Sage Francis - Li(f)e (2010)

Berichten verplaatst naar Sage Francis en berichten verplaatst naar Genres > R&B en Hip-Hop > Soul/Hip-Hop tips?

Dan kun je toch ook gewoon dat bericht van MJ, waar het allemaal mee begon, - en nog wel een paar daarna - verplaatsen..

Afijn.
Life komt wat traagjes op gang. Little Houdini is een aardig nummer, maar het verhaal dat Sage vertolkt weet mij 'niet echt te pakken'. I Was Zero doet mij altijd glimlachen, maar vanaf Slow Man begint het feest pas echt. Het ene geweldige nummer na het andere. Londen Bridge en Love the Lie zijn helaas de 'vervelende gasten' die de boel komen verzieken. Het hangt bij mij dan ook zo tussen de 3,5*-4*. Ik neig toch wat eerder naar de 3,5*, maar The Best of Times - werkelijk één van de beste nummers die ik ken - brengt redding.

DIt klinkt best goed. Stem volgt, album nog een paar keer luisteren.

Ik wist allang dat het moest kunnen, maar door dat album van Eligh & Jo Wilkinson begon ik toch te twijfelen. Wat ik hiervan gehoord heb, echter, vind ik een bevredigende combinatie van folkrock en hiphop. Vooral 'Slow Man' is geweldig goed geslaagd. Geweldig om de twee genres waar ik de meeste waardering voor heb samen te horen komen.

Hiphop/Folk? Wat moet ik daar bij denken? Behalve Hiphop en Folk gemixt natuurlijk..

Sage Francis doet de vocals, diverse folkartiesten doen de instrumentaties. Wordt dus geen gebruik gemaakt van samples; eigenlijk is alleen de rap van Sage hiphop aan de plaat te noemen.

Zeer matige plaat waarbij Sage toch echt door de mand begint te vallen.

Daar waar eens een mc begon met diepgaande teksten en abstracte rapstijl is er maar vrij weinig van over gebleven. Het begint allemaal vrij matig en daarna is het vrij standaard te noemen en nergens speciaal.

Wederom heeft hij gekozen voor zwaar matige productie die meer folk vertegenwoordigt dan hiphop en dat kan leuk zijn maar pakt hier toch behoorlijk dun uit. Spannend is het in de zin of het eigenlijk wel wat is maar deze plaat vergeet ik maar al te graag.

Maar natuurlijk. En ook de passende lage score mag niet ontbreken.

Sage Francis is er tekstueel echt flink op vooruit gegaan met dit album, daar waar hij al een echte poeet was. En wederom laat je zien dat je de minst open minded hiphopluisteraar bent van de gehele site. Alle artiesten die een bijdrage hebben geleverd aan Li(f)e of het nou de country-, de rock, of de folkgeorieënteerde zijn, ze verstaan hun vak allemaal goed. Maar goed, ik wil nog niet te veel verklappen, binnenkort zal mijn recensie verschijnen.

Ik had ook nog wel de benoeming pop verwacht van raff .

Ja, en dat hij uberhaupt het woord folk in de mond neemt had ik nooit verwacht. En eigenlijk had ik er ook niet op moeten ingaan, maar het is zo leuk om het wel te doen.

Ik had het album een tijdje laten rusten en het opnieuw geluisterd, en ik vind het al een stuk beter. Best of times is inderdaad het beste nummer imo, toch maar halfje erbij

is dit 0,5 waard?
is wel erg laag natuurlijk hè

Woah, dit is gewoon écht een mix tussen Folk en Hiphop! Alsof een band als Madrugada de beats heeft gemaakt... Dat is zeker vernieuwend.

Ik ben nu bij nummer vier. Het klinkt tot dusver allemaal niet verkeerd, maar ook niet echt als iets wat ik vaak ga luisteren.

Zo, dit is een lekker plaatje! Ik ben niet zo into hip-hop, maar dit klinkt alvast erg goed (misschien is het dat folkrock-randje dat het 'm doet). Ik ga me ook maar eens in de teksten verdiepen, en als die ook nog eens van hoge kwaliteit blijken te zijn, dan zit er een hoge score in voor deze Sage Francis!

Ik vind het vernieuwende juist wel meevallen. Vooral het folk/rock of wat het ook is vind ik een beetje standaard klinken. The Best of Times is wel een geweldig nummer. Ik denk dat dit bij mij op een 3 of 3.5 gaat uitkomen.

