The National - High Violet (2010)

Nou, als ik Sorrow uit de speakers van een groep bouwvakkers hoor knallen zou ik ook verbaasd staan kijken. Maar dan wel positief verbaas.

Ben het er mee eens dat er geen slecht nummer op staat, maar dat is toch geen reden om een 5 te geven? Er staat een aantal niet meer dan degelijke nummers op, reden genoeg dus om geen 5 te geven, voor mij dan.

Als je het zwart-wit bekijkt is dat meer dan een goede reden om het album een 5 te geven .

Misschien had ik het anders moeten zeggen door te stellen dat ik er alleen maar goede nummers op kan ontdekken

Haha, desalniettemin ben ik het volledig met je eens .

Dit album is kwalitatief zo verschrikkelijk hoog, sinds dat dit album op het internet terecht is gekomen heb ik het elke week zo vaak geluisterd en het verveelt gewoon nooit.

Het is een prima plaat, maar echt raken doet het me niet. Het zit allemaal goed in mekaar, en ik vind hem fijn om af en toe op te zetten. Als ik een echt mooie National plaat op wil zetten neem ik wel Boxer, dat vind ik over de hele linie gewoon een consistenter album.

Neemt niet weg dat het een meer dan degelijke plaat is en hij lekker wegluisterd.

3.5*

Hier staat een stream van dit bonusnummer:
The National Walk Off mp3 - Download from 4shared.com - Filestube.com

Nou, Bloodbuzz heb ik inmiddels echt wel vaak genoeg gehoord op StuBru, KinkFM. Gaat al tegenstaan.

Nu beginnen ze met Anyone's Ghost, wat net zo goed een slappe Chris Isaak-cover had kunnen zijn.

Nee, ik ben toch echt nog niet overtuigd.

Klopt, hoor nu echt kei veel The National op de radio maar dat vind ik niet erg.

Waarom radio luisteren als je weet dat bepaalde nummers je tegen gaan staan? Ik weet dat ook van mezelf, ik hoef Bloodbuzz Ohio ook niet elke dag een aantal keren te horen op de radio, als ik een nummer wil horen zet ik het zelf wel op, op mijn tijd.

Niemand die Terrible Love doet denken aan Heroin van the Velvet Underground?

Het begin lijkt er inderdaad op. Voor de rest vind ik het meevallen. Goed opgevallen niettemin.

In mijn geval omdat ik al een week lig bij te komen van een poliklinische ingreep. Als ik weer op de been ben, zet ik met alle plezier weer zelf een plaatje op.

Wens je een voorspoedig herstel - zo te lezen is je gevoel voor humor intact gebleven!

Dynamischer en minder ingetogen dan Boxer, dat op zijn beurt dan weer meer elegantie en schoonheid bevat. Ik geef toch de voorkeur aan boxer omdat ik Anyone's ghost iets minder vind en Runaway te lang blijft duren. Daarom ook net geen 5*

Dat van Runaway hoor ik vaker. Ik zal eerlijk bekennen dat ik ook soms het nummer oversla, maar dat is meer omdat het best intens is, en je moet er goed voor gaan zitten. Ik realiseerde me weer hoe mooi het nummer was tijdens het optreden op Lowlands. Ze begonnen ermee (gedurfd!) en ik werd helemaal in het nummer gezogen. Het bezorgde me een brok in de keel, wat me niet vaak gebeurt met muziek. De bezwerende en soms sussende stem van Berringer, gekoppeld aan een hele subtiele instrumentatie, en dan die herhaling waardoor de boodschap nog kaler overkomt. Voor mij persoonlijk was dit best een heftige ervaring...

Ik moet zeggen dat het even duurde voordat dit album me pakte. Waar ik bij Boxer bij de eerste luisterbeurt al gegrepen werd door Fake Empire, moest dit album langer bezinken. Maar eenmaal bezonken is dit een erg goed The National Album. De harmonie tussen de instrumenten en de gevoelens die de band weet te liggen in een aantal stukken is onovertroffen. Favorieten zijn Bloodbuzz Ohio en Afraid of Everyone. Vooral dat stuk in Afraid of Everyone wanneer de drum er in komt is fenomenaal. Toch vind het het algehele album minder goed dan bijvoorbeeld Boxer en Cherry Tree omdat het enkele uitschieters mist.

Een tip gekregen van mijn broer dat dit een erg goede band is,ik ken het gezelschap totaal niet.
Nieuwsgierig als ik ben ga ik deze High Violet eens op mijn gemak beluisteren en er een waardeoordeel aan koppelen.

Ik denk dat ik dit het beste album vind van 2010. Wat een prachtige meeslepend sfeer gedurende het hele album. Wanneer je de plaat eenmaal aanzet luister je hem moeiteloos af tot aan het eind. Dat is kenmerkend voor een goede plaat. Vooral ook omdat hij na een aantal luisterbeurten nog steeds niet verveelt.

Nummers als England en Conversation 16 klinken erg grootst en melancholiek, maar overdrijven niet. Dit geldt eigenlijk wel voor de gehele plaat. Hierdoor wordt het nergens onaangenaam. Ondanks de droevige sfeer en de zware teksten blijