The National - High Violet (2010)

Nja, ik denk gewoon dat je niet van zware stemmen houdt.
Hoe hij 'They're desperate to entertain' zegt kan je toch niet emotieloos noemen. Ik vind juist dat deze cd barst van ingehouden emotie en het ontploft in mezelf.

Een erg verdiende 5
Niets is fout aan deze band en de muziek vloeit zo prachtig in elkaar en vormt een mooi en groot geheel. Daarbij komt nog eens de prachtige prachtige stem van de zanger + de prachtige lyrics. Ze kunnen mij echt meevoeren in hun muziek.
Ik zet hem zelfs op plaats 1 in mijn top tien, deze CD is het beste dat ik ooit al gehoord heb. En 'Boxer' is op komst, ik vraag mij af hoe ik dat ga beleven. Beste nummers zijn: 1 Vanderlyle Crybaby Geeks 2 Runaway 3 England

Ok, het kwartje is eindelijk gevallen. Mijn enige 'probleem' met de national is dat de zanger op mij de emoties niet echt over weet te brengen.

Vanderlyle crybaby geeks....

Jeeeeetje het is echt niet meer normaal hoor...

Schitterend hé?

Niet echt. Nogal overdreven gezongen en het nummer loopt gewoon niet lekker. Geef mij maar een Lucky You of een Gospel. England is overigens wel erg goed, met uitstek mijn favoriet van het album.

Zelfde bij mij, alleen vind ik de liedjes ook nog veel op elkaar lijken.

haha, ik heb het gevoel alsof ik de cd alle dagen nodig heb

Snap het wel niet waarom runaway en vanderlyle crybaby geeks zo weinig gewaardeerd worden, dat vind ik net de beste nummers :s ?

Uiteindelijk ook mijn oordeel.
Vooral nadat ik vanmorgen weer eens het debuut van de Tindersticks draaide en hoorde hoe het óók kan.

Oei Tindersticks ja. Tindersticks heeft veel meer dan The National een eigen geluid en brengt je in een bepaalde roes. Dat lukt The National bij mij niet. Maar voor de rest, behalve de soms wat monotone zang lijken die bands niet echt op elkaar toch?

Toch de eerste en de tweede plaats weer omgewisseld na nog eens naar bon iver geluisterd te hebben, ik vind die hoge stem toch indringender dan die lage van Matt Berninger

Bijna 900 berichten, waarvan 10 als mening gemarkeerd, staan al bij het nieuwe album van The National. Eventjes eerlijk wezen, iets toevoegen dat jullie nog niet wisten, dat zal ik niet kunnen doen. Ik kan wel zeggen dat ik de plaat erg weet te waarderen, en regelmatig draai. Genieten is dat.

'High Violet' is op de eerste plaats een geheel, en geen verzameling van losse songs naar mijn mening. Zo kan ik niet meteen een favoriet nummer opnoemen, omdat ze allemaal hun rol spelen in dit prachtige landschap dat The National schept. 'Runaway' bijvoorbeeld, klinkt als enkel nummer helemaal niet meer zo magisch als op de plaat zelf, als in het geheel. Staan er dan helemaal geen radiogenieke songs op? Jawel hoor, ik tel er een tweetal, 'Anyone's Ghost' en 'Lemonworld', dat zijn volgens mij nummers die het op de radio niet onaardig kunnen doen.

De succesvolle ingrediënten van The National kennen we eigenlijk al van 'Boxer', en ook al van daarvoor. De stem van Matt Berninger is zeker een pluspunt voor mij, zwaar, melancholisch, droefgeestig. Het accurate drumwerk mag er ook zeker zijn, en natuurlijk datgene wat er wordt uitgevoerd met viool, cello, blazers, weet ik wat nog allemaal.. Ik heb de indruk dat het allemaal wat grootser is dan op 'Boxer', en dat de instrumentatie beter is uitgewerkt. Zo is afsluiter 'Vanderlyle Crybaby Geeks' op het eerste gehoor een simpel, nogal makkelijk aandoend nummertje, maar het is toch allemaal heel erg fraai qua opbouw.

Tekstueel hebben we natuurlijk ook niet te klagen, ik heb altijd een voorliefde gehad voor de enigmatische teksten van Berninger. Verschillende thema's worden aangesneden. In 'Sorrow' vecht Berninger tegen al het verdriet in de wereld, 'Afraid Of Everyone' is een titel die zichzelf toch een beetje verklaart, en in 'Conversation 16' ontpopt Berninger zich als hersenvretende, kwaadaardige leugenaar (vrije interpretatie ).

Misschien nog een greep in de fraaiste momenten op deze plaat - de allerfraaiste dan, want het zijn er nogal veel!

“I gave my heart to the army; the only sentimental thing I could think of” (Lemonworld)

“Don’t be bitter Anna; I know how you think
You’re waiting for Radio City to sink
You’ll find commiseration in everyone’s eyes
The storm will suck the pretty girls into the sky” (Little Faith)

“What makes you think I’m enjoying being lead to the flood?” (Runaway)

“Try to be nice stay the night with the sinners
Try to be nice stay the night with the sinners
Try to be nice cos we’re desperate to entertain” (England)

“…” (…)

Ik waardeer deze plaat iets meer dan ‘Boxer’, maar toch blijft ‘Sad Songs For Dirty Lovers’ m’n favoriet, omdat die heerlijk rauw en, …, tja, dirty is.

