Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

Beetje het halve gevoel hierbij blijft. Aan de ene kant is het best kniftig in elkaar gezet, zit er absoluut een verfrissend gevoel aan en krijg je een mengelmoes van stijlen voorgeschoteld. Veel stijlen uit de zwarte hoek, maar gelukkig ook genoeg uit de authentiek electronische hoek. Het is geen rehash of verfraaid louncheplaatje oid. Zodra het een beetje teveel hangt naar de funk of soul begint het mij uiteraard sneller te vervelen, maar Flying Lotus weet meestal cliché's te mijden. Het probleem wat ik vooral heb is het niveau van tracks dat nogal schommelt en het funkerige gepiel wat er af en toe te dik bovenop ligt. Eerste paar tracks zijn prima en nummer met Thom Yorke is eerste hoogtepunt. Arkestry vind ik zozo, Mmm is een aardig liedje, maar een beetje niemandallerig. Do the Astral Plane hoort een beetje bij die vervelende soulshit waar ik het over had, nummer erna ook een beetje vervelend wat dat betreft. Recoiled vind ik wel weer een erg toffe track, maar daarna weer magertjes tot het magistrale Table Tennis, waar ik toch het gevoel heb al met al naar een goede plaat te hebben geluisterd, maar een die iets teveel zwabbert waardoor ik niet denk dat ik dit erg vaak ga draaien.

Ik kon nooit plaatsen wat mijn probleem nou was met dit album. Flying Lotus heeft duidelijk een talent en er staan een boel sterke nummers hierop, met als mijn favorieten Do the Astral Plane en Galaxy in Janaki. Het nieuwe album heeft me eindelijk op een idee gebracht.
Wat ik sowieso wist, is dat het af en toe iets te experimenteel voor mij is. Een soort electronische freejazz als Arkestry kan ik bewonderen maar ik kan er niet van genieten. Maar wat me het meest stoort is dat ik niet snap wat de plaat wil. Wat is het doel? Het thema? Wat probeert Flying Lotus nou? De ene keer is het epiek, de andere keer is het goed dansbaar en daarna ontbreekt ritme ineens weer. Dat zou je kunnen opmerken als een pluspunt, dat van alles iets wordt meegenomen, maar ik vind het een beetje vermoeiend. Enorme potentie toont Flying Lotus hier, maar klasse nog niet.

Ik ben niet zo bekend met electronic maar dit vind ik wel heel vet. Met name door de jazz invloeden en vrij chaotische nummers en ritmes. Een minpuntje is dat het soms wel erg fragmentarisch klinkt. Dat komt ook door de korte nummers die toch al alle kanten op springen. Van sommige nummers had ik het niet erg gevonden als ze wat langer zouden zijn. Bijvoorbeeld Clock Catcher. De stijl is op het album wel een geheel. Fijne plaat!

Twee jaar na het geweldige Los Angeles kwam Flying Lotus dan met het vervolg. Cosmogramma is het album waarmee ik kennis maakte met de muziek van de beste man. Het niet de makkelijkste instapper moet ik achteraf concluderen.

Flying Lotus schildert hier andermaal een muzikaal rijk universum voor de luisteraar. Muzikaal is het alvast 'eclectischer' als zijn voorganger. De eerste korte nummers knallen er ook gelijk in om met Cosmic Drama wat gas terug te nemen. Zodiac Shit is vervolgens een van de hoogtepunten van het album. Heerlijk nummer.

Zoals gezegd dit album schiet wat meer uiteen qua stijlen en ook wat betreft intensiteit van de nummers onderling. En toch sluit het geheel wel naadloos op elkaar aan en dat maakt het wel weer tot een fijne luistertrip.

Maar niet de makkelijkste instapper dus (voor mij dan toch) zoals ik al eerder aanhaalde. Dat wil zeggen dat dit album de nodige tijd nodig had om tot bloei te komen. Maar goed, dat is ook wel weer waarom ik graag naar zijn muziek luister. Het is net als met goede films waarbij je naar meerdere kijkbeurten nog steeds nieuwe dingen opvallen.

Beoordeling: 4 sterren

Aangevinkte nummers: Zodiac Shit, MmmHmm, Do The Astral Plane en Dance Of The Pseudo Nymph