Slayer - Decade of Aggression (1991)

Dit album heeft sinds vorige week nog meer waarde voor mij gekregen. R.I.P. Jeff

Ik ken deze band en deze plaat net een maand, en is er onmiddelijk een vertrokken. Gemiste kans.
Wat een ontdekking trouwens deze Slayer, strak as hell. In een opzwependheid die de hele cd lang voortduurt. Zo vet heb ik nog niet eerder gegeten.

Ik zag dat ik hier nog geen stem had uitgebracht en was een beetje alle berichten aan het lezen. Ik verbaasde me nogal over je 2,5 sterren aangezien je heel wat super positieve berichten hebt geschreven hier. En volgens mij had je dit album al voordat je naar Waldrock ging.

Ga deze zelf weer eens luisteren want in mijn herinnering was dit magistraal. Helaas kwamen ze niet naar Pukkelpop.

Ik mag Slayer wel en besloot ze om die reden live te gaan zien. Dat was een paar jaar geleden, ze speelden toen in Eindhoven (Klokgebouw).

Het was geen onverdeeld genoegen. Een kei- en keiharde betonnen geluidsmuur denderde op me af en door me heen en gaf me het gevoel dat mijn buik en ingewanden door een drilboor werden bewerkt. Af en toe sijpelde wat herkenbaars door, zodat ik wist welk nummer ze speelden.

Dit heb ik ook maar een paar keer beluisterd, hoewel het hier beter klinkt dan tijdens mijn live-concert. Maar veel gaat verloren. Leuk voor de kick, eventjes, maar uiteindelijk best vermoeiend. Nee, geef mij maar het studiowerk op Reign in Blood of South of Heaven. Divine Intervention mag ik ook.

die 2.5 zijn inderdaad wel aan de lage kant.

Kan me nog herinneren dat het geluid mij wat tegenviel van deze.

En ze waren op waldrock inderdaad magistraal.

Deze klassieker is inderdaad minimaal een 4 waard.

Heb hem net even weer gehoord, maar is toch wel een lange zit om hem uit te zitten, want klinkt wel vaak veel van hetzelfde.

Kom toch uit op een 3.5 nu.

Niet elk optreden dat ik van ze gezien heb, was even sterk. Slayer neigt nogal eens naar het routineuze. Op Decade Of Aggression heb ik daar geen last van. De vibe, de kracht en de klasse is allemaal voelbaar en hoorbaar. Anderhalf uur thrashen is voor de zachtbesnaarden onder ons misschien wat lang, maar gelukkig is al dat geweld mooi over twee ceedeetjes van ongeveer drie kwartier uitgesmeerd. Alle krakers van voor 1990 staan erop. Dat Tom Araya het hysterische gekrijs niet meer bezigt in The Antichrist zoals hij dat deed op Live Undead en dat de drumfills van ome Dave in Seasons In The Abyss helemaal verzuipen in de mix heb ik ze lang geleden al vergeven. En verdorie, wat een opener is dat Hell Awaits toch.

Slayer, een band die ik (actief) gevolgd heb tot deze plaat.
Daarna vond ik het wel welletjes. Onlangs weer wat nieuwer werk opgezocht maar de beginperiode blijft voor mij toch wel het summum.

Als uitvloeisel van deze periode kwam in 1991 deze dijk van een live registratie. Alle knallers staan er op.

Deze plaat is zo vet dat zelfs de winnaar van het programma Obese hier ontzag voor heeft..

Ook van deze live plaat van Slayer, toepasselijk Decade of Aggresion genoemd, heb ik de geremasterde dubbel LP gekocht. Geluidstechnisch valt vooral op dat de gitaren veel beter doorkomen en ook, maar in wat mindere mate, de bas & drums. De zang van Tom Araya blijft wat 'veraf' klinken. Om eerlijk gezegd kan ik dat niet heel erg vinden.

Ik vind de eerste van de twee platen de betere. Deze is vrijwel alleen gevuld met geweldig uitgevoerde krakers van de band. Hoogtepunten zijn Hell Awaits, War Ensemble, South of Heaven, Raining Blood, Dead Skin Mask & Seasons In The Abyss. Op plaat 2 wat minder uitblinkers, maar bijvoorbeeld Angel of Death, Postmortem & Chemical Warfare zijn ook erg goed.
Zo is dit een steengoede live plaat van Slayer op zijn hoogtepunt. Overigens klinken ze ook tegenwoordig nog erg goed, zoals ik in juni en 2 jaar terug heb mogen 'ervaren' (letterlijk dwars door je heen...).

Een heerlijk live album van Slayer. Vooral het eerste gedeelte laat een Slayer horen zoals ik ze eigenlijk ooit live had willen zien. Alleen maar topnummers. Het 2e gedeelte bevat de wat "minder" bekende nummers. Dat is trouwens zeker niet minder. Heerlijk om Black Magic te horen. Genieten!

Heb nu ook de geremasterde 2013 vinylversie. Helaas geen booklet maar wel een wat mooier gedefinieerder totaal geluid. Fantastische ervaring op de koptelefoon. Die ervaring had ik ook al met de studioplaten.

Headbangen voor gevorderden: een mooi beeld. Net als die renners met gewichtjes om de middel.