Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

Na Los Angeles gehoord te hebben kwam Flying Lotus in één klap in mijn rijtje met meest veelbelovende artiesten terecht. Losjes, spacey, maar tegelijk ontzettend strak. Niet qua stijl, maar de aansluiting van de tracks is erg goed en het geheel doet erg vervreemdend aan. Met de aankondiging van Cosmogramma was ik dus van tevoren al erg ingenomen, hopend dat de evolutie zich door zou zetten.

Laat ik eerst het gevoel even omschrijven dat ik had toen ik dit de eerste keer luisterde, direct bij het eerste nummer, in de eerste minuut: een rechtse directe in het gezicht. Zo kende ik Flying Lotus niet, wat een vreemde opener, is dit een poging om van de aandacht van alle muziekmedia af te komen? Een indicatie voor het mindere begin van het album, de eerste twee tracks zijn vooral inleiding. Pickled! komt wel gelijk met een voor dit album karakteristieke jazz-sample, maar vanaf Nose Art en vooral (de titel zegt het al) Intro//A Cosmic Drama komt de plaat pas echt los. Hierna volgt een veertig minuten durend sample-festijn, met invloeden van vooral jazz, met triphop en idm. Die jazz onderscheidt dit album vooral van Los Angeles. Daar zat meer hip-hop in, hier komt de jazz meer naar voren. En met succes, waar dat album beklemmend en afstandelijk tegelijk was, is dit meer organisch. Het haakt allemaal in elkaar en voelt ontzettend coherent.

Hoogtepuntjes aanwijzen is dan ook moeilijk, als losse nummers springen ...And the World Laughs with You (was van tevoren al een succes door de gastbijdrage van ene T.Y.) en Do the Astral Plane erboven uit, maar dat is niet de manier waarop dit geluisterd moet worden natuurlijk. Het is meer koptelefoon op, ogen dicht en gaan.

Als geheel moeilijker te bevatten dan Los Angeles, want 'dieper' op het gebied van sfeer en electronica, vind ik het opvallend in hoeverre dit aanslaat. Bewierookt door De Volkskrant en NRC in eigen land, de hemel in geschreven door o.a. Pitchfork, niet gewoon voor een toch wel experimenteel album als dit. Flying Lotus pakt de muziek van J Dilla en Madlib als ware het een kogel, en slingert het vervolgens een heel eind het stadion door. Hier gaan we nog heel, heel veel van horen.

Wat bedoel je met getjank?

kattengetjank...

Klinkt goed na een paar luisterbeurten, zal nog vaker luisteren en dan tot een cijfer komen.

Vraagje, puur uit nieuwsgierigheid, maar wat maakt dit precies hip-hop (naast electronics)?

Computer Face / Pure Being is écht geweldig, kan helemaal los gaan op dat nummer als ik gewoon mijn koptelefoon op heb thuis en zelfs in de klas moet ik mezelf onderdrukken. Ik wil niet weten wat er zou gebeuren als ze dat op een feest zouden draaien, ik zou helemaal gek worden (ik denk trouwens dat de rest van de feestgangers het niet zou kunnen waarderen ). Waarom staat die track niet hoger bij 'favoriete tracks', ben ik de enige die het zo'n akelig geweldige track vind?

Ik weet of het al ergens vermeld stond in dit topic, maar ik kwam al surfende deze versie tegen van Drips/Take Notice uitgevoerd samen met het Miguel Atwood-Ferguson Ensemble. Hopelijk wordt ie snel op dvd uitgebracht!

Idd.

Waar komt de 6 minuten durende, veel langdraderige versie van HmmHmm vandaan die ik overal vind? En waarom vind ik die overal en niet de 4 minuten durende versie? (Nee, ik heb hem nog niet op cd )

Op Last.fm las ik dat het een loop van 3 seconden is die zich 6 minuten lang herhaalt, een opzettelijk 'verpeste' versie om piraterij tegen te gaan. Het kopen van de CD is in ieder geval de moeite, mooi nummer is dat.

Ik was ook aangenaam verrast toen ik voor het eerst die CD opzette. Niet dat ik de vorige versie zo erg vond eigenlijk.

Oké, dat verklaart het (vermoedde ook al zoiets), maar ik ga deze nog wel op CD kopen, alleen nog niet nu, eerst wat andere dingen vanmiddag .

Ik blijf erbij: Computer Face = het hardste nummer.

Ik ga die cd ook eens moeten kopen. Vind de digitale versie (kuch) al geweldig, maar net zoals bij Los Angeles geeft de cd echt iets extra.

Een geweldige plaat!!

4,5*

De samenwerking met Thom Yorke wekte de interesse, maar mijn favoriete plaat zal het niet gauw worden, zo bleek al gauw. Bijna niet doorheen te komen, zo druk als deze muziek is. Hier en daar hoor je wel iets aardigs, maar veel tijd om ervan te genieten wordt je niet gegund. Ik kan me goed voorstellen dat dit na een flink aantal luisterbeurten echt geweldig wordt, maar ik voel me op het moment totaal niet geneigd hier echt intensief naar te luisteren: het zou me alleen maar hoofdpijnuren opleveren. Het desbetreffende nummer met Thom Yorke is dan weer wel prettig, best toegankelijk ook nog vergeleken met de rest van de plaat (of beter gezegd: de plaat als geheel is erg ontoegankelijk, los bezien is het allemaal nog best behapbaar).

Wat Karl hierboven zegt is precies wat ik (voorlopig) over dit album denk. Ik vind het moeilijk om er doorheen te komen omdat er zo weinig structuur in zit en omdat het allemaal erg druk is.

