Slayer - Decade of Aggression (1991)

tuurlijk

je doet het zeker zo na op je pamfluit

Dat is weer het andere uiterste.

Als je dan toch een Slayer album wilt kopen, en je hebt er nog geen, pak deze dan, daar staat zo'n beetje elk goed nummer op dat ze hebben gemaakt.

Als ik de KISS albums Alive! en Alive II wegdenk dan is dit eigenlijk het beste live album allertijden. Alle essentiële nummers van Slayer toen ze nog top waren staan erop en in supervorm.

Slayer is tegenwoordig een saaie bedoeling wat mij betreft is het na dit album afgelopen met de pret, eigenlijk net als KISS, die ná Alive II ook nooit meer zo spetterend en verfrissend hebben geklonken.

Dit is natuurlijk een energiek en een op de toppen van hun kunnen live album van Slayer. Er word alleen zo weinig op geimproviseerd, en dat is nu net datgene wat een superlive band van een doorsnee live band onderscheid. Vorig jaar heb ik ze nog live gezien en deden ze niet veel onder voor dit live album vond ik. Dit komt wat mij betreft zeker niet in de buurt van Zappa, King Crimson, Live Sh*t, Made In Japan, How The West Was Won, Filmore East van The Allman Brothers Band. Of het live album van Uriah Heep uit 1973, of Het live album uit 1977 van status Quo en The Golden Earring. Of ten Years After zijn Recorded live, of Live And Dangeroes van Thin Lizzy, Of On Stage van Rainbow. En ik kan nog wel meer noemen, maar dat word me gewoon teveel werk. Vergeleken met die live albums, vind ik deze qua energie wel vergelijkbaar en misschien overtreffen ze de bovenste live albums wel op dat gebied, maar op originaliteit en authentikiteit zeker niet wat mij betreft. Ze voegen t.o.v de studio albums maar verdomd weinig extra's toe vind ik. En Kiss was wel aardig live, maar dan vooral vanwege de spectaculaire shows eromheen vind ik. Sommige nummers waren dan nog wel erg goed, maar een org album of live album heb ik nooit in zijn geheel kunnen uitzitten. Niet boeiend genoeg om anderhalf uur naar te luisteren.

Slayer klinkt op dit album rauwer, harder en agressiever dan op de studio albums. Dat is de toevoeging.

Nu is het wel zo dat er minder geimproviseerd wordt, maar in dit genre past dat gewoon niet goed. Thrash Metal is snel en agressief, dan kun je niet zoals de Allman Brothers met een 10 minuten durende bluesjam komen.

Ik vind dit natuurlijk ook wel een goed live album, erg energiek vooral. Ik geef ook een welverdiende 4.5* hiervoor. Maar ik houd nu juist van extra toevoegingen en languitgesponnen medleys, en van het improviseren en de interactie met het publiek. Het is dan een waar live spectakel of show, deze mannen staan met lijm onder hun schoenen op het podium gewoon de nummers af te rafelen, en stappen zonder dat er later nog een toegift komt het podium af, wel erg stoer natuurlijk, maar ook zo van, zo dat werk hebben we weer gedaan. Maar ik vind dit van de live albums waar niet of nauwlijks in geimproviseerd word wel 1 van de beteren, want qua energie en tomeloze inzet vind je niet snel een beter album.

Voor interactie met het publiek moet je bij Slayer niet zijn. En Tom Araya is altijd al van de nietszeggende one-liners tussen de nummers geweest.
Maar dat mag de pret niet drukken. Want niet alleen is dit een fantastische bloemlezing van het beste wat Slayer te bieden heeft. Het materiaal is ook nog eens spetterend agressief uitgevoerd.
En inderdaad, zoals eerder gesteld, is het bij de extremere metalsoorten niet echt gebruikelijk om te improviseren. Glazen bier kun je bijvoorbeeld als gitarist naar je hoofd krijgen als je een solo anders speelt.
Bij Decade Of Aggression daait het het om de energie waarmee het gebracht wordt. Bij Angel Of Death is die energie het meest waarneembaar.
Ook de versies van South Of Heaven of het tweeluik Altar Of Sacrifice/Jesus Saves zijn op zijn minst zinderend te noemen.

