The National - High Violet (2010)

Die laatste opmerking komt niet als positief over (hoewel ik begrijp dat dat wel het geval is). Je bedoelt, Little Faith bezorgt je kippenvel? Ik vind overigens dat Gospel dat wel doet, een meer dan waardige afsluiter.

Op High Violet staan wel minder details dan op Boxer. Het is allemaal wat zwaarder en somberder wat betreft opzet. Het roept een zeer bijzondere sfeer op.

I defend my family with my orange umbrella
I'm afraid of everyone, I'm afraid of everyone
With my shiny new star spangled tennis shoes on
I'm afraid of everyone, I'm afraid of everyone
With my kid on my shoulders I try
Not to hurt anybody I like
But I don't have the drugs to sort,
I don't have the drugs to sort it out, sort it out

Kijk, eindelijk weer eens iemand die de nachtmerrie onder de dagmerrie blootlegt.
 

Is er eigenlijk al iets bekend over een nieuw album?

The National post nu geregeld korte teksten (vaak 1 of 2 woorden) met een of andere arty foto erbij op hun Facebook/Twitter. Wie weet zijn dat nieuwe songtitels...

Hun albums lijken steeds beter te worden, hoewel ik het me moeilijk voor kan stellen dat de volgende High Violet kan overtreffen.

Ik ga me nu ook maar eens goed in the National verdiepen. Ik ken ze vanaf boxer maar die plaat heb ik niet meer dan 2 luisterbeurten gegeven op de een of andere manier. Ik ga gewoon beginnen met deze plaat en zal ook weer eens goed voor boxer gaan zitten

Best een aardige cd, maar zo bijzonder als wat ik hier lees vind ik de cd niet. Het ligt lekker in het gehoor maar buiten de lijntjes gaat het nergens, na een paar keer draaien treed er zelfs een soort saaiheid op.

Matt zijn gemompel op de mooie gelaagde muziek is een sensationele ervaring, en herhaling wakkert dit gevoel alleen maar aan. Dat dit gevoel niet voor iedereen opgaat ben ik al lang achtergekomen. In mijn directe omgeving heb ik ''saai'' ook al een paar keer langs horen komen.

Dat heb ik dus nou ook. Het zit gewoon heel goed in elkaar en daarom snap ik de 5en en 4en vvan de stemmers hier wel. Maar ik vind het gewoon niet echt heel spannend en toch veel nummers vind ik saai.

Anyone's Ghost en lemonworld zijn m'n favoriete track van dit album denk ik.

Ik kan het wel begrijpen dat jullie het standaard vinden. Maar ik denk dat het samenspel van deze toetsenits, drummer, zanger en de uitmuntende teksten van de zanger dit alles behalve standaard maken. Muziek hoeft niet altijd buiten de lijntjes te gaan. Gelukkig niet, anders hebben we straks allleen nog maar Pitchfork bandjes.

Momenteel erg geïntresseerd in de expanded edition van High Violet. Nochtans 'Wake Up Your Saints', 'You Were A Kindness en 'Walk Off' een heel andere lading over zich heen hebben dan de meeste nummers op High Violet vind ik ze absoluut niet onder doen voor de rest. The National machinerie draait op volle toeren, en levert continue kwaliteit.

Ik heb dit album erg lang op de schap laten staan nadat het me de eerste keer totaal niet aan sprak.. Blij dat ik dat gedaan heb, want na het horen van 'The Rains of Castamere' was ik wel ineens om.

Heb dit album nu eigenlijk altijd nabij, wordt heel vaak gespeeld. Schitterend. Ik kan niet anders dan de volle score geven.

Berichten over de volgende plaat verplaatst naar The National

Die gast van The Needle Drop zei het al mooi: Dit album is een reflectie van een succesvolle zakenman ergens in New York. Ondanks al het geld heeft hij toch het gevoel dat er iets mist... Precies zoals ik me voel over dit album!

Dat gemompel in 'Lemonworld' vind ik geniaal: Losing my breath.....tu tu tu tu tu tu tu......

