Kansas - Two for the Show (1978)

Jeetje wat weinig berichten de afgelopen tijd over deze plaat. Voor mij behorend tot de top 5 beste live platen aller tijden. Vandaag weer gedraaid en de 5 punten blijven dubbel en dwars staan. Kansas op haar best met een sublieme Steve Walsh.

Een prachtig livealbum, dat zeker. Brengt me terug naar eind jaren ‘70 waar Kansas en Styx vaak op mijn draaitafel te vinden waren. Point of Know Return was mij eerste kennismaking met deze band en dat voordat Dust in the Wind een hit werd.Een vriend van me had dit livealbum en nadat ik het daar had gehoord, hup, op het fietske naar Den Bosch om bij Elpee deze plaat aan te schaffen.
Ik weet niet of het in mijn top 5 albums komt maar het is een iconisch album. Prachtige zang, een geweldige band waar rock - pop - prog elkaar ontmoeten wat mij betreft. Met ook albums als Leftoverture in hun bagage staat er een setlist om je vingers bij af te likken.
Nog niet zo lang geleden weer eens naar beneden gehaald en wederom genoten!

Als hele prille fan van Kansas leende ik dit album in '80, '81 uit de bieb vanwege Dust in the Wind, maar was teleurgesteld. Live werd tijdens de vioolsolo de tweede vioolpartij op toetsen uitgevoerd; ik haakte af. Met de overige nummers kon ik nog niet veel: te gecompliceerd.

Tijden veranderden, net als mijn smaak. Al enkele jaren stond Two for The Show op mijn lijstje als ik door platenzaken met tweedehands werk struinde. Eind juli gebeurde dat dan eindelijk in het Duitse Minden, waar zich in een centrum een kringloopwinkel bevindt met veel, véél vinyl. Uitstekend gecategoriseerd op genres en vervolgens gealfabetiseerd. Leve re-turn, zoals de zaak heet.

In 1978 waren het nog de hoogtijdagen van de livedubbelaar als summum voor een artiest, zéker in één van de rockgenres. Two for the Show is één van de toppers in die categorie. Duidelijk is dat de groep het eigen, gecompliceerde materiaal tot in de puntjes beheerste. Enig nadeel is wellicht dat de liveuitvoeringen meestal dicht bij de studieversies blijven. Geen lange jams of grote veranderingen.
Soms echter deden ze dat toch. Het arrangement van Icarus - Borne on Wings of Steel is afwijkend, tussen Dust in the Wind en Lonely Wind zit een prachtig instrumentaal gitaar- en vervolgens pianodeel en slotlied Magnum Opus kent een nieuw synthesizer-versus-viool-intro, gevolgd door een basgitaardeel en meer. Prachtig!

Wat speelde deze band bizar goed. Nog altijd trouwens, ze treden veel op in de V.S. met een sterke set al zijn slechts twee van de leden van dit album over: drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams. Jammer dat ze het buitenland mijden.
Dan maar de dubbelelpee opgezet, die prachtige binnenhoezen bevat. Een foto van Steve Walsh - wat zong de man óók live práchtig! - diende tevens als startpunt voor de hoes van diens solo-elpee uit 1980.
De voorzijde van de hoes verdient eveneens aandacht: gebaseerd op een schilderij van Norman Rockwell voor de Saturday Evening Post van 6 april 1946, zie hier. Zoek naar ander werk van deze illustrator en je vindt briljante tekeningen, vaak ontzettend humoristisch, zoals deze van een jongetje dat de waarheid over Santa Claus ontdekt.

Ter zake. Two for the Show is behalve een klassieker ook een sterke samenvatting van Kansas' eerste jaren. Het had eigenlijk wel een 4LP mogen zijn, op de studioalbums uit die jaren staat meer schitterend werk. Vijf sterren dus.

Ben je je ervan bewust dat er in 2008 een 30th Anniversary Edition is uitgekomen met aanzienlijk meer nummers (10 maar liefst) dan de originele dubbel-LP? En zéker meer dan de originele CD, die in eerste instantie schandalig werd ingekort vanwege de speelduur van een enkele CD. Een aanrader als je hongert naar méér Kansas live uit de hoogtijdagen. Bij mijn weten in deze configuratie helaas niet op vinyl uitgekomen. Had een mooie 3LP-set kunnen opleveren. Misschien gebeurt dat nog wel eens.

Ja, weet ik, heb ik niet maar die gaat er komen. Vanwege de hoes wilde ik éérst de originele 2lp hebben, vandaar!

Snap ik. Ja, die hoes is prachtig en geeft dit album inderdaad wel een meerwaarde. Ik heb zowel de originele 1cd als die dubbel-cd. Maar dit is een van de weinige Kansas-albums die ik niet op vinyl heb. Daar zou het eigenlijk nog wel eens van moeten komen…

Briljante plaat, wat mij betreft de op een na beste live dubbelaar aller tijden.

Heb deze ergens begin jaren 80 gekocht nadat ik een hele goede recensie had gelezen (in de Hitkrant?).

Helaas hun optreden eind jaren 70 (1979?) in het Congresgebouw Den Haag net gemist, ik stapte iets later in.

Het heeft daarna heel lang geduurd voordat ik de band in 2005 eindelijk live kon zien op Arrow Classic Rock, gelukkig nog met Robbie Steinhardt. Enkele jaren later in 2008 nog een keer op Arrow Classic Rock maar toen inmiddels met David Ragsdale op viool. Uiteindelijk iets later gelukkig ook nog een keer een zaaloptreden in De Boerderij in Zoetermeer.

Jaren gedaan met de dubbel LP en daarna heel lang met de enkel CD waar gewoon flink in was gesneden. De latere dubbel CD was een prachtige aanvulling op de nogal gehandicapte enkel CD.

Later in Utrecht bij Plato op vinyl nog een geweldige US persing gevonden voor 5 Euro, als nieuw.

Geweldige plaat, geweldige uitvoeringen, geweldig muzikaal vakmanschap.