Slayer en improviseren in één zin, dat hoort niet, dat hoeft niet en het stoort me niet. Het is die energie van dit album die me aanspreekt. Er is weinig verschil tussen de liveversies en de albumversies. So what? Ik vind het al knap dat dergelijke muziek zo knap en strak uitgevoerd wordt. Ricardo, er is geen vergelijking mogelijk tussen Slayer en de groepen die je opnoemt, daarvoor is er te veel verschil in de muziek. Bij Slayer wil je murw gebeukt worden en niet met allerhande ongetwijfeld knap geïmproviseerde stukken muziek om de oren geslaan worden. Zoals Edwynn zo goed verwoordt, Slayer is energie en strakke muziek, niet meer en absoluut niet minder. Overigens zijn de albums die je opnoemt, knappe albums, maar bij Slayer is het 100% live zoals aangegeven in het begeleidend boekje.

Ik snap jullie beiden natuurlijk precies, en ben het er ook mee eens. De albums die ik opnoemde zijn niet te vergelijken met dit album. Dit is op een andere manier net zo goed dan die albums die ik opnoemde. Als ik deze afspeel ben ik wel steeds weer onder de indruk van wat deze heren presteren op het podium. Maar het lijkt soms ook wel een beetje teveel als hun werk met dan in de context van arbeid verrichten. Als ik deze plaat afspeel, en dat doe ik niet vaak. Dan ben ik toch steeds weer enorm onder de indruk van al het geweld wat ze live aan de dag brengen dat zeker. Ik ben ook niet een 'echte' liefhebber van dit soort muziek, maar deze dubbelaar vind ik wel super. Niet altijd maar zo af en toe zeker. Van dit soort muziek bestaan er geen betere live albums volgens mij en dit is thrash metal in optima forma. De door mij genoemde live albums hierboven draai ik veel vaker af, omdat de variatie erin me altijd weer aanspreekt, en je hoort altijd wel weer wat nieuws erin. Slechte vergelijking van mij waarschijnlijk om deze plaat te vergelijken met de andere bands. Dat andere is iets meer mijn smaak, om er maar weer eens een cliche tegenaan te gooien.

je wil slayer zoals het is, hard, snel, agressief, geen gezeik, gaan met die banaan, right in the face

voldoet deze plaat prima aan

stel je toch eens voor dat Araya een band ging opbouwen met het publiek

Wow , wat een cover is dat zeg. Zoals een comment luidt bij het album : Slayer is a wannabe Slayer, this how it's supposed to sound.

Dat is een beetje overdreven, maar deze is inderdaad gruwelijk tof.

lekkere cover inderdaad, alleen passende de vocalen niet echt.

Ik ben al jaren lang aan het dubben. Welke live plaat is nou beter? Deze? Of toch het eerste Alive! album van Kiss? Toegegeven, Slayer speelt op deze schijf echt RETEstrak, en er is weinig achteraf gesjoemeld in de studio met overdubs en dat soort dingen, het is gewoon een eerlijk rauw en enthousiast album. Aan de andere kant is de historische waarde van Alive! natuurlijk verreweg groter, aangezien deze uiteindelijk gezorgd heeft dat live albums eindelijk verkochten. Dus mijn gemaskerde helden uit New York komen voorlopig nog even als winnaar uit de bus, maar al die verhalen over overdubs en dat het grootste deel van het album van Kiss niet eens Alive! is (hehe) doen me wel steeds meer twijfelen. Voorlopig volgt Slayer Kiss op de voet maar al wel heeel dicht. 4,5

Lijkt me vreemd. 4 Way Street van CSNY en At Fillmore East van The Allman Brothers (beiden 1971) verkochten ook al erg goed om er zomaar twee te noemen.

Ik denk niet dat je kan stellen dat dankzij KISS live albums goed zijn gaan verkopen.

Dez is muzikaal iets beter, maar het is ook een beetje jeugdsentiment. Moeilijk kiezen. Slayer is over de gehele lijn gesproken altijd beter geweest dan Kiss. Consistenter sowiezo.

Ik vind dat nou niet echt twee voorbeelden om met elkaar te vergelijken..

Slayer's muziek ken ik niet maar ik houd wel van de metal muziek rond die tijd (motorhead,iron maiden,Queensrÿche) is dit dan ook iets voor mij?

Slayer is wel een stuk steviger dan bovengenoemde bands maar als je toch wilt uitproberen dan is deze plaat ideaal om mee van start te gaan. Alle krakers van Slayer staan hierop.

motorhead komt het dichts in de buurt van de 3 maar lijkt e rniet op

slayer is ook zeker geen queenscryche en geen maiden

wel een enorme bak heerlijke herrie
gewoon beginnen met ene redelijk toegankelijke binnenkomer:

south of heaven

Oké eens proberen dus

Ik vind 'Seasons In The Abyss' toch een pak toehankelijker en ook stukken beter.

dat kan

maakt verder nie veel uit, eenmaal slayer hooked kom je der nie zomaar vanaf

Hah, dat noem ik nog eens een understatement!