The National – High Violet

High Violet is zo’n plaat die heel veel tijd bij mij nodig had. Toen dit album eind 2010 in alle eindejaarslijstjes voorbijkwam kon ik niet begrijpen waarom dit album zo goed ontvangen werd. Ik had het album zo’n 3 keer gehoord en ik vond het maar een saai en eentonig geheel. De lage stem van Matt Berninger was op sommige nummers erg mooi maar had ook zeker zijn mindere momenten.

Vorig jaar ben ik dit album veel intensiever gaan beluisteren en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. High Violet behoort nu tot mijn favoriete albums, en staat op de vierde plek in mijn Top 10.

High Violet staat vol met prachtige nummers en er is geen enkele misser te vinden. Als ik dan toch favorieten moet kiezen zullen dat Runaway, Bloodbuzz Ohio, Vanderlyle Crybaby Geeks, England en Sorrow zijn. Maar in ieder nummer zit iets dat me aantrekt en waar ik maar geen genoeg van krijg. Iemand beschreef dit album hier als een drug, een mooie benaming als je het mij vraagt.

Ik kan dit album nog altijd opzetten en High Violet zorgt nog steeds voor prachtige luisterbeurten waarin dit album alleen maar beter lijkt te worden, en niets lijkt in te boeten aan schoonheid.

Kan ik mij volledig in vinden! Ook hier had hij heel wat tijd nodig, maar nu blijf ik er regelmatig naar teruggrijpen en staat ie ook in mijn top 10. Albums die heel wat tijd nodig hadden, behoren nu tot mijn favoriete albums aller tijden. Dat was het geval bij deze, bij Arcade Fire - Funeral, bij Eels - Beautiful Freak en misschien nog het meeste bij mijn huidige nr. 1 Interpol - Turn On The Bright Lights.
Soms baat het echt om een album wat tijd te geven.

hoe kan hun volgende plaat eigelijk nog beter doen? meesterwerk...:)

Vind ik ook. Werd in 2010 compleet overdonderd door dit meesterwerk en heb hem aardig grijsgedraaid. Ben echt zo benieuwd naar een nieuw album.

Kan iemand mij vertellen wat een 'Bloodbuzz' is?

Google Translate geeft geen antwoord Ik ben ook wel benieuwd wat dat woord precies betekend.

Een opstoot in het bloed denk ik. Dit kan bijvoorbeeld zijn door de adrenaline van het kwaad zijn maar ook door druginname. Ik heb links en rechts eens op het net gekeken en meestal zeiden ze dat lyrics over ofwel heroïne ofwel de economische crisis ging.

Om eerlijk te zijn vind ik dat The Nationaal maar een overgewaardeerd bandje is. Niet dat ik dit een hele slecht band vind, maar dat deze band klassiekers aflevert is in mijn ogen helemaal niet waar. Nu respecteer ik wel de mening van diegene die deze band en deze plaat geweldig vinden, maar dat zullen ze nooit bij mij worden. Het is een combinatie van alles, maar het is vooral de magere vocalen van de frontman en de manier op welke manier hij zijn teksten brengt. Veel mensen willen dat wijten aan hoe de frontman zich voelde op het moment van schrijven, maar ik heb al heel wat depressieve platen gehoord waar zangers (of zangeressen) op een dergelijke manier zingen en heb ik me nooit moeten ergeren aan hun stem. Maar hier is het meer een klagerige stem die teveel nadrukt legt op de dramatische of sentimentele ondertoon waardoor het soms te melig klinkt. En wanneer zoiets voorkomt, dan haak ik sneller af en blijft het kwartje liggen. Ik hou van neerslachtige muziek omdat het enorm realistisch klinkt en is, maar niet als het op een dergelijke manier voortgebracht wordt.

De stem van Matt Berninger is hier net een enorme meerwaarde; zijn zware, getormenteerde stem zorgt ervoor dat zijn teksten uit de verf komen en prachtig gedragen worden door de wondermooie instrumentatie daarbij (let vooral op de percussie!).