4,5 sterren

Niet? Waar let jij dan vooral op?

Vind toch dat ze wel een beetje dezelfde sfeer uitademen, hoewel Tindersticks anno nu ook zeker niet meer is wat het ten tijde van het debuut was.

Ik vind Tindersticks zachter klinken, iets wat overigens niet hetzelfde betekent als makkelijker behapbaar. Dat is wel een overeenkomst tussen deze bands, dat ze allebei niet gemakkelijk te doorgronden zijn.

Ik vind The National en Tindersticks qua instrumentatie ook anders klinken. De Britten gebruiken nog wel eens een orgel bijvoorbeeld. Verder zou ik Tindersticks omschrijven als warme kamermuziek, en The National klinkt soms juist vrij groots.

Dat de Tindersticks een wat ruimer instrumentarium hanteren, geeft hun muziek nu juist de extra diepgang die The National mist, maar dat neemt de overeenkomsten niet weg. En dat grootse kunnen de Tindersticks bij vlagen ook - denk aan hun tweede album, maar hun grootsheid kent dan weer meer dynamiek dan de bij vlagen behoorlijk overgeproduceerde bombast van The National.

Een mooie plaat, maar ik had er stiekem misschien net iets meer van verwacht (of gehoopt). Echt een goed album hoor, maar ik blijf het gevoel houden dat er meer in gezeten had. Soms vind ik het geluid ook zo 'dichtgesmeerd', waardoor alle subtiliteiten en mooie instrumentatie een beetje 'verdrinkt'. Maar genoeg gezeurd, er valt veel te genieten, met 'Afraid Of Everyone' als persoonlijke favoriet.

Wat een dijk van een plaat. Grootser en tegelijkertijd neerslachtiger dan The Boxer. Of ik hem beter vind, weet ik nog niet, aangezien The Boxer ook nog steeds blijft groeien. In ieder geval is High Violet vooralsnog één van de kanshebbers voor plaat van het nu al uitstekende muziekjaar 2010.

''The Boxer'' 0,o

IJzersterke plaat. Ik heb echt een zwak voor Sorrow, het vervolg nummer Anyone's Ghost vind ik dan weer het minste nummer van het gehele album. Eigenlijk het enige minpuntje waar ik wel eens denk skippen om zo snel mogelijk bang te worden voor iedereen =)

Toch op de eerste plaats gezet, elk nummer is magie op zich, er is niets dat hier kan aan tippen wauw gewoon

De soloplaat van Kele dus (zanger van Bloc Party), ook dit jaar uitgebracht. Niet te verwarren met The National's Boxer.

Nee, deze gaat het voor mij niet halen bij Boxer. Dat album is gewoon zo'n prettig geheel met zo'n goede vibe (oftewel, ik kan niet goed in woorden uitdrukken waar het hem in zit). Dit album heeft individueel heel sterke nummers, maar als geheel vind ik het album minder. Een beetje vergelijkbaar met Alligator, wat ik als album ook minder geslaagd vind dan veel van de individuele nummers.

Wat heeft deze man een stem zeg, heerlijke plaat. Ben echt fan geworden van The National sinds Alligator, en daarna hebben ze zichzelf alleen nog maar getopt. Bloodbuzz Ohio is echt een leuk topplaatje, maar de genialiteit van de band verbergt zich in nummers als England of Vanderlyle Crybabies Geeks. Gewoon allemaal muziek die je kan raken, hoe cliché dat ook klinkt.
Heerlijk om op te zetten en dan lekker te tijd te vergeten.

Dit jaar voor het eerst kennisgemaakt met het National dankzij Bloodbuzz Ohio: een nummer dat ik (zeker in het begin) maar niet uit mijn hoofd kon krijgen. Vervolgens besloten ook de cd te kopen. Ik heb er beslist geen spijt van, want dit is een topalbum.

Matt Berninger weet met zijn stem een aparte sfeer neer te zetten en de muzikale invulling is eveneens zeer sfeervol. Mijn favoriete nummers zijn: Bloodbuzz Ohio, England en Anyone's ghost. Voor mij een van de beste albums van dit jaar, mede ook omdat het klinkt als een geheel.

High Violet is een erg lekker album, met Lemonworld en Conversation 16 als persoonlijke favorieten. Maar helaas zijn er ook een aantal nummers waarbij ik verder zap, zoals bij Vanderlyle Crybaby Geeks en Sorrow. Maar dit album verdient zeker een dikke 4*

Luister dan nog maar een paar keer naar de laatste track want het is het mooiste nummer van de plaat

Voor mij zelfs het '2de-mooiste' nummer ooit gemaakt

Ik hou toch meer van de hardere nummers. Voor die rustige nummers moet je wel echt in de stemming zijn.

Volgens mij is het op deze site in veel gevallen zo dat ze beïnvloed zijn door het hoge gemiddelde. Laat je niet misleiden, deze plaat heeft zijn sterke kanten, maar er staan zeker ook vrij matte en saaie gedeeltes op. Ik deel nog altijd een stem uit op basis van hoeveel ik er van geniet.