Big Country - Steeltown (1984)

heb toen nog de 2 de gekocht maar die was archislecht , heb hem na 3 luisterbeurten aan een vriend gegeven , te slecht

Ik vond de mop van de Druivelaar vandaag ook beter.

Als je U2 op handen draagt en dit slecht vindt,
stel ik me voor dat je graag pizza eet, maar kaas haat.

Probeer nu eens te rijmen wat het verschil is
tussen de eerste en de tweede. De tweede heeft
de doedelzakgitaren die je op de eerste flauw vond minder.

En ga nu eens verder ...

songs die bijblijven en goed in elkaar steken , goeie teksten , een goede zanger , platen die na 10 , 20 jaar nog steeds niet gedateerd zijn , mensen die vernieuwend bezig zijn , songs die zich in je hoofd op een aangename manier gaan nestelen , zo dat is het een beetje Druivelaar , ik vind dat je het een beetje hoog in je kop hebt manneke ,

En je wil echt geen robbertje vechten?

Komaan, beaster, "vernieuwend bezig zijn" op een plaat die 20 jaar oud is.
Je hebt ze na die drie luisterbeurten aan een vriend cadeau gedaan.
Heb je ze wel herbeluisterd na 20 jaar?

Het begint hier plots te donderen en te bliksemen.

Zo zou ik de muziek van Big Country graag omschrijven.
Donder er bliksem vanuit de Schotse hooglanden.

In in his eyes was the flame of the west ...

leg joy division nu op en dat klinkt nog altijd als een stamp in je maag , xtc met english settlement , nog altijd nummers die beklijven , from the lions mouth van de fantastische sound ,nog altijd een plaat die in mijn top 20 aller tijden staat , heaven up here van echo & the bunnymen , een wereldplaat , die kan je niet vergelijken met big country , dat is 7 passen achteruit gaan !!!!

en als ik dit vind dan vind ik dit , daarvoor moet je mij niet uitkafferen , ik heb ze allemaal live gezien , en gij , je waart toen 10 jaar , broekvent

Ik heb ze niet live gezien.
Maar ik heb de plaat al tientallen malen beluisterd.
Jij maar drie keer. Ik vind dat we met gelijke wapens strijden.

Alleen dat uitkafferen en die broekvent ... dat is jammer.

ps. Ik was 15 toen Steeltown uitkwam.

allé t'is goed , sorry dazzie , k'zal niet meer zeggen , maar ik kan na 3 aandachtige luisterbeurten zeggen of ik een plaat goed vind of niet

allé , we gaan de storm bekijken , genoeg big country voor 1 avond ,

En dat is volgens mij nu net wat Big Country doet op Steeltown.
Ze prediken het arbeidersethos op deze plaat ... ja toch!

In Kortrijk is het nu al aan het onweren.

In the rain dance, I cool it all down
It is the year to come, oh when this one's run

We are not dust we are not stone
Just as the wild seed is sown
No one knows how we bring it home
We only take as we have grown

YouTube - Big Country - Rain Dance

Ik vind dat schoane ...

ok das schoane , in blankenberge nog gin druppel gvd

cheers , zie je gie e kortriekzoan ????

Voor mij zit in deze plaat meer romantiek, en daardoor - haast ook necessarily - minder punch dan in de eerste. East of Eden, Where the Rose Is Sown en Rain Dance (blijkbaar werkt-ie in Kortijk) vervullen mij met melancholie.

The punch van In a Big Country of de diepgang van een Porroh Man ontbreekt; maar ja dat zijn ook vlijmscherpe songs - die imo minimaal het niveau van de betere Skids songs evenaren - alhoewel Jobbo daar natuurlijk wel een geweldige frontman (en poëet) was.

Na de Skids ging Stuart verder met Big Country en Jobson formeerde The Armoury Show. Door gebrek aan succes bleef het helaas bij één album, het imo ondergewaardeerde Waiting For The Floods



Zeg beaster, wil jij m'n vriend zijn, van mijn huidige vrienden nog nooit zo'n fantastisch album gekregen, en dan ook nog gratis.

Er bestaat ook nog een album van Jobbo waarop hij poëzie voordraagt: 10:30 on a Midsummer Bight (op Disques du crépuscule - mooi label) en een ander "Ballad of Etiquette" met o.a. weer John McGeogh (zat ook al in The Armoury Show)

Mijn favoriete Big Country album. De groep gaat trouwens eind dit jaar en begin volgend jaar weer optreden.

Adamson wordt "vervangen" door Mike Peters van The Alarm en de groep wordt verder nog versterkt met de zoon van gitarist Bruce Watson.

Mijn favoriete band aller tijden !

Flame of the West gaat trouwens over Ronald Reagan.Het feit dat een man een ganse natie op sleeptouw kan nemen...

His eyes were full of demons
as he made the message clear

Jeugdsentiment dit album.
Ik voel toch altijd en lichte teleurstelling als ik de plaat zoals vandaag weer opzet, het titelnummer, Where The Rose Is Sown, East Of
Eden, Raindance & Just A Shadow vind ik sterk, daarentegen vind ik Flame Of The West & Tall Ships Go matig.
De doedelzakken & E bow zijn de deur uit en dat deed deze plaat geen goed, enfin ik heb Steeltown onbewust teveel vergeleken met hun indrukwekkende debuut The Crossing.
Wel een band om van te houden, oprechte eerlijk rockmuziek en hoewel ik de bandleden niet persoonlijk ken lijken me het eenvoudige sympathieke gasten zonder vorm van enige arrogantie die in de jaren 80 prachtige live optredens verzorgden.
Ik heb begrepen dat Big Country een doorstart gaat maken, ben benieuwd wat dat gaat opleveren zonder Stuart.