De folk/rock is ook enorm standaard, maar ik ken het persoonlijk niet met raps eroverheen.

The Best of Times is prachtig.

Ik ook niet vorig jaar is er wel een ander folk/rap album uitgekomen maar dat was meer folk dan folkrock. Dat album vond ik ook een tegenvaller.

Eligh & Jo Wilkinson - On Sacred Ground (2009)

“Life is just a lie with an ‘f’ in it” rapte Sage Francis zeven jaar geleden op het nummer The Cure, hetgeen meteen de titel van zijn nieuwe album verklaart. Maar meer dan dat zegt het ook hoe Sage Francis in het leven staat: als een peinzende man die alles op een zo poëtisch mogelijke manier tracht te verwoorden. Zijn weldoordachte tekstuele hoogstandjes worden op Li(f)e niet ondersteund door samples of anderszins typische hiphopbeats, maar door tastbare gitaarrifjes, levendig drumspel en ander soort organische instrumentaties: voornamelijk ingespeeld door onafhankelijke folk-, rock- en countryartiesten.

En dus is Li(f)e alles behalve een doorsnee hiphopplaat. Te meer omdat Sage Francis er niet voor schroomt zijn flow meerdere keren om te zetten in momenten van zang, om het vervolgens nog uitzonderlijker te maken door er ook nog delen van spoken word aan toe te voegen. Aangezien Sage Francis elke vorm van zang op Li(f)e exceptioneel goed weet uit te voeren (door middel van zijn doorleefde en passievolle stem) toont hij zich een zeer bedreven artiest, waarbij het met name bewonderenswaardig is hoe hij alle stijlen weet te combineren en het tot een soepel geheel weet te smeden.

Neem albumopener Little Houdini alleen al, waar Sage Francis op een indrukwekkende wijze het verhaal vertelt van Christopher Daniel Gay, een autodief. Christopher heeft daarin de gave om op knappe manier uit diverse situaties te ontsnappen, met als drijfveer afscheid te nemen van zijn stervende moeder. Sage Francis maakt het verhaal dynamisch door zich perfect in te leven in de situatie van Christopher, waardoor je als luisteraar geen moment het idee hebt dat dit evengoed fictie kan zijn. Daarnaast wordt Little Houdini gekenmerkt door de diverse stijlen die Sage Francis toepast (spoken word, het rappen en het ingespannen meezingen) zodat dit nummer exemplarisch is voor het gehele album.

Tekstueel is dat ook het geval, want Sage Francis vindt de ene tekstuele ingeving na de andere. Dit houdt niet eens in dat hij alleen maar de meest fraaie volzinnen weet te formuleren, maar eerder dat hij veel op zichzelf staande verhalen - allen met authentieke waarde - vertelt, die gedurende de hele luistersessie weten te boeien. Waar Little Houdini echter niet centraal voor staat, is de instrumentatie. Want waar dit nummer zich nog kenmerkt door onder meer akoestisch gitaarspel, is het contrast groot met het daaropvolgende en veel onstuimigere Three Sheets to the Wind dat stevige rockelementen behelst, en zo heeft elk nummer een geheel eigen geluid. Dat het desondanks geen onevenwichtig of zelfs chaotisch geheel is, onderstreept de kwaliteit van Sage Francis. Zijn boeiende verhalen vormen de rode draad van Li(f)e, waardoor je niet het idee krijgt dat het album uit losse elementen bestaat.

Terwijl de cd al uit louter enerverende gebeurtenissen bestaat, werkt het ook nog eens toe naar een absolute climax. Het slotakkoord - The Best of Times - kenmerkt zich net als de introducerende track door een fascinerend verhaal, waarbij Sage Francis dit keer centraal staat. Wederom als poëet opent hij vertellend over zijn imperfecte jeugd, waarbinnen de angst voor de liefde en het zo min mogelijk willen opvallen belangrijk factoren zijn. Als afsluiter geeft hij de luisteraar enkele fraaie wijsheden mee waaronder: “When you think you’ve got it all figured out and then your universe collapses…trust me, kid…it’s not the end of the world.”

Li(f)e laat een dermate sterke indruk achter dat je er bijna de conclusie aan wil verbinden dat Sage Francis een eenling binnen de hiphopcultuur geworden is. Want hoewel steeds meer hiphoppers hun grenzen proberen te verleggen, zit er nog altijd veel rek binnen het genre. Sage Francis bewijst dat met Li(f)e: een grensoverschrijdend project, mede door de verrassende samenwerkingsverbanden met sterke muzikanten uit allerhande muziekwerelden. En dan is het resultaat een uniek, alternatief album dat van hoge tekstuele waarde is.

