Kansas - Two for the Show (1978)

Jeetje wat weinig berichten de afgelopen tijd over deze plaat. Voor mij behorend tot de top 5 beste live platen aller tijden. Vandaag weer gedraaid en de 5 punten blijven dubbel en dwars staan. Kansas op haar best met een sublieme Steve Walsh.

Een prachtig livealbum, dat zeker. Brengt me terug naar eind jaren ‘70 waar Kansas en Styx vaak op mijn draaitafel te vinden waren. Point of Know Return was mij eerste kennismaking met deze band en dat voordat Dust in the Wind een hit werd.Een vriend van me had dit livealbum en nadat ik het daar had gehoord, hup, op het fietske naar Den Bosch om bij Elpee deze plaat aan te schaffen.
Ik weet niet of het in mijn top 5 albums komt maar het is een iconisch album. Prachtige zang, een geweldige band waar rock - pop - prog elkaar ontmoeten wat mij betreft. Met ook albums als Leftoverture in hun bagage staat er een setlist om je vingers bij af te likken.
Nog niet zo lang geleden weer eens naar beneden gehaald en wederom genoten!

Als hele prille fan van Kansas leende ik dit album in '80, '81 uit de bieb vanwege Dust in the Wind, maar was teleurgesteld. Live werd tijdens de vioolsolo de tweede vioolpartij op toetsen uitgevoerd; ik haakte af. Met de overige nummers kon ik nog niet veel: te gecompliceerd.

Tijden veranderden, net als mijn smaak. Al enkele jaren stond Two for The Show op mijn lijstje als ik door platenzaken met tweedehands werk struinde. Eind juli gebeurde dat dan eindelijk in het Duitse Minden, waar zich in een centrum een kringloopwinkel bevindt met veel, véél vinyl. Uitstekend gecategoriseerd op genres en vervolgens gealfabetiseerd. Leve re-turn, zoals de zaak heet.

In 1978 waren het nog de hoogtijdagen van de livedubbelaar als summum voor een artiest, zéker in één van de rockgenres. Two for the Show is één van de toppers in die categorie. Duidelijk is dat de groep het eigen, gecompliceerde materiaal tot in de puntjes beheerste. Enig nadeel is wellicht dat de liveuitvoeringen meestal dicht bij de studieversies blijven. Geen lange jams of grote veranderingen.
Soms echter deden ze dat toch. Het arrangement van Icarus - Borne on Wings of Steel is afwijkend, tussen Dust in the Wind en Lonely Wind zit een prachtig instrumentaal gitaar- en vervolgens pianodeel en slotlied Magnum Opus kent een nieuw synthesizer-versus-viool-intro, gevolgd door een basgitaardeel en meer. Prachtig!

Wat speelde deze band bizar goed. Nog altijd trouwens, ze treden veel op in de V.S. met een sterke set al zijn slechts twee van de leden van dit album over: drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams. Jammer dat ze het buitenland mijden.
Dan maar de dubbelelpee opgezet, die prachtige binnenhoezen bevat. Een foto van Steve Walsh - wat zong de man óók live práchtig! - diende tevens als startpunt voor de hoes van diens solo-elpee uit 1980.
De voorzijde van de hoes verdient eveneens aandacht: gebaseerd op een schilderij van Norman Rockwell voor de Saturday Evening Post van 6 april 1946, zie hier. Zoek naar ander werk van deze illustrator en je vindt briljante tekeningen, vaak ontzettend humoristisch, zoals deze van een jongetje dat de waarheid over Santa Claus ontdekt.

Ter zake. Two for the Show is behalve een klassieker ook een sterke samenvatting van Kansas' eerste jaren. Het had eigenlijk wel een 4LP mogen zijn, op de studioalbums uit die jaren staat meer schitterend werk. Vijf sterren dus.

Ben je je ervan bewust dat er in 2008 een 30th Anniversary Edition is uitgekomen met aanzienlijk meer nummers (10 maar liefst) dan de originele dubbel-LP? En zéker meer dan de originele CD, die in eerste instantie schandalig werd ingekort vanwege de speelduur van een enkele CD. Een aanrader als je hongert naar méér Kansas live uit de hoogtijdagen. Bij mijn weten in deze configuratie helaas niet op vinyl uitgekomen. Had een mooie 3LP-set kunnen opleveren. Misschien gebeurt dat nog wel eens.

Ja, weet ik, heb ik niet maar die gaat er komen. Vanwege de hoes wilde ik éérst de originele 2lp hebben, vandaar!

