op een hardrockplaat nog wel, waar de gitaarsolo als de heilige graal geldt... Met zijn slimme riff en de herkenbare, brutale stem van Bon Scott was It’s a Long Way to the Top meteen een klassieker.
De plaat staat vól met dit soort vrolijk stemmende tracks, vaak met verhalen die in mijn puberleventje herkenbaar waren. “You can stick in silly rules and all the other shit, they teach the children at schools”. Ja, dat vond ik ook! Verder beperkte mijn protest zich tot mopperen over huiswerk en een gebalde vuist op mijn slaapkamer, waar de plaat luid klonk.

Langzamer zijn de bluesjes The Jack en op de B-kant Little Lover, de laatste met een fraaie surprise na het slot. Lekker, maar de uptempo songs waren mijn favorieten.
Meer hoogtepunten: het simplistische basintro van Mark Evans in Live Wire, de afsluiter van kant A. Hoe swingt de groove die vervolgens ontstaat… Ik had je in die discojaren voor gek verklaard, als je had beweerd wat ik nu doe: dit is Betere Dansmuziek.
Meebrullen kan op het “Oi!” koortje in T.N.T., kennelijk een gevleugelde uitdrukking: in Londen ontstond eind jaren ’70 Oi-punk, wat datzelfde kom-maar-op-als-je-durft-gevoel heeft. De titelsong sluit de plaat af, stemt alweer vrolijk, een tekst die over mij ging en een refrein dat ik met geheven vinger meezong. De verhalen van Scott, doorspekt met Australische slang: het meeste kon ik verstaan en ik begreep de knipoogjes.

Wat ons toen onbekend was, is dat dit eigenlijk hun derde plaat is; een combi van muziek van hun eerste twee Australische releases van het jaar ervoor, vooral van tweede werpsel T.N.T. Ook wisten we niet dat Bon de tweede zanger van de band was, met voorganger Dave Evans zaten er bovendien glaminvloeden in de muziek. In het tijdperk vóór internet bleef dit soort informatie buiten beeld, tenzij je toevallig het juiste nummer van het juiste tijdschrift kocht, waarin iemand dit oplepelde.

45 jaar na verschijning blijft dit een heerlijk plaatje. Snelle liedjes, zoals ze die op volgende albums zouden zetten, ontbreken. Angus’ solo’s zijn nog niet zo snel als later – maar wel degelijk pakkend. Door de homogene productie van Vanda & Young hoor je niet dat de liedjes van twee albums komen, knap gedaan. De gitaren, hard doch transparant. Hoe effectief en strak stuurde Malcolm Young dit beest aan, samen met Phil Rudd en Evans, loeistrak als een metronoom en bovendien heerlijk swingend. Eerlijke rock ‘n’ roll, uitgaande van de licks van Chuck Berry, de grondlegger die je in die jaren nog op Hilversum 3 hoorde.

Wat het extra leuk maakt: vijftien jaar geleden, op een zomerse dag in Wallonië, klonk It’s a Long Way… opeens op radiostation Classic 21, ik had het jaren niet gehoord. Onmiddellijk kwam de puber in mij naar boven: wij tegen de wereld, we konden alles en iedereen aan. Ik legde het mijn kinderen uit, ze keken me meewarig aan...

‘Wie-uw!’ roep ik met Bon, terwijl de plaat wegsterft, waarna ik kant A weer eens opleg. Als streaming, dat wel… Voor de hoes ga ik toch eens op zoek naar het ouderwetsch vinyl.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:03 uur

geplaatst: vandaag om 21:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.