Slayer - Decade of Aggression (1991)

foei toch, twijfelen aan variatie bij slayer

geloof mij, eens slayer always slayer

Kan best zijn, maar ik vind het meestal te om langere tijd naar te gaan luisteren.

Ik zou dan toch eerder Reign in Blood aanraden. Het enige album van Slayer dan élke muziekliefhebber eigenlijk gehoord zou moeten hebben, want een gruwelijk kunstwerkje.

Dit album vind ik eerder voor de echte liefhebber van deze band. Ik heb Show No Mercy, Live Undead, Hell Awaits, Reign in Blood, South of Heaven, Seasons in the Abyss, God Hates Us All, Christ Illusion en World Painted Blood. Onlangs Decade of Aggression gekocht door de lovende reacties hier, maar vind het redelijk overbodig. Hoewel Slayer eigenlijk niets anders dan keiharde thrash maakt hebben hun albums onderling wel een geheel eigen karakter, wat hier uiteraard verloren gaat. Het karakter van deze live plaat is niets meer dan euh... Slayer live. Tja. Niet bepaald een meerwaarde.

Reign in Blood dus om te beginnen. En er dan eventueel naar keuze nog een studioalbum bijnemen uit het rijtje dat ik hierboven opsomde.

pas aangeschaft en beluisterd, en woow wat een album , voor elke slayer fan die hen ook op cd ''live'' wil mee maken, een aanrader

Geen enkele studio plaat van slayer geeft een goede live feel, zoals deze plaat dat wel doet. op de een of andere manier krijgen de nummers juist op deze verzamelaar wat meer kracht. En voor diegene die alleen de beste slayer nummers verzameld willen is dit een perfecte verzameling van het eerdere werk. uiteraard ben je met deze verzamelaar al lang niet meer compleet. tijdens de release van deze plaat hadden ze net hun eerste 5 platen uit, nu hebben ze er inmiddels weer 5 uit gebracht.

Dat lijkt me nogal wiedes.


Dat ben je ook nooit geweest en het is geen verzamelaar. Nogmaals, deze live-registratie mist in de nummers de eigen sfeer die elk album op zichzelf heeft. Wie wil geloven met Decade of Aggression een overzicht van de eerste tien jaar van Slayer in huis te hebben, mij niet gelaten, maar daar klopt niks van. Dan ben je beter af met twee reguliere albums uit die periode. Of gewoon de echte verzamelaar, die uit twee decennia put. Decade of Aggression is goed voor wie graag Slayer live op cd wil horen. Niet meer, niet minder.

Een live album is leuk voor d'r bij. Met studioversies kun je ook de originele intenties van het nummer beter doorgronden. Zelf vind ik dat erg interessant als ik live nummers hoor van een band die ik nog niet ken.
The Antichrist vind ik op Show No Mercy bijvoorbeeld veel toffer dan de versie op Decade Of Aggression.

Seasons In The Abyss is een nog beter voorbeeld. Dat rijke gedetailleerde intro moet je als reguliere albumversie ook beslist gehoord hebben. Op deze livedubbelaar verzandt dat gedeelte hopeloos in de mix.

Ik denk dat diegene die geen echte fan van slayer is maar een mooi overzicht wil hebben van slayer zal de sfeer van elk afzonderlijk album en worst zijn. Live missen de nummer inderdaad de aparte sfeer van elk album, dat zorgt er aande andere kant wel voor dat een en ander niet onsamenhangend kaan gaan klinken.

Decade of Agression is een goede plaat voor hen die een goede indruk van slayer wilt zonder diep in de buidel te hoeven tasten. de echte verzamelaar is wel een beetje kostbaar voor iemand die gewoon een leuk overzicht wil.

Daar stoor ik me ook aan, maar waar het mij om ging is dat dit album voor hen die geen extreme fan is, maar gewoon een lekker overzicht van slayer wil. een goede keuze is

Dat vind ik dus niet, want het geeft geen overzicht. Wie geen echte fan is maar toch een relevante indruk wil krijgen is dan beter af met het onmisbare Reign in Blood en nog een ander album naar keuze.

Reign in Blood is goed, maar ik vind persoonlijk de twee volgende albums beter en toegankelijker, daarom zou ik ook eenieder die Slayer wil proberen Decade of Aggression aanraden, daar staan namelijk van alle 3 die albums de beste nummers op (de rest is ook goed op deze cd hoor, daar niet van).
Het is een completer overzicht van het werk van Slayer en geeft een betere algehele indruk.
Daarbij is Slayer live natuurlijk te gruwelijk voor woorden, meesterlijk!

Gadverdamme, bestaan hier ook al twee versies van! (bron: Wiki)

A numbered limited edition (of 10,000 copies) was also released with the CDs contained in a metal case, a booklet with exclusive photographs, and two additional live songs, "Skeletons of Society" and "At Dawn They Sleep".

Heeft iemand die?