Deze heb ik vandaag even weer gedraait, maar wat overdonderend is deze muziek toch. Zeer strak, en supersnel gespeeld. De texten vind ik niet belangrijk, en vind ik eigenlijk een beetje kinderlijk belachelijk. En zeker erg onvolwassen en naief. Ik ben eens bij een concert geweest van Slayer, liep er iemand rond in een t-shirt met 'i am solidair with the anticrist'. Ik zei tegen hem, maar dan geloof je ook in god dus. Maar dat was beslist niet zo, en het was het tegenovergestelde zij hij. Ik zij van, maar als je je er zo tegen afzet, dan moet je ook een link met god hebben dus, want anders is het pure onzin. Want als je iets haat of je ertegenafzet. Dan moet je er ook wat mee gehad hebben en in verdiept hebben voordat je weet dat je aan iets een hekel hebt. Met satanisten, die ik ook als veelvuldig publiek zie bij concerten van Slayer hetzelfde. Lekker gewoon afzetten en provoceren tegen het christelijke geloof zonder dat er enige kennis van zaken bij zit. Wat zielige mensen dat soort vind ik. Ergens willen bijhoren, maar niet weten hoe en wat. Ga dan gewoon in normale kleding heen, en niet met dat soort onbenullige texten op je t-shirt. Spijkerbroek en zwart t-shirt ofzo. Met zulke onbenullige texten op je t-shirt gaan rondlopen vind ik ronduit zielig, je loopt voor lul. En het is ook gewoon een beetje dom. Zeker als je geen kennis van zaken hebt.

Enfin, deze plaat is gewoon super gespeeld,en ook de zangstem van Araya vind ik super. Gewoon het beste thrash live album wat er bestaat volgens mij. Als je de texten wegdenkt, dan blijft er gewoon een zeer een strakke live plaat over. En nee ik ben niet gelovig, maar vind het hele anti christ gedoe gewoon een beetje raar, net zo raar als een fundamentalist van het christelijke geloof. Gewoon blijven genieten, maar wel blijven nadenken waar het om gaat, en of het ook hout snijdt. Al weet ik ook dat je het met Slayer zelf ook weer niet al te serieus moet nemen wat het de texten betreft. Maar sommig publiek draaft daar wel gewoon teveel in door vind ik.

Ach Ricardo, je hebt gelijk, maar Slayer bedoelen die teksten ook niet al te serieus. Als het maar 'evil' klinkt zeg maar. Denk het je maar eens in, Angel of Death vervangen door iets als The Sun shines ofzo... Dat hoort gewoon niet.

Af en toe zitten er wel wat treffende stukjes in verstopt, maar mensen die het serieus nemen moeten dringend opgenomen worden.

Zoals ik eerder al eens zei, het is net als een horror film.

Ik denk dat deze persoon Slayer muziek idd in de verkeerde context plaatst.

Dit is gewoon verreweg het beste en strakste live album allertijden.

Zet het eerste nummer "Hell Awaits" maar eens op, zo vreselijk strak gespeeld, het lijkt wel machinaal op sommige momenten.

Overigens ben ik het eens met Von Helsing, Slayer is na dit album nooit meer op het niveau van de jaren 80 gekomen......sad but true.

Een sterk livealbum, maar ik ben niet zo lovend als het merendeel hier. Wat mij enigszins tegensteekt is dat de nummers die van verschillende studioalbums komen hier te veel op mekaar gaan lijken. Een beetje Slayer-brij van een uur en half waarin weinig te onderscheiden valt, terwijl de eigenlijke nummers meer het specifieke karakter hebben van het album waarop ze staan.

Ben ik helemaal eens met je Kronos. Ik vind het ook een beetje klinken als een brij van geluid waar de onderlinge nummers bijna niet van elkaar te onderscheiden zijn. Daarom draai ik deze dan ook nooit in zijn geheel af. Als ik hier een half uur naar geluisterd heb, heb ik het wel weer gehoord ook. Ik heb nog nooit een studio album gehoord, maar misschien moet ik maar eens Rain In blood gaan kopen. Is er misschien toch nog enige variatie te horen bij Slayer.