AC/DC - If You Want Blood You've Got It (1978)

Nondeju, hoe degelijk hun singles ook zijn en hoe vermakelijk hun studio-platen; deze muziek is gemaakt om knetterhard live te spelen en op If You Want Blood You've Good It gebeurt dat. Een aaneenschakeling van strak gespeelde, rauwe en knetterharde rock 'n' roll die precies doet wat het moet doen. Prachtplaat.

Dit is een lekker live album van AC/DC. Deze Australische rockers laten op hun studioalbums al een no-nonsense rockgeluid horen, maar live wordt het tot in de overtreffende trap uitgevoerd. Geen gedoe, geen gezeur, aftellen en spelen maar. Op "If You Want Blood You've Got It" horen we een gedreven band met Bon Scott achter de microfoon. Live brengt hij nog meer energie dan op de studioalbums, en daarnaast prefereer ik Scott boven Brian Johnson als zanger. Angus strooit weer met de heerlijkste riffs en solo's en zijn broer Malcolm legt een groovende basis. Dit is echte rock & roll, al hoor ik onderliggend de blues als basis. Hoogtepunten zijn wat mij betreft "The Jack" en het fantastische "Whole Lotta Rosie". Maar eigenlijk geldt voor alle tracks: spierballenrock van de bovenste plank!

Een LP kan echt niet voller dan deze. Ik heb 'm ook nog extra zwaar in 180 gram en geremasterd. Dat blijft link, haalt het de charme niet van de plaat af? In dit geval kan je voluit zeggen: nee. Want wat een fantastisch geluid voor een nog fantastischer live-plaat. Ik heb AC/DC live meegemaakt, weliswaar niet met Bon Scott, maar dat vergeet je nooit meer. En echt, hier op dit live document, hoor je daar wat van terug. De band staat werkelijk als in beton gegoten en Angus, goedemorgen: wat is hij op dreef! Soms krijg ik het idee dat Bon Scott zijn vele schitterende solo's alleen maar aan elkaar zingt.

Heerlijk ook dat je bij deze knetterharde pure rock 'n roll, ook de blues & de boogie hoort langs komen. En een enorme hoeveelheid heerlijke riffs bovenal. Dat begint natuurlijk al op Riff Raff. Opvallend sterk verder vind ik Hell Ain't A Bad Place To Be, Bad Boy Boogie, natuurlijk Whole Lotta Rosie & Let There Be Rock. Maar ja, alles klinkt super, dus ik verhoog één van de beste live albums ooit maar eens naar 5,0*.

Wie nog niet overtuigd was dat AC/DC vooral een liveband was/is, is dat wel na beluistering van dit album! Voor dit album wordt zwaar geleund op de albums Powerage en Let There Be Rock (in ieder geval de versies van die albums die ik ken). Laat dat nou ook net mijn favoriete AC/DC-albums zijn...Op If You Want Blood klinken de nummers echter allemaal net een beetje strakker en intenser. Uiteraard is er een maximum lengte voor een LP, maar wat mij betreft had dit album nog wel een paar extra nummers mogen hebben.
Wellicht had het album dan ook wat meer overgekomen als een concertregistratie: nu vind ik het vooral een verzameling livenummers, die een kop en staart en een korte pauze voor een enventuele toegift mist. En communiceerde Bon Scott niet met het publiek, of is alle gepraat tussen de nummers hier weggeknipt? Tweede zwakke punt van dit album is voor mij The Jack. Ik heb nooit wat aan dat nummer gevonden, en ook door deze liveuitgave kan ik nauwelijks heenkomen. Meestal skip ik maar direct van Bad Boy Boogie naar Problem Child.

Ondanks dat is If You Want Blood You’ve Got It erg sterk: vier sterren.

The charges

According to a court summary Rudd has admitted to, the matter stemmed back to August last year.

At this point, Rudd was angry the launch of his solo album, Head Job, did "not go well", leading him to sack a number of employees - including his would-be victim with whom he was "particularly angry" with.

On September 25, at around 8.12pm, Rudd called an associate holidaying in Australia and said he wanted the victim "taken out".

When asked what he meant by that, Rudd said he wanted them "taken care of" because "they were a bunch of f**ers and c**ts".

In another call to the same associate, while he was still in Australia, he offered him $200,000, a motorbike, one of his cars or a house.

The associate took this to mean as payment for carrying out his earlier request.

On September 26, at around 8.27am, Rudd called the victim to ask if he "was on" today.

The victim replied yes, before Rudd later responded "I'm going to come over and kill you" and then repeated "I'm going to come over and kill you, you f*** c***."

On September 28, at 4.10pm, Rudd again called the victim, who hung up.

This happened again the following day.

The court heard that as a result of the threats, the victim was "genuinely very fearful for his safety".

Dit eerste live-album van AC/DC staat nog steeds als een huis, als je tenminste iets kunt met de simplistische en recht-voor-zijn-raap aanpak van het songmateriaal. De songs komen live in ieder geval optimaal goed uit de verf. Zanger Bon Scott is prima bij stem (voor zover mogelijk) en de band heeft er duidelijk zin in. Ik heb altijd een haat/ liefde-verhouding gehad met AC/DC, maar toegegeven: dit is een echte klassieker.

De hoes vermeldt slechts “All tracks recorded live during 1978 World Tour”, later leerden we dat ie is opgenomen in de Apollo in het Schotse Glasgow. Vanuit dezelfde zaal als het legendarische livealbum van Status Quo van een jaar eerder, werd ook If You Want Blood You’ve Got It een klassieker.
De band speelde een bijna-thuiswedstrijd: zanger Bon Scott en de gebroeders Young zijn van Schotse afkomst. De zaal kende een gevreesd publiek: menig band heeft er minder prettige herinneringen aan, maar was men je goed gezind dan kon je tot grote hoogten reiken. Quo en AC/DC hoefden niet te vrezen.
De Australiërs waren sinds 1973 non-stop aan het optreden geweest, bikkelend naar eerst een nationale en vervolgens een Europese doorbraak. Dit laatste dankzij album Let There Be Rock (1977) en de bijbehorende singles. If You Want Blood werd opgenomen op 30 april 1978, kort voordat opvolger Powerage uitkwam.

