AC/DC - If You Want Blood You've Got It (1978)

nee ik had ook liever uitvoeringen gehoord in de sfeer van corry en de rekels, met dweilorkest

gemiste kans idd

5.0!!!!!!!

Ik was als 15jarige op zoek naar Let There Be Rock en die had de platenboerin net niet. Toen raadde de dame me deze aan.

Dat had ik ook. Let There Be Rock, Highway To Hell, Back in Black en AC/DC Live zijn niet het hele jaar verkrijgbaar. Altans niet voor een redelijke prijs. Meestal moet je er dan een zure prijs voor betalen en dan nog liggen de albums er niet overal. Powerage ben ik nog nergens tegengekomen. En dus werd dit mijn eerste AC/DC plaat.

Edit: Ik mis TNT.

Ik kocht ze 20 jaar terug voor zo'n 25 gulden per stuk. Toen was het nog prima zakendoen voor de platenhandel en lag zo ongeveer het hele euvre van AC/DC in de bakken. Let There Be Rock heb ik later nog in huis gehaald.

Ben ik het niet helemaal mee eens. The Jack heeft een hele andere tekst dan de studio-versie en de nummers Bad Boy Boogie en Let There be Rock worden lekker opgerekt.

Wat is dit een gave liveplaat man. Ik heb er een aantal, maar ik draai alleen deze.

En Whole lotta Rosie is hier nog beter dan op LTBR

Een klassieker!! Deze kan moeiteloos in het lijstje met live klassiekers wat mij betreft. Alleen de sfeer die van het album knalt is al een voldoende waard. De spetterende uitvoeringen van geweldige nummers als Riff raff (wát een riff!), Hell ain't a bad place, Problem child, Let there be rock en al die andere krakers doen de rest.

ben er niet kapot van. Sorry.

Verklaar je nader! Ik kan bijna niet de verleiding weerstaan om iets te zeggen over een oververtegenwoordigde band in je top 10. Maar dat doe ik niet.

Wat n live plaat,zo hoort rock n roll te klinken.de plaat klint heerlijk ruig en rouw.
Staat vol met klassikers.mooie hoes,ultime live rock sound.hoort in iedere rock fans cd kast.

Een van de top live-albums uit de 70-er jaren, samen met bv unleashed in the east, tokyo tapes en strangers in the night enz. Zucht..............waar blijft de tijd (en de kwaliteit).

Ja jailhouserocker1 waar blijft die tijd ha,maar wij hebben de cds en de herinderingen nog.
De jaren 70 rock trekken mij ook,veel goede live albums toen.kan met jou lijstje wel leven.althans
De hardrockbands.hou zelf zeker van die hardrock periode veel goede bands.y&t,magnum,don dokken,ted nugent,ufo,judas priest,deep purple,dio.kan wel door gaan jaren 70/80 sentiment
Snik.rock n roll lives forever.

Ja, Viking, we worden oud......... maar we kunnen in ieder geval zeggen dat we het meegemaakt hebben.

Wat is dit toch een geweldig album! Ik kocht het album op vinyl ergens in 1980 en heb het helemaal grijs gedraaid. Ik heb nu dan een cd versie. Het publiek is geweldig (vergelijkbaar op bijvoorbeeld Blackfoot’s Highway Song Live) en de sound (en vocalen) die super rauw is maakt het tot een super live album. Superlatieven schieten hier ernstig tekort!
Het album opent sterk met de song Riff Raff, wat een geweldige rif heeft dit nummer. En dan die prachtige rauwe stem van Bon Scott… De solo in dit nummer is prima met daarachter de stuwende rythm gitaar, bas en drum werk.
Het tweede nummer is ook al zo’n klassieker: Hell Ain’t No Bad Place To Be…
Bad Boy Boogie, wat kan ik zeggen. Het nummer knalt er meteen in met een super sterke rif.

