The National - High Violet (2010)

Haha dat is waar, zwart-wit uitspraken houden de discussie lekker fel in plaats van al dat geneuzel over hoe geniaal het album wel niet is. Wat zou een albumdiscussie zijn zonder mensen die negatief tegenover het album staan?

3 albums, 3 keer hun grenzen verlegd, 3 mijlpalen in de muziekgeschiedenis .. Je mag 3 keer raden over welke groep het gaat? The National uit New York heeft met zijn recenste album de stap gezet richting het grote publiek. Matt Berninger, you hate him or you love him Wel, in mijn geval heb ik hier een nogal gemengd gevoel bij. Hun optredens hangt echt af van de gemoedstoestand waar Matt Berninger zich bevind. Soms zelfspot, soms geniet hij iets te veel van alle aandacht die hij krijgt.
Opener Terrible Love is al onmiddellijk een knaller van formaat. Een wervelwind van prachtige melodieën die je gewoen doet beseffen van hoe prachtig muziek wel kan zijn.
Bij Sorrow mompelt Berninger zich door een prachtige melodie, terwijl hij wordt bijgestaan door achtergrondzang en zachte toetsen. Afraid Of Everyone is een hypnotiserend nummer dat je gewoon volledig van de wereld brengt en je doet beseffen dat je kippenvel op je armen hebt. Conversation 16, is een ballad dat begint met Depeche Mode met vervolgens nog invloeden van The Editors en Arcade Fire. Bloodhuzz Ohio, de eerste single van dit album. Het gaat over hun geboorteplaats.
Je merkt wel dat dat High Violet onder je huid kruipt en je echt niet meer loslaat. Met een speciale opbouw, Berninger en dan nog een combinatie van 2 keer 2 broers. Een vrolijk album is dit zeker niet ... maar er is nog een verschil tussen depressieve en saaie teksten dan tussen teksten die je echt raken tot diep in je hart.

Mooi stukje, leest ook fijn : ).

Leest makkelijk, maar niet echt to-the-point en nergens concreet...
-Welke 3 mijlpalen? en hoe is het een bijzondere opbouw?!

- 3 mijlpalen: Alligator, The Boxer, High Violet
- Concreet: Ijzersterk album met enkel hoogtepunten zoals Anyone's Ghost, Bloodhuzz Ohio, Vanderlyle Crybaby Geeks en Sorrow.

Sorrow en Vanderlyle Crybaby Geeks voor mij geen hoogtepunten. De andere nummers die je noemt wel. Een mijlpaal is dit album niet, daarvoor kabbelt het allemaal wat te braaf door. Enige afwijkende/originelere nummers hadden wat meer variatie op het album kunnen brengen, een gemiste kans.

Wát zeg je? Invloeden van Editors? Lijkt me eerder andersom.

Las laatst in de hoes dat Justin Vernon mee heeft gewerkt aan de vocalen op Afraid of Everyone. Dus dat was wat ik miste live. Daar vond ik de achtergrondvocalen niet heel goed uit de verf komen namelijk.

Dan heb je het mis, want Sufjan Stevens verzorgde de backings vocals op Afraid of Everyone. Justin Vernon bij Vanderlyle Crybaby Geeks.

Oeps, scheel gelezen inderdaad...

Vanderlyle Crybaby Geeks verveelt me trouwens veel sneller dan de rest van het album...

Mij juist totaal niet, ik vind een heerlijke afsluiter . Ik hoop dat ze dat nummer volledig akoestisch gaan uitvoeren over een paar weken.

Laatst berichtte ik op MusicMeter dat ik de plaat van Ray LaMontagne & The Pariah Dogs het allerbeste van 2010 vond, maar nu ik dit vijf keer heb beluisterd kom ik hierop terug. High Violet van The National is voor mij echt één van de allerbeste platen aller tijden en hij blijft elke dag maar groeien. Wat een zanger, wat een sfeer, wat een ervaring. Niet te omschrijven.

