Metallica - Master of Puppets (1986)

Van Metallica heb en ken ik alles, dit is een heel goed album en toch krijg ik nooit dat gevoel als bij voorganger Ride the Lightning. Opnieuw zijn het acht nummers, maar het duurt tien minuten langer en daar krijg ik een ongemakkelijk gevoel bij, niettegenstaande de goede ideeën. Zovele jaren na de releasedatum heb ik nog altijd een tamelijk onverschillig gevoel bij The Thing That Should Not Be en Leper Messiah, op de voorganger had ik dat bij het nummer Escape. Velen onder jullie mogen dit hun magnum opus vinden, dat kan ik met al mijn goede wil van de wereld niet zeggen. Disposable Heroes blijft een fantastische beuker. Ik vind het wel opvallend dat Cliff Burton minder in de pap te roeren had dan op de voorganger, bekijk maar eens de credits.

redelijk saaie plaat

Tip: Als je 'm oplegt en met voldoende volume afspeelt wordt het een stuk spannender.

Goeie Tip

Ik heb Master of Puppets vandaag eens voor het gemak in zijn geheel beluisterd. Nu het een tijd geleden is sinds ik deze plaat een voltreffer gaf van vijf sterren, kan ik met recht concluderen dat het die nog steeds dubbel en dwars waard is. Na vele luisterbeurten hebben de nummers nog niks aan kracht ingeboet. Daarmee blijft de derde langspeelplaat van Metallica in mijn top tien! Vandaag waren Disposable Heroes en Damage Inc. de favorieten.

Sowieso gedurfd om dit bij de huidige nummer 17 van de top 250 te melden, maar het had ook fijn geweest als je je redelijk nietszeggende opmerking had onderbouwd...

Grappig, de minst gewaardeerde nummers hier vind ik juist de beste nummers; Damage Inc. is misschien wel hun meest aggressieve nummer ooit, Leper Messiah is echt de enige metalnummer ooit waar ik me hoofd bij meeschud, en The Thing That Should Not Be is zo ongelooflijk sfeervol, je voelt echt dat er een eeuwenoud duister oerwezen vanuit de diepte naar boven komt.

Grapjas

Damage, Inc. komt zeker in aanmerking voor die kwalificatie. Niks mis dus met de opmerking van schizodeclown.

Dit album heb ik de hele week in de auto in de cd speler gehad, vond het nooit een topplaat en dat gevoel is na een week deze in de auto beluisterd te hebben ook niet veranderd.

Battery en welcome home vind ik wel echte topnummers waarvan ik me echt verheug dat ze weer langskomen, en er staan tussen de laatste 4 nummers ook nog leuke momenten op. De titeltrack doet mij verder ook niet echt veel.

Eigenlijk vind ik alleen ride the lightning hun enige album die ik van begin tot eind helemaal top vind, op hun debuut en ook justice staan mindere momenten op.

ik kon wel janken dat ze na live binge box gestopt waren! Ze waren zo goed en hadden nog zulke goede muziek kunnen maken! Helaas zijn ze gestopt en met hun rentenieren de rest van hun leven kunnen teren op hun prachtige platen. Helaas weet ik niet of ze op een andere naam nog muziek gemaakt hebben maar dat zal niet meer dan wat slappe country metal of hakketak herrie geklonken hebben,

Gelukkig zijn ze op hun hoogtepunt gestopt.

Begrijp ik het niet goed of denk je echt dat Metallica na Live Sh*t is gestopt?

Of zou hij het cynisch bedoelen?

Volgens mij begrijp je het niet goed. Het vervelende van tekst op de interkloot is dat er geen intonatie bij zit en de meest onzinnig bedoelde teksten daardoor wel eens serieus overkomen.

Master of Puppets was het tweede Metallica-album waarmee ik kennismaakte, na het Black Album. Daarmee verdween meteen de glans van dat Black Album ook een beetje, want Master of Puppets was stukken beter: sneller, harder, agressiever.
Toch, vergeleken met Kill ‘Em All of Ride the Lightning is dit album minder agressief. Het lijkt er juist op alsof Metallica nog een beetje langzamer is gaan spelen en beter heeft nagedacht over de opbouw van de nummers. Dat resulteert in een aantal knallers, zoals het titelnummer en Disposable Heroes. Gelukkig komen er een aantal snelle nummers voorbij, zoals opener Battery en de uitstekende afsluiter Damage, Inc.
Helaas staan er op dit album ook een paar nummers die me minder bevallen: The Thing That Should Not Be heeft me nooit echt weinig gedaan, en bij Leper Messiah duurt het een paar minuten voordat het nummer interessant wordt. Tot slot vind ik Orion een zwakker broertje van The Call of the Ktulu.
Nu ik dan toch ben begonnen met vergelijken met Ride The Lightning: Master of Puppets lijkt qua opbouw erg op z’n voorganger. Begin met een snel nummer, dan een trager, epischer titelnummer, en afsluiten met een semi-ballad. Tegen het eind van de plaat komt er dan een intrumentaal nummer. Lange tijd was Master of Puppets mijn favoriete Metallica-album: Echter, nu ik de afgelopen weken zowel deze als z’n voorganger heb beluisterd, geloof ik toch dat mijn voorkeur verschoven is naar Ride the Lightning.