Het loonde toch de moeite om het nog een paar keer te proberen. Eigenlijk is het gewoon een erg ontspannend album.

Beetje vreemd maar wel lekker. Genoeg variatie om niet in herhalingen te vallen en geen overdaad aan bliepjes en blopjes waardoor er toch voldoende structuur in het album is terug te vinden. Doet mij ook wel wat denken aan de dancemuziek uit de tweede helft van de jaren negentig: Bandulu/Chemical Brothers/Daft Punk. Nodigt i.i.g. mij uit tot het nog eens een keer te spelen.

Het doet me (nog) niet zoveel, Flying Lotus. Misschien dat door het liveoptreden morgen op Pitch het eurootje wel valt. De hoes van deze plaat is prachtig trouwens!

Met terugwerkende kracht mijn favoriete album van 2010. Hier zit echt alles in.

Wow,deze cd slaat als een bom in bij mij Do The Astral Plane, wat een heerlijke groove zit er in dat nummer

Heb dit album nu al bijna een jaar en vind het nog steeds geweldig.
Voor mij is dit het beste album in jaren, misschien wel het allerbeste.

En dit is echt geen op hol geslagen sampler, sterker nog, er zitten bijna geen samples in. Dit is bijna allemaal gecreëerd door de beste man. Maar ik kan begrijpen als mensen dit niet mooi vinden. Je moet een bepaald gevoel hebben om deze plaat goed te vinden. Voor veel mensen is dit waarschijnlijk niet weggelegd, en ik wil hiermee niet denigrerend overkomen. Smaken verschillen.

Check ook een Shlohmo, als je dit leuk vind.

Nu draaf je een beetje door, het album staat natuurlijk bol van de samples.
Neemt niet weg dat F.L er iets prachtigs van gemaakt heeft, zeer knap in elkaar geknutseld.
Toch gaat mijn voorkeur uit naar Los Angeles die ik net wat beter vind.

En Shlohmo is zeker ook zeer de moeite waard.

Ok ok... Zeker wel vetter dan Los Angeles...

Godverdomme wat blijft dit een bazenplaat.

Fantastische en erg organisch klinkende plaat.
Het voelt aan als een wandeling in een regenwoud.
Heerlijke Jazzsamples ook. Ruime 4,5*.

Ben hem aan het verkennen.. heb er mixed feelings bij, niet alles is in de roos, soms zit je op een paar saaie tracks te kauwen, soms zit je opeens op te veren, ik denk dat ik hem nog een keer of 3 geef om een cijfer uit te delen. Het heeft zeker iets, alhoewel het zeker niet mijn favo electronic is, dat staat wel vast.

Beetje het halve gevoel hierbij blijft. Aan de ene kant is het best kniftig in elkaar gezet, zit er absoluut een verfrissend gevoel aan en krijg je een mengelmoes van stijlen voorgeschoteld. Veel stijlen uit de zwarte hoek, maar gelukkig ook genoeg uit de authentiek electronische hoek. Het is geen rehash of verfraaid louncheplaatje oid. Zodra het een beetje teveel hangt naar de funk of soul begint het mij uiteraard sneller te vervelen, maar Flying Lotus weet meestal cliché's te mijden. Het probleem wat ik vooral heb is het niveau van tracks dat nogal schommelt en het funkerige gepiel wat er af en toe te dik bovenop ligt. Eerste paar tracks zijn prima en nummer met Thom Yorke is eerste hoogtepunt. Arkestry vind ik zozo, Mmm is een aardig liedje, maar een beetje niemandallerig. Do the Astral Plane hoort een beetje bij die vervelende soulshit waar ik het over had, nummer erna ook een beetje vervelend wat dat betreft. Recoiled vind ik wel weer een erg toffe track, maar daarna weer magertjes tot het magistrale Table Tennis, waar ik toch het gevoel heb al met al naar een goede plaat te hebben geluisterd, maar een die iets teveel zwabbert waardoor ik niet denk dat ik dit erg vaak ga draaien.

Ik heb een beetje hetzelfde. Zit de laatste vaak met Recoiled in mijn hoofd, had een paar dagen geleden dit album weer opgezet, toch wel een lichte tegenvaller weer. Hoewel ik de begintracks nu ook wel meer waardeer dan vroeger en Satelllliiiiiiiteee blijft ook een heerlijk bedwelmende track. Dat nummer met Thom Yorke blijft wel uitermate saai.

Op een of andere manier vind ik dat juist een heerlijk nummer, met een strakke beat afgewisseld met dat distorted stemgeluid van Yorke wat het extra breekbaar maakt. Zou trouwens ook op een Radiohead plaat kunnen staan zit ik te denken.

Ik kon nooit plaatsen wat mijn probleem nou was met dit album. Flying Lotus heeft duidelijk een talent en er staan een boel sterke nummers hierop, met als mijn favorieten Do the Astral Plane en Galaxy in Janaki. Het nieuwe album heeft me eindelijk op een idee gebracht.
Wat ik sowieso wist, is dat het af en toe iets te experimenteel voor mij is. Een soort electronische freejazz als Arkestry kan ik bewonderen maar ik kan er niet van genieten. Maar wat me het meest stoort is dat ik niet snap wat de plaat wil. Wat is het doel? Het thema? Wat probeert Flying Lotus nou? De ene keer is het epiek, de andere keer is het goed dansbaar en daarna ontbreekt ritme ineens weer. Dat zou je kunnen opmerken als een pluspunt, dat van alles iets wordt meegenomen, maar ik vind het een beetje vermoeiend. Enorme potentie toont Flying Lotus hier, maar klasse nog niet.