Ik ga niet aan elk nummer aandacht besteden - want ze zijn allen even zo sterk - maar over 'England' moet ik toch wel iets over kwijt. De eerste keer dat ik dit nummer draaide zat ik bij mijn vriendin thuis. Ze was huiswerk aan het maken, terwijl ik The National voor het eerst ging luisteren. Ik huil niet vaak, maar toen England begon te spelen merkte mijn vriendin dat ik mij anders gedroeg. Ik begon gewoon echt bijna te huilen. Als de zang wordt ingezet zit ik echt even op een andere planeet. Echt een waanzinnig mooi nummer met een fantastische tekst.

4,5 sterren.

Absoluut top album dit! Hij blijft me van begin tot het einde boeien en er zit geen enkel zwak nummer in naar mijn mening. Dit vind ik echter wel een album wat pas echt goed tot zijn recht komt met hoofdtelefoon en toch iets aan kracht verliest over de stereo. Omdat het niet al te vrolijke muziek is beleef je het namelijk veel intenser over hoofdtelefoon. Deze gaat zeker in mijn top 10 komen. Prachtig gewoon...

Prima plaat die ik om de een of andere reden al geruime tijd heel vaak opzet. Oftewel: verveelt niet.

Kom op nou mensen. Dit is wel een mooi album , maar toch zeker geen 5 sterren waard. Dit album borduurt voort op Boxer zonder maar iets te vernieuwen. Het is allemaal meer van hetzelfde zonder enige verrassing. Naast een paar goede nummers vind ik de rest van het album veel te gewoontjes, en zelfs tegen het saaie aan. Ik heb na enkele draaibeurten al snel het gevoel van dit heb ik nu wel weer even genoeg gehoord. Leg mij nu eens uit wat er zo boeiend aan dit album is en waarom dit album niet gewoon een kloon van Boxer is.

Sierra, dat is de waan van de dag. Zie je vaker... Geen probleem, maar ben benieuwd of de mensen die dit een meesterwerk vinden er over 5 of 10 jaar nog zo over denken en daarbij evt. hun stem bijstellen.

Daarbij, als dit album de maximale score verdient, zou dat betekenen dat er weinig betere albums gemaakt zijn in de muziekgeschiedenis. Iets teveel eer voor The National lijkt me

4,5 sterren is het in mijn ogen wel waard. 5 sterren geef je toch enkel aan een plaat die je al een lange tijd koestert?

Alles is subjectief. Anders kan iedereen net zo goed The Beatles op één zetten.

Je reactie zou hout snijden indien Boxer een stuk minder gewaardeerd werd. Dan kon je zeggen: hoe komt dat? Echter wordt Boxer nóg beter gewaardeerd (4,23 gemiddeld). Het succes van The National is volgens mij grotendeels te danken aan mijn constatering dat er veel meer gebeurt dan je bij de eerste keer luisteren opmerkt. Bovendien zouden de songs van The National niet makkelijk passen op een album van een andere band. Het is een herkenbaar en eigen geluid en wat dat betreft mag je als artiest best je eigen geluid verder perfectioneren.

Eens.
Ik stoor me er ook niet aan. Ik verbaas me er alleen over hoe sommige mensen hun beoordelingen geven. En die beoordelingen zijn juist hetgeen waarop Musicmeter gebaseerd is.

Ik reageer op de mensen die 5 sterren geven, niet op de totale waardering. Als de opvolger van Boxer bijna hetzelfde klinkt kun je zeggen dat een band zijn eigen geluid perfectioneert. Ik vind het meer een gebrek aan creativiteit.
Het valt mij ook op dat als ik zie wie dit album allemaal 5 sterren geven het veelal jongeren zo rond de 20 zijn. Nu wil ik niet zeggen dat die geen smaak hebben (ik zou niet durven, ben zelf ook ooit eens 20 geweest), maar misschien nog een stukje referentiekader missen ten opzichte van wat oudere muziek en daarom wat makkelijk met 5 sterren strooien.

Haha wat grappig, het feit dat ik dit album de volle mep geef heeft absoluut niks te maken met mijn leeftijd. Ik strooi écht niet zomaar met vijf sterren, maar wanneer je dit album vanaf een tijd voor de officiële releasedatum elke week meerdere keren draait mag je dit zonder twijfel vijf sterren geven.