Had deze vroeger op cassettebandje op weg naar school. Als Hell Awaits begon ging je automatisch een stukkie sneller fietsen. Er staan louter krakers op, al doet cd 1 mij het meest.

Geweldig toch hoe het begint met dat intro van Hell Awaits...

absoluut. kippenvel.

Ik heb deze maar weer eens afgespeeld vanmiddag, maar blijf het op de 1 of andere manier een brei van geluid vinden, maar dan wel een lekkere. Slayer is mijn ding niet zo, maar als je aan het klussen bent of een werkje in huis doet moet ik zeggen dat je er wel wakker en hyper van word, alleen na maximaal een half uur vind ik het ook wel weer mooi genoeg geweest. Ik heb aan een half uur per jaar eigenlijk wel genoeg om er weer tegen te kunnen.

Misschien nog eens Reign In Blood gaan aanschaffen, kan zijn dat ik mijn mening dan wat bijschaaf, dat weet je maar nooit.

En Reign In Blood duurt precies een half uur!

Eigenlijk maar 2.32 minuut.

Dat is Raining Blood.....

Klopt niet de gelijknamige, maar de titeltrack.

Wat een megabruut begin van de cd, hier speelt Slayer zó strak dat het wel een machine lijkt

Ja, de krakers van Slayer "verliezen" hier op dit waarschijnlijk ECHTE live album wel wat van hun sfeer die zo vertrouwd aanwezig is bij hun studio werk, of waar we mee vergroeid zijn, maar de nummers staan als een huis, erg overeind en de sfeer van de immense zaal of kolossale hal wordt je kamer ingeblazen. Dat maakt deze schijf tof naast een mooi boekwerkje erbij. Ik weet niet of deze live-schijf de "Live After Death" voor Slayer is? Misschien hadden er dan nog gerichter de ultieme krakers van Slayer hierop moeten staan, maar die staan er nu ook al behoorlijk op.

Volgens hun eigen schrijven een album zonder overdubs, van een band die niet graag in de studiuo bivakeerd wil ik dat wel geloven. Voor een Live After Death van Slayer gevoel staat me hier te weinig van Hell awaits op. Speelden ze zeker niet veel van, het is ook bijna de complete Seasons in the Abyss die je te horen krijgt. In ieder geval is het ook hier genieten van krakers als War Ensemble, Chemical Warfare, Mandatory Suicide, Altar of Sacrifice etc.

Van deze plaat was ik laatst weer ff in de mood. Heb de eerste cd op mijn ipod gezet vooral om lekker in de sportschool bezig te zijn. Na een nummertje of 6 had ik het wel weer ff gehoord allemaal, en heb in die 11 nummers dus ook nog gesneden, zodat er nog 5 overgebleven zijn. Mooi zat, want na een stuk of 5 nummers kan ik er wel weer een paar maand tegen.

Waarom heb ik met zowat het hele oevre van Motorhead zoiets niet? Daar kan ik maar geen genoeg van krijgen, maakt niet uit welke plaat ik opzet. Al vind ik de 1 wel beter dan de ander natuurlijk.

Met de debuutplaat van Metallica heb ik hetzelfde, een enorme dosis energie wat maar blijft doorgaan en wat ik telkens weer kan aanhoren in de fitness zaal.

Slayer is agressiever, dat kan Motörhead ook zijn maar die hebben daarintegen ook wel vrolijke nummers gemaakt. Dat debuut van Metallica vind ik ook geweldig, al draai ik net zo lief het nieuwere werk van Slayer. Ik vind Slayer geweldig.

Misschien moet ik eens een studio album proberen, kan zijn dat dat mij beter bevalt. Dit album heb ik gekocht n.a.v een magistraal optreden van Slayer op Waldrock in Bergum in 2008 destijds.

Gewoon South of Heaven eens proberen, daar heb je een gevarieerd aanbod aan songs.
Slayer is best wel vaak op Wâldrock geweest, in '96 vond ik ze op hun best. In 2008 zat mijn budget bij Arrow Classic Rock. Ben toen niet bij Slayer geweest.

Heerlijke live plaat van Slayer. Eigenlijk pas dankzij een goede vriend enkele jaren geleden Slayer gaan waarderen. En ze inmiddels al enkele malen live gezien. Lekker harde speedmetal die superstrak gespeeld wordt. Hoogtepuntjes: Hell Awaits, South of Heaven, Dead Skin Mask, Angel of D, Postmortem en Expandeble Youth. Ach eigenlijk is alles wel ok aan deze plaat

Toegegeven: deze plaat draai ik niet altijd, maar als ik in de stemming ben: beuken mannen!

Destijds toen Dynamo Open Air nog in Eindhoven was, veel publiek trok en de gemeente nog moeite deed om het festival te blijven houden, was dit een album die vaak en hard gedraaid werd. Samen met goede vrienden wat bier, lekker stoned naar het festival toe. Goed ingewerkt door dit snoeiharde Slayer kregen we er veel zin in om op pad te gaan, of van het padje af.