Snap ik. Ja, die hoes is prachtig en geeft dit album inderdaad wel een meerwaarde. Ik heb zowel de originele 1cd als die dubbel-cd. Maar dit is een van de weinige Kansas-albums die ik niet op vinyl heb. Daar zou het eigenlijk nog wel eens van moeten komen…

Briljante plaat, wat mij betreft de op een na beste live dubbelaar aller tijden.

Heb deze ergens begin jaren 80 gekocht nadat ik een hele goede recensie had gelezen (in de Hitkrant?).

Helaas hun optreden eind jaren 70 (1979?) in het Congresgebouw Den Haag net gemist, ik stapte iets later in.

Het heeft daarna heel lang geduurd voordat ik de band in 2005 eindelijk live kon zien op Arrow Classic Rock, gelukkig nog met Robbie Steinhardt. Enkele jaren later in 2008 nog een keer op Arrow Classic Rock maar toen inmiddels met David Ragsdale op viool. Uiteindelijk iets later gelukkig ook nog een keer een zaaloptreden in De Boerderij in Zoetermeer.

Jaren gedaan met de dubbel LP en daarna heel lang met de enkel CD waar gewoon flink in was gesneden. De latere dubbel CD was een prachtige aanvulling op de nogal gehandicapte enkel CD.

Later in Utrecht bij Plato op vinyl nog een geweldige US persing gevonden voor 5 Euro, als nieuw.

Geweldige plaat, geweldige uitvoeringen, geweldig muzikaal vakmanschap.

Op MuMe nemen we geen "onofficiële live-albums onder van labels zoals..." op, staat hier te lezen. Afgelopen mei kwam ik bij Plato Utrecht deze 5cd tegen. The Broadcast Collection 1976 - 1989 bevat opnamen van een drietal concerten uit even zoveel fases van de groep: 1976, 1980 en 1989.
De opnamekwaliteit is okay en de setlisten verschillen nogal. Voor mij een waardevolle aanvulling op dit prachtige Two for the Show. Bij zo'n boxje zit géén boekje, je moet het met de audio doen: genieten!

Leuk zijn bijvoorbeeld een lange gitaarsolo als intro op Child of Innocense en de liveversie van Livgrens solonummer Mask of the Great Deceiver, gezongen door Robbie Steinhardt met Steve Walsh. De opnamen met gitarist Steve Morse uit '89 geven vervolgens een nieuwe kleur aan de composities.

Wellicht zijn er die geïnteresseerd zijn in deze box, die ik dus in een reguliere platenzaak uit de bak viste.

Heb hem ook. Erg leuk setje. Voor een tientje uit de bak gevist bij een discount wenskaarten winkel. Dat is gewoon geen geld. Kwaliteit van de opnames is inderdaad best oké, prima te beluisteren. Het zijn typische FM shows van de Amerikaanse radio, gedeeltelijk uit dezelfde periode als Two For The Show.

Natuurlijk is het kwalitatief geen Two For The Show die in mijn top 3 live albums aller tijden staat. Wel een goed moment om die weer eens op te gaan zetten.

Dank RonaldjK en Running on Empty.
Ik ben vandaag in Hilversum en ga eens kijken bij Velvet, zag dat hij daar moest liggen voor inderdaad €9,99. Kocht een paar weken geleden de Genesis Broadcast Collection voor datzelfde geld en alhoewel geen Seconds Out toch dik okay.
Ik heb Two For The Show best geregeld opstaan en de plaat is inmiddels doorgeslopen naar mijn top 5 Live albums (Na Seconds Out, A Live Record, Live Tapes staat hij nu op 4, net voor London).
Ik heb de enkele disc en de lp en zoek nog altijd naar de uitgebreide versie. Straks in de trein maar weer eens een Kansas opzetten, ik houd ook wel van In the Spirit of Things.

Wel, van dat album krijg je enkele mooie liveversies, net als van de voorganger!

Nog meer nieuws dat niet helemaal over Two for the Show gaat: drummer Phil Ehart bracht dit jaar zijn biografie 'I Am Phil' uit, slechts verkrijgbaar via Eharts website. Kan 'm niet elders op een makkelijker wijze vinden en ga dus toch maar direct bij hem bestellen. Voor onder de kerstboom, nog maar drieëneenhalve maand!

Het is namelijk Ehart die de band bij elkaar hield in moeilijke periodes, o.a. door het management te doen. Met gitarist Rich Williams vormt hij de rode draad in alle bezettingen. Alhoewel de groep tegenwoordig vaak zonder hen optreedt. Ze doen alleen mee als hun gezondheid het toelaat, geloof ik.
Zie bijvoorbeeld deze foto (klik erop en hij wordt uitvergroot), gisteravond genomen tijdens een optreden in Raleigh, North Carolina. Uiterst links zie ik tot mijn blijdschap dat Williams erbij was. Of het Ehart of zijn vervanger op de drumkruk is, valt moeilijk te zien.
Donderdag staan ze in Memphis, Tennessee en eind deze maand gaan ze op tournee met Deep Purple en Jefferson Starship. Aan trips naar Europa doet Kansas niet meer.