In tegenstelling tot Quo is dit geen dubbelaar en op de plaat vinden we geen uitgesponnen versies van songs. Alleen in Bad Boy Boogie en Let There Be Rock wordt de studioversie iets opgerekt. Je hoort een ingespeelde en gretige band, wederom (maar voorlopig voor het laatst) geproduceerd door Vanda & Young. Oppoetsen was waarschijnlijk nauwelijks nodig, alleen is te horen dat gedurende de gitaarsolo in Whole Lotta Rosie de slaggitaar een likje verf heeft gekregen.

Met deze plaat bevestigde AC/DC zijn kersverse status van topband. In november 1978 haalde hij in Nederland #7 in de albumlijst, er verschenen vreemd genoeg geen singles hiervan op het Europese continent.
Wat betreft hun status: in oktober 1977 speelde de band in Kontich nabij Antwerpen. Daarover verscheen vorige maand dit uiterst vermakelijke artikel bij de VRT.

De band met de reputatie van alles-of-niks. Anders dan veel andere rocksterren in die jaren, die nogal eens een discosausje over hun muziek deden vloeien. Nee, dan liever de puurheid van AC/DC, vond deze kersverse fan!

Mijn eerste radio cassette recorder kreeg ik pas toen ik een jaar of 10 was. Daarnaast mocht ik van mijn ouders één cassettebandje uitkiezen, zodat ik die kon draaien. Ik had geen idee wat ik moest kiezen, maar mijn moeder zei direct: ga voor 'Greatest Hits' van Queen. Mijn ouders hadden in mijn beleving over alles onenigheid, maar dit keer niet. Ook mijn vader vond Queen een prima keuze, dus dat werd het. Die cassette heb ik vervolgens grijs gedraaid en mijn liefde voor Queen duurt voort tot de dag van vandaag.

Mijn oom (RIP) was een groot muziekliefhebber en voorzag mij van cassettes met de nieuwste muziek. Hij vroeg mij 'wat spreekt je het meeste aan in de muziek van Queen?'. Mijn antwoord: Brian May, want de stevige nummers draaide ik het vaakst. Nou, dan had mijn oom nog wel iets dat ik wellicht ook leuk zou vinden. Dat bleek AC/DC's 'If you want blood you've got it' te zijn. Mijn oom was bij het concert van AC/DC en Judas Priest geweest en had daar mooie foto's gemaakt die hij in de gang van zijn huis had hangen. Jarenlang heb ik gedacht, dat hij de opnamen van het concert van AC/DC zelf had gemaakt.

De live LP van AC/DC heb ik helemaal grijs gedraaid, waarbij ik als een soort Angus Young door de kamer sprong. Maar ook de ritmesectie én slaggitarist Malcolm Young vond ik geweldig. In deze muziek kon ik mijzelf helemaal laten gaan en de zorgen van alledag (ruziënde ouders en een algeheel gevoel van minderwaardigheid) even vergeten.

Wat hardrock of metal was wist ik niet. Voor mij was het gewoon muziek. Van de verzuiling in de jaren '80 was ik mij niet bewust. Dat duurde echter niet lang. In de 6e klas van de lagere school (nu groep acht) werd iedere vrijdagmiddag geknutseld, waarbij iedere week iemand anders zijn of haar favoriete muziek mocht draaien. De ene keer Wham, de andere keer Michael Jackson, etc. Tot ik aan de beurt was. Ik koos uiteraard voor mijn favoriete band van dat moment: AC/DC! En ik was trots als een pauw!
Al snel bleek dat mijn keuze niet in de smaak viel. Die 'herrie' moest af en liefst zo snel mogelijk! Mijn liefde voor 'mijn' muziek was echter zo groot, dat ik mij er mee vereenzelvigde. Door mijn muziek af te keuren had ik het gevoel, dat ik ook als persoon werd afgekeurd. En dus dacht ik: zie je wel, ik doe er niet toe.

In mijn kamertje had ik gelukkig met niemand wat te maken en kon ik mij volledig storten op mijn passie: muziek! Zoals John Miles ooit zong: 'Music was my first love and it will be my last'. Muziek oordeelt niet, muziek accepteert je zoals je bent, muziek is er altijd voor je, muziek geeft energie, troost, afleiding, moed, advies, etc.

Toen ik mijn vrouw ontmoette en zij over hardrock en metal zei: 'dat gaat enkel over dood en verderf, dat kan dat toch nooit iets positiefs opleveren?', dacht ik bij mijzelf: je moest eens weten. Deze muziek heeft mij zoveel positiefs gegeven. Een doel om voor te leven. Mijn muziekcollectie en -kennis (en de positieve reactie van anderen daarop) gaven mij destijds het gevoel er toe te doen. Wanneer je zoals ik (toen) dat gevoel niet uit jezelf kunt halen, dan is dat heel belangrijk.

Nou ja, dat zijn de dingen waar ik aan denk wanneer ik deze LP draai. Een LP die mij zoveel heeft gegeven én nog steeds geeft. Begin juli 2025 speelde AC/DC in Düsseldorf. Weer was het geweldig. En wat gaaf dat ze 'Riff Raff' speelden! Wat een energie! Ik stond direct weer in mijn kinderkamer uit mijn dak te gaan. Kippenvel!!!