De band neemt iets gas terug in het mooie blues achtige nummer The Jack. Er wordt vervolens weer flink gas gegeven in het daaropvolgende Problem Child.
Dan volgt wellicht het meest bekende nummer van AC/DC: Whol Lotta Rosie. De studioversie van dit nummer vind ik niet zo veel aan, maar live klinkt het allemaal wel weer heerlijk!
Hierna volgen weer drie AC/DC klassiekers: Rock & Roll Damnation, High Voltage en Let There Be Rock. Geweldige riffs en solo’s. Het album eindigt toepasselijk met het nummer The Rocker.
Wat mij betreft is dit het beste live album van AC/DC, daar kunnen de live albums met Brian Johnsson of de andere Bon Scott live registraties (zoals de boxset Bonfire) nét (dus voor alle duidelijkheid net) niet tegen op…. Ik weet niet of er achteraf “gesleuteld” is aan dit live album (zoals bijvoorbeeld aan Judas Priest’s Unleashed in the East) maar ik vermoed van niet. Dit album heeft een heerlijk rauwe live sound. De nummers zijn simpel qua opbouw, maar o….. ozo effectief en liggen heerlijk in het gehoor. Het kunststukje dat ze ook al uithaalden op Back in Black, maar dat was natuurlijk een studio album….
Ik geef 5 sterren…

Ik vind de studio versie hiervan eerlijk gezegd veel beter, ik mis in de live versie(s) altijd die fenomenale gitaarsolo op het eind......

Klopt wat je zegt, maar het heeft naar mijn gevoel niets te maken met de "missende" gitaarsolo maar meer met de live feel van dit nummer. Die is geweldig.

Whole lotta Rosie duurt ook veels te kort op dit album.
De studio versie duurt een dikke minuut langer.
Er had met een mooie solo veel meer ingezeten, maar al bij al een dijk van een album.
Heb er goede herinderingen aan, tijdens een examen feest eind jaren 70.

Ik snap dat iemand die gek is van Whole Lotta Rosie de verkorte versie minder vinden. Ik vind het geen probleem, omdat ik niet zo heel gecharmeerd ban van dit nummer.

Ik heb (een deel van) dit concert ergens op dvd (1 van de vele bootlegs, denk ik), en je kan er uit afleiden dat er inderdaad niet aan gesleuteld is...

Nondeju, hoe degelijk hun singles ook zijn en hoe vermakelijk hun studio-platen; deze muziek is gemaakt om knetterhard live te spelen en op If You Want Blood You've Good It gebeurt dat. Een aaneenschakeling van strak gespeelde, rauwe en knetterharde rock 'n' roll die precies doet wat het moet doen. Prachtplaat.

Deze boeren pummels uit down under rocken zoals er dat maar weinig doen. Strait from the BALLS. Want ballen had deze band. Boss Malcolm samen met Phil en Cliff leggen hier een rete strakke fundering neer. Eenvoudig? Zeker maar verdomd effectief en niet te onderschatten. Angus maakt de boel af met zijn blues gamarineerd gitaar spel. En dan hebben we natuurlijk nog Bon. Zingen kan hij niet echt. Maar hij past uiteraard precies in het AC/DC plaatje. Alleen de titels van de nummers al. Ik doe maar een greep.
Riff Raff
Hell Ain't A Bad place to be
Bad Boy Boogie
Problem Child
High Voltage
Let There Be Rock
Rocker
Cliche? Meschien? Maar niet als ze door working class hero Bon Scott geschreven zijn. Een man die je maar beter aan je zijde kon hebben als er een fist fight uitbrak ha.

Maar genoeg onzin. In 1978 was AC/DC gehard door het vele live spelen en daardoor een brok graniet. En dat is duidelijk te horen op deze geweldige plaat. Live was angus en co in 1978 echt wel op hun hoogtepunt. En ben ik blij dat Vanda en Young achter de knoppen zitten. Moet er niet aan denken dat Lange deze plaat geproduceerd zou hebben.

Toch zijn er ook minpunten wat mij betreft. Waarom geen dubbel cd? Waardoor ik een hoop klassiekers mis. T.N.T,Sin City of Jailbreak bijv. Plus dat de nummers niet super veel verschillen van de studio opnames. Iets wat op een dubbel cd ongetwijfeld anders zou zijn geweest.