Ja, Rich Williams is met dat ooglapje natuurlijk uit duizenden te herkennen. Phil Ehart zou ik op die foto minder snel herkennen. Volgens de comments zou de man op de drumkruk Eharts vervanger zijn geweest, ene Eric Holmquist. Het schijnt dat enkele van de oerleden maar een paar keer per jaar meedoen, of enkele nummers meespelen, en dan nog bij voorkeur als ze in de buurt zijn, of als er wordt opgetreden in de regio waar ze wonen. In dat laatste geval haakt zelfs Kerry Livgren een enkele keer nog wel eens aan, zo lees ik in de commentaren. Dat vind ik dan wel weer verrassend.

Nee, de heren worden echt oud, dus Europese optredes zullen er niet meer in zitten. Blij dat ik ze in de jaren tachtig negentig een paar keer heb gezien. Al moest ik er wel steeds voor naar Duitsland rijden.

Phil Ehart is nog wel bij de band maar doet geen live optredens meer, live is Eric Holmquist zijn vervanger

Ik ga deze morgen even luisteren. Maar wat een verschrikkelijk slechte reviews zie ik op de wiki pagina. Iemand een idee hoe dat zo verschilt van de goede score op mm ?

steven, welke wikipagina bedoel je precies? Kun je een link plaatsen?

En vanwijk, missie geslaagd en box gevonden?

Helaas, lag niet in de winkel, via Plato in Utrecht wel besteld dus komende week ff ophalen!

2 sterren van allmusic , slechts 1 ster van Rolling stone . Is wel echt laag . Ben benieuwd waar het verschil dan hier zit met de goede reviews op mm . Ik ga proberen vandaag of morgen zelf een oordeel te vellen ( alhoewel ik weinig ken van Kansas)

Rolling Stone is ook nooit echt positief geweest over de albums van Queen. Ik vermoed dat ze niet zo veel op hebben met wat bombastischere rock. Maar kan ook gewoon toeval zijn hoor.

Om eerlijk te zijn maakt het me niets uit wat allmusic of Rolling Stone vinden, is, net als wij hier, ook maar een mening.
Two For The Show is een geweldig livealbum, een tijdsdocument voor mij (ik was 17 toen ik deze kocht) en ik zat toen ook in de hoek van Styx, Yes, enz. Dus voor mijnsite er ook ongetwijfeld sentimentele redenen!

De beste recensent ben je toch echt zelf. Wat mensen die er verstand hebben van "Two for the Show" vinden, je zou er geen boodschap aan moeten willen hebben.
De waardering is hoog maar ik moet U bekennen dat ik de muziek van Kansas niet of nauwelijks ken. Ik ben gek op live albums, toch eens zien of ik "Two for the Show" ergens kan bemachtigen...

In de Hitkrant kreeg deze dubbelaar destijds 5 sterren.

Dat wekte mijn interesse (Ja ik las toen de Hitkrant).

Eigenlijk is mijn interesse in Kansas al flink vervaagd bij het vertrek van Steve Walsh maar zijn vervanger doet het best goed op de laatste live releases.

Maar als nu ook Phil Ehart en Rich Williams nog slechts af en toe meedoen van de oorspronkelijke bezetting eind jaren 70 zou ik zeggen 'jongens stop er maar mee'. Het is dus gewoon langzaam een tribute band geworden die wat mij betreft weinig meer van doen heeft met de originele Kansas, nog erger dus dan de Eagles (of Eagles eigenlijk). Maar goed als er publiek af blijft komen op de naam Kansas zullen ze wel eeuwig doorgaan.

De basis is voor mij deze live LP Two For The Show, de basiszanger is voor mij Steve Walsh en de 3 live shows die ik van ze heb mogen zien waren gelukkig ook met hem en zelfs een met Robbie Steinhardt er nog bij. Tijd om deze dubbelaar weer eens op zetten, ik heb er een geweldige USA persing van.

Running On Empty schreef:Ze waren zo'n twee jaar geleden op tournee met Foreigner, waar inmiddels iedereen die origineel meedeed, is vertrokken. Het worden dan inderdaad in feite tributebands. Zie bijvoorbeeld de onlangs verschenen liveplaat van die groep.

Maar goed, het Amerikaanse publiek weet dat (denk ik) en beleeft er toch een fijne avond.