Toch doet Master of Puppets niet veel onder voor dat album. Het blijft een ijzersterke verzameling nummers.

4.0*

Heel veel dus?

Ah, daar had ik overheen gelezen

Primus heeft The Thing That Should Not Be gecoverd; zonder meer succes overigens. (ik bedoel dus niet zonder meer een succes) Trouwens, als ik Toplijsten, Overig, Metal invuld, zie ik dat Metallica niet in die lijst voorkomt. Een constatering, meer niet.

In mijn boekje beste album ooit! In de puberjaren ontdekt en het sloeg destijds in als een bom, een bom die nog steeds nagalmt! Heerlijk energievol en elk nummer op zich gewoon ijzersterk!

Destijds (begin jaren '90) op cd aangeschaft en voor de walkman overgenomen op een metal-cassettetape van 60 minuten (4 nummers per kant), omdat ik vond dat deze muziek de beste kwaliteit verdiende. Met name tijdens zomervakanties draaide ik dit album vrijwel elke dag.

Lang uit het oog verloren, maar sinds kort draai ik weer eens muziek uit die tijd. Het viel me op dat ik, bij een eerste draaibeurt na jaren, alle nummers nog letterlijk kon meezingen. Toch een blijvertje...

Titelnummer, Battery, Welcome Home en Damage, inc. vind ik, net als toen, nog steeds de beste tracks, maar de andere nummers skip ik niet zo snel. Terecht een klassieker en zeker 4* waard.

Later deed Nirvana het ook: afwisseling tussen 'zachte' en 'harde' stukken. Natuurlijk is dit een ander genre, maar het principe bevalt me hier ook goed. Melodieuze metal, zeg maar. De titeltrack is een klassieker, maar ook 'Orion' met dat heerlijk zuigende orgeltje vind ik erg lekker. Metal is niet mijn favo genre, maar dit album kan moeiteloos op de repeatknop worden gezet.

Ken je die grap van dat orgeltje in Orion?

Juist. Er zit geen orgeltje in Orion.

Help me! Want het klinkt wel zo. Wat dan wel?

je bedoelt het intro? Dat is een bas gitaar.

Op dit album lijkt het beste van Metallica samen te komen. Was het debuut gericht op het doorbreken van de snelheidsbarriere, bleek het vervolgalbum al een stuk meer melodie te bevatten, brengt plaat nummer 3 het beste in de mannen naar boven. Snelheid, agressie en pakkende melodieën kunnen combineren en dat koppelen aan nummers die van A tot Z af zijn is niet veel bands gegeven naar mijn mening. Master of Puppets wat een klasbak, Welcome Home nog zo'n knaller. The Thing That Should Not Be een nummer dat al een beetje verraad dat het tempo in de toekomst teruggeschroefd zou gaan worden maar voor mij een klassieker. Damage Inc. sluit de plaat af, niet even bijkomen maar nog even het gaspedaal intrappen. Na al die jaren zit ik nog steeds wekelijks hoofdschuddend mee te deinen op wat voor mij het magnum opus is van Metallica.

Ik kan me naadloos bij je mooie toelichtende veer in de kont jegens deze plaat aansluiten milesdavisjr, zij het dat dit legendarische stukje metalkunst om de door jouw genoemde redenen juist verdient een vette 5 te krijgen! Deze plaat bevat alle hoogstandjes waar elke band jaloers op is dat ze dit nooit geëvenaard hebben! Amen

Dat halfje heeft de band tegoed die Master of Puppets kan overtreffen

Wat een fsantastisch album is dit. Het ene hogtepunt na het andere met als absolute uitschieters het titelnummer en Sanitarium. Ik heb lang getwijfeld of ik dit album de volle 5 zou geven, maar vooralsnog doe ik dat door Orion niet.

Zonder Orion is dit album niet compleet, geweldige track!!

Dit album van Metallica gaat dan inderdaad nog.
Toen het uitkwam best een sensatie, wat een goede tracks zeg.
Inmiddels toch door de tand des tijds achterhaald. Of te vaak gedraaid.