Dan leg je de lat wel érg hoog. Boxer en High Violet zijn geen kopieën, maar hebben raakvlakken. Wanneer een band zo zijn eigen geluid heeft, kun je niet 1-2-3 eisen dat ze ook nog per album radicaal van koers wijzigen, om relevant te blijven.

Daarnaast vind ik de opmerking om 5 sterren te geven aan een plaat die in het verlengde ligt van zijn voorganger nogal vreemd om van jou te horen. Jouw nummer 1 (5 sterren) U2 The Joshua Tree ligt net als High Violet in het verlengde van zijn voorganger, in U2's geval The Unforgettable Fire (ook door jou met 5 sterren beloond). Je zou je dus moeten herkennen in users die de stijl van een band zo geweldig vinden dat ze platen met zo'n geluid allemaal de volle mep geven.

Ik eis ook van geen enkele band dat ze per album radicaal van koers veranderen, maar enige diversiteit/variatie/vernieuwing kan toch geen kwaad, en lijkt mij voor het voortbestaan van een band toch echt wel een noodzaak.
Dat The Unforgettable Fire en The Joshua Tree in elkaars verlengde liggen is zwaar discutabel.
Waar TUF nog voornamelijk Iers klinkt is TJT meer Amerikaans getint. Ik vind de vergelijking dan ook erg ver gezocht.

Net even gekeken bij je 5* albums en er zit maar 1 album bij dat ouder is dan 10 jaar.
Dat zegt op zijn minst dat je de muziekgeschiedenis nog niet zo goed bestudeerd hebt

Prima natuurlijk, maar ik denk wel dat je wat ouder bent en meer kans hebt gehad om muziek te luisteren, je beter kan relativeren. Natuurlijk zijn er uitzonderingen....

"Het kunnen relativeren" dekt volgens mij ook wel de lading bij de meeste van dit soort discussies (die in vele topics plaats vinden)

Wat een onzin, dus omdat ik maar één album wat ouder is dan 10 jaar vijf sterren heb gegeven heb ik de muziekgeschiedenis niet zo goed bestudeerd? Heb je dan toevallig ook bij de overige stemmen gekeken of niet? Ik heb geen zin om me verder te verantwoorden maar ik vind het wel onzin om te zeggen dat het feit dat ik dit album vijf sterren geeft met mijn leeftijd te maken zou hebben. C'mon.

Als je een album vijf sterren geeft dan vind je dit album toch gewoon goed, ik neem aan dat iemand zelf wel kan bepalen of dat album vijf sterren waard is. En voor mij is dit album zeker vijf sterren waard, niet omdat ik nog jong ben dus niet alle meesterlijke albums van vroeger ken, maar omdat ik dit album elke week meerdere keren kan draaien en dat al bijna een jaar. Zegt toch heel wat lijkt me.

Als dit jouw criteria zijn voor 5 sterren vind ik dat prima. Bij mij ligt de lat om een album met 5 sterren te waarderen hoger. We spreken elkaar over 10 jaar (bij leven en welzijn) hierover nog wel eens.

Hoe bepaal jij dat dan Sierra?

Als je alleen oudere albums vijf sterren mag geven, geef ik nooit vijf sterren want oudere albums draai ik niet meer.
Muzikanten borduren voort op alles wat geweest is, en staan daarom voor mij nu aan de top.
Alles van vroeger is geweest, de energie is er uit, je voelt de tijdsgeest van toen terwijl je nu leeft. Het was toen waardevol, nu is het gedateerd.
Platen die je voortdurend draait, verdienen vijf sterren. Niet de platen die je nooit meer draait maar die je vanuit intellectueel oogpunt zo waardevol vindt.
Zelfs Boxer vind ik al gedateerd klinken en High Violet valt precies in de juiste sfeer. Maar die zal over twee jaar ongetwijfeld ook gedateerd klinken.

Damn, dus je kan nooit genieten van iets wat meer dan twee jaar oud is? Behoorlijk naar lijkt me