Bron: www.hiphopleeft.nl

Mooi hoor. Je steekt m wel een veer in zn reet echter. Dit leest als een typische 5* review eigenlijk, want kan geen puntje van kritiek ontdekken.

4,5* reviews op HHL zijn ook zonder kritiek, met een beetje kritiek moet je al snel aan vier sterren denken.

Inmiddels ben ik Li(fe) goed op waarde gaan schatten, maar ik moet wel opmerken dat ik een aantal nummers behoorlijk slappe stukken vind hebben. Neem nu de refreinen van Polterzeitgeist en I Was Zero. Muzikaal klinkt het al;s een klok, al had er best wel wat pittiger overeen mogen worden gerapt. Maar stiekem smolt ik wel een beetje weg bij The Best Of Times en raakte onder de indruk van de herbewerking van Tim O'briens ' The Ballad Of Crhristoffer Daniel Gay'.



Interview op Kindamuzik, 2003

Nou bij deze!

Er is een clip The Best Of Times!

HIPHOPINJESMOEL – Video: Sage Francis - The Best Of Times

Ik hoorde het nummer zelfs op 3FM. Bizar.

Leuk album, maar ik hoor Sage toch liever op echte hiphopbeats. Misschien dat het nog wat gaat groeien.

Dat is op zijn minst bizar te noemen ja! Ik vind the Best of Times het beste nummer van 2010 tot nu toe maar de rest van het album vind ik niet zo denderend.

Ik vind dit album
- een beetje slecht afgemixt, vind Sage's stem vaak een beetje overstemd worden door de beats (vooral als die wat drukker worden);
- vaak een beetje te ver van Hip Hop afwijken;
- verder van een prima niveau, met Best of Times als absolute uitschieter.

Enige echt slechte nummer is I Was Zero. Voor de rest is het gewoon leuk en goed. Ik heb hem voor 6 euro ergens vandaan weten te halen dus dan zal ik hem nog is vaker opzetten. De openingstrack is echt vet.

Erg leuke CD dit, hij klinkt echt geweldig, juist omdat het qua instrumentatie, beats enz veel van traditionele hiphop afwijkt. Ik vind dit een heerlijk frisse plaat en ik merk dat ik deze maar blijf draaien en als ie dan voorbij is wil ik 'm eigenlijk gelijk nog eens luisteren. Misschien dat ik deze binnenkort met een halfje verhoog.

Blijft een goed album, elk nummer heeft wel iets. Favorieten zijn 'Little Houdini', het korte maar krachtige 'London Bridge' en 'The Best Of Times'

3,5 sterren

Wat Sage altijd wel goed doet, is dat hij aan iedere cd weer eigen sound en karakter geeft. Daar slaagt hij altijd behoorlijk in en daarom ben ik een groot liefhebber van zijn muziek. Nummers zoals Slow Man, The Best of Times en Polterzeitgeist zijn daar goede voorbeelden van.
Maar over de rest van de cd ben ik minder enthousiast. Zo vind ik Three Sheets To The Wind niet om aan te horen. Worry Not en London Bridge vallen trouwens ook in die categorie. Creativiteit, waar Sage normaal gesproken geen tekort aan heeft, ontbreekt echt bij het nummer I Was Zero. Dat refrein is echt treurig.
Ook had de cd wat meer hiphop mogen zijn. Soms vind ik Sage te ver doorslaan in het experimentele. Niet dat ik daar over het algemeen problemen mee heb, maar dan moet het wel goed uitgevoerd worden. En dat is op Li(f)e helaas niet het geval.

Toen deze net uitkwam heb ik het vrij veel geluisterd en was ik er heel positief over. Maar na een aantal maanden merk ik dat de folk beats mij toch vaak weerhouden dit nog vaak op te zetten. En dat terwijl Sage op dit album veel interessants te vertellen heeft. Op The Best Of Times is dat wel duidelijk, geniale track met fantastische lyrics! Ik blijf het album goed vinden, al moet ik wel in de mood zijn om het te kunnen luisteren en waarderen.

Maar het mooie van Sage Francis is dat hij elk album een eigen sound weet te geven en daarmee is er voor ieder wat wils. Ik zet Hope weer even aan.