Helemaal mee eens iggy, wat mij betreft is deze live plaat het beste wat AC/DC live heeft uitgebracht. Had inderdaad zeker een dubbelaar moeten zijn .....

Dit is een lekker live album van AC/DC. Deze Australische rockers laten op hun studioalbums al een no-nonsense rockgeluid horen, maar live wordt het tot in de overtreffende trap uitgevoerd. Geen gedoe, geen gezeur, aftellen en spelen maar. Op "If You Want Blood You've Got It" horen we een gedreven band met Bon Scott achter de microfoon. Live brengt hij nog meer energie dan op de studioalbums, en daarnaast prefereer ik Scott boven Brian Johnson als zanger. Angus strooit weer met de heerlijkste riffs en solo's en zijn broer Malcolm legt een groovende basis. Dit is echte rock & roll, al hoor ik onderliggend de blues als basis. Hoogtepunten zijn wat mij betreft "The Jack" en het fantastische "Whole Lotta Rosie". Maar eigenlijk geldt voor alle tracks: spierballenrock van de bovenste plank!

Heerlijk live album van AC/DC met alleen maar toppers. Live laten ze zeker horen het niveau van de platen ook makkelijk te halen. Dit is genieten.

Heerlijke plaat inderdaad met de beste nummers met bon Scott als zanger, een mooie live verzamelaar.

En het lekkere van dit album is vooral het heerlijke live geluid, net of het dichterbij gestemd is en een stuk oprechter klinkt nog dan de studio albums.

Hoezeer ik AC/DC een warm hart toedraag en zeker de magische periode met Bon Scott, blijf ik toch nog gemengde gevoelens overhouden bij het beluisteren van dit album. Er is niets mis met de setlist maar als je zoals ik onlangs de voorafgaande studioalbums hebt beluisterd, dan mis je toch nog wat en stel je jezelf de vraag: “Waar zijn Overdose, Sin City en het schitterende Ride On?" Jammer van die ingekorte versie van Whole Lotta Rosie, verschroeiend gespeeld op dit album, maar ik mis ook die gitaarsolo op het einde. Met hetzelfde warme hart kan ik iedereen gerust deze ook aanbevelen met opnames uit 1979, dus na het album Highway to Hell: Let There Be Rock: The Movie (1997).

Een LP kan echt niet voller dan deze. Ik heb 'm ook nog extra zwaar in 180 gram en geremasterd. Dat blijft link, haalt het de charme niet van de plaat af? In dit geval kan je voluit zeggen: nee. Want wat een fantastisch geluid voor een nog fantastischer live-plaat. Ik heb AC/DC live meegemaakt, weliswaar niet met Bon Scott, maar dat vergeet je nooit meer. En echt, hier op dit live document, hoor je daar wat van terug. De band staat werkelijk als in beton gegoten en Angus, goedemorgen: wat is hij op dreef! Soms krijg ik het idee dat Bon Scott zijn vele schitterende solo's alleen maar aan elkaar zingt.

Heerlijk ook dat je bij deze knetterharde pure rock 'n roll, ook de blues & de boogie hoort langs komen. En een enorme hoeveelheid heerlijke riffs bovenal. Dat begint natuurlijk al op Riff Raff. Opvallend sterk verder vind ik Hell Ain't A Bad Place To Be, Bad Boy Boogie, natuurlijk Whole Lotta Rosie & Let There Be Rock. Maar ja, alles klinkt super, dus ik verhoog één van de beste live albums ooit maar eens naar 5,0*.

Qua energie is het beslist 1 van de betere live albums, speel hem ook vaak af als ik aan het hardlopen ben.

Alleen qua showelement en qua improvisatie vind ik hem wat tegenvallend, vooral omdat de studio nummers wat te letterlijk worden nagespeeld.

Qua geluid is het zeker een super album, want het is net of ze vlak voor je neus staan te spelen.

Prima hardloopplaat inderdaad! Ga je dan niet te hard?