De 'bedachte' melancholie van The National album vind ik ook ergerlijk. Ik heb sowieso moeite met zwartgallige klaagalbums. Mijn allergie begon wat dat betreft al met Berlin van Reed. Dat de wereld een tranendal kan zijn is een open deur. Eerlijke regsitratie daarvan sijpelt onvermijdelijk door in vele muzieksoorten en kan prachtige albums op leveren. Maar om die gevoelens nog eens bewust te cultiveren of aan te dikken, vind ik over the top en irritant. En die luisterervaring heb ik helaas met The National. Ik vind het zeurpieten.

Achja, de een 'voelt' de muziek en dus de emotie, de ander niet.

Zelf vind ik de stem van Matt Berninger ook geweldig en daarom is The National een van mijn favoriete bands en ik heb niet het gevoel dat het 'gemaakte' zwartgallige muziek is maar dat het oprecht is. En daarbij houd ik ook niet van vrolijke muziek en meezingers. Mij kan het niet zwaarmoedig genoeg zijn!

Het 'voelen' van muziek lukt mij prima en de emotie die bij mij overheerst bij het luisteren naar dit album is verveling.

Beetje ergerlijk geneuzel: alsof je een vormgever/architect kunt inhuren om een potje melancholie te construeren.

Imago: daar valt wat aan te sleutelen - al zal ik geen voorbeelden geven; geluid idem. Maar je kunt niet een zanger de instructie geven: zing alsof je 10 jaar bent en ze hebben net je allermooiste stuiters gejat.

Het bedeesde - laat ik het zo maar noemen - stoort me niet, in tegendeel. Ik vind The National helemaal geen bedachte band. En er zijn mensen met smaak - OW'ers (ouwe wavers) - die The National een belangrijke rol (in deze eeuw toedichten), vergelijkbaar bijv met Arcade Fire - da's in mijn ogen ook een oprechte en integere band.

Maar ja als je wat ouder bent - en ik spreek met kennis van zaken - kan je soms wel eens kritisch waarderen. Dan moet je ervoor waken niet door te slaan. "Verveling" roept dit album zeker niet op bij mij - dan moet ik eerder denken aan de laatste worpen van Dylan. Het is echter ook geen subliem album.

Ach, laten we het er dan maar op houden dat ik een neuzelende AOW-er ben zonder smaak. Vind ik best. Ik hou gewoon niet van kunstenaars die hun leed aan de waslijn hangen. Niet in muziek noch literatuur, beeldende kunst, film en theater. Kwestie van smaak en ervaring. De albums die daarvan getuigen beluister ik namelijk na verloop van tijd gewoon minder of helemaal niet meer. Prachtig verhalende uitzonderingen daargelaten. En de vele parels in de klassieke muziek.

De cursivering (mijn werk) geeft aan hoe je jezelf schertsend wilt typeren - ik ben van de early 50s maar een vergelijkbare vlag dekt niet mijn lading.

Gesteld dat ik je redenering even volg, dan moet je ook niets hebben van blues (je leed breed uithangen), fado of een gezongen requiem om maar een paar voorbeelden te geven. Antony & The Johsons zul je dan ook niet kunnen waarderen en ik vrees ook Asaf Avidan niet; Amy Winehouse's Love Is a Losing Game, Re-hab en Back to Black zijn dan wellicht vraagtekens- maar mij raakt dat hele album net zo als Coltrane's Blue Train dat doet.

Misschien moet je gewoon eens heroverwegen door minder vooringenomen tegenvover nieuwere muziek te staan. Imo lijk je jezelf daarmee heel veel mooie muziek te ontzeggen. En is The National idd niet 'je ding' - jammer, kan 'beuren - maar ik zou geen aannames doen over de integriteit en intenties van de band; er is te weinig feitelijk materiaal om dat te onderbouwen. En 'hineininterpretieren' in de tekst van een enkele (jonge) user maakt je punt niet sterker. Free your mind ...

Ik blijf dit een goed album vinden dat ik nog steeds regelmatig draai en ik zou zeker de band eens live willen zien. Maar 3 dgn Flevopolder in een tentje dat gaat kan niet lukken.