Niets vrees ik. Gewoon de herinneringen koesteren en ver weg blijven van uitmelkerij of een nieuwe bandnaam verzinnen. Dat zou pas dapper zijn.

Heb Stuart en Bruce een paar keer ontmoet, Bruce toen hij op tournee was met Fish. Aardige en doodnormale gasten. Eeuwig zonde dat Stuart er niet meer is.

Een goed voorbeeld: op de Final Fling tour speelden ze in in kleine zaal in Baarlo (Limburg). Ik sprak Bruce en Mark die gewoon naast de ingang een sigaret stonden te roken. Iets later ook nog Tony de hand geschut (en m'n cd laten signeren). Helaas moest Stuart binnen een interview geven. Inderdaad, doodnormale 'blokes'.

Dat was meer een jeugdsoos dan een zaal in Baarlo. Ik was er ook, mijn 5e Big Country concert in een week of zo. Het was er gezellig en het laatste Big Country concert met Stuart in Nederland en ook het laatste concert op het Europese vasteland met Stuart.

Ik heb ze vaak live mogen aanschouwen, maar helaas nooit mogen ontmoeten.
In ieder geval bevestigen jullie ( Running & rkdev ) wat ik al dacht.. doodnormale gasten zonder pretenties.
De dood van Stuart was ook voor mij een grote schok.
Big Country zonder Stuart ?
Ik weet het niet, de tijd zal het leren.
Ben voorlopig aan het genieten van al het moois wat deze band gemaakt heeft en in chronologische volgorde aan het beluisteren.
The Seer ( 1986 ) is nu aan de beurt.

Sjiwa is inderdaad een jeugdsoos. Ik heb me er destijds ook erg over verbaasd dat 'mijn' Big Country daar kwam optreden. Maar omdat het zo dichtbij was heb ik er ook weer niet moeilijk over gedaan

Ik heb big country gezien tijdens de seer tour in de oosterpoort in Groningen in 1986
ik weet nog dat ik ziek was en koorts had tijdens het optreden er op dat moment dat ze begonnen er geen last meer van had, super optreden destijds, heb er hele goede herineringen aan,

Een geweldige opvolger van een ook al geweldig debuut! En da's niet makkelijk. Op dit album wordt er iets meer rechttoe rechtaan gerockt en zijn de Schotse invloeden iets minder in vergelijking met het debuut. Just a shadow, Steeltown, Flame of the west, East of eden en Where the rose is sown zijn pareltjes!

Toen begonnen ze met Rain Dance...

Ik weet niet of er ook mensen zijn destijds de single of 12" van East of Eden hebben gekocht.
Maar de cover van Roxy Music's Prairie Rose was echt geweldig.
Helemaal aan het einde daarvan nog een flardje Tall Ships Go.

Wist tot voor kort niet dat het een cover was.Zou zo kunnen doorgaan voor een nummer dat ze zelf schreven.

Kijk toch een beetje uit naar de komende tour (2012). Naar 't schijnt spelen ze The Crossing integraal,aangevuld met nieuwe nr.

't Zal niet hetzelfde zijn zonder Stuart maar afgaande op de reactie's van de gedaane optredens in Schotland ga ik ze met veel plezier bekijken.

Wist ik ook niet en ben het met je eens.
Ik begrijp dat Bruce, Mark en Tony door willen gaan met samen muziek maken, maar doe zoiets niet onder de naam Big Country. Die naam behoort toch echt toe aan Stuart.

Ik zou zeggen, ga erheen, nu met Mike Peters van The Alarm als zanger (en nee, dat is inderdaad geen Stuart), maar het plezier en passie waarmee wordt gespeeld, is gewoon 100% Big Country.
Ik heb ze begin Januari in Londen gezien en het knalde gewoon...
Geloof me, aan het eind van de avond ga je met een grote glimlach en een zeiknat t-shirt naar huis. En vreemd genoeg, Stuart is er op een bepaalde manier wel bij. (Ben geen gelovige trouwens hoor )
Waarom zouden ze zich trouwens anders moeten noemen? Het wordt met genoeg waardigheid gedaan tov Stuart en het is ook gewoon hun band.

Leuk album,heb de lp vroeger veel gedraaid en heb ook nog n mini album big country op vinly,
met wonderland 12'' uitvoering en in a big country staan 5 nummers op ook mooi.
Maar deze stukje jeugd sentiment hier staat het prachtige where the rose is sown op.
Leuk album uit de begin jaren '80.
Draaide het veel met talk talk,u2,the cult,the waterboys.vond het toen leuk draait nu af en toe nog eens.

Ik geloof zeker dat het knalt maar het is niet meer 100% Big Country, het is zelfs veel en veel minder dan 75% Big Country. The Rolling Stones zonder Mick Jagger is ook geen 100% Rolling Stones. Als een gezicht zó bepalend is voor een band, dan betekent de afwezigheid daarvan in sommige gevallen gewoon het einde van een band. Voor mij is dat ook zo met Big Country.

Deze Steeltown is daar met The Crossing misschien wel het beste bewijs voor. Deze platen live spelen zonder Stuart geven mij meer het idee van een Tribute band dan het origineel.

Die kans is aanwezig, ik twijfel over Pinkpop Classic (ff prijs afwachten).

Gedeeltelijk mee eens, maar ik zie dat ROE me net voor is geweest om het uit te leggen. Maar kort gezegd was Stuart meer dan 1/4 van de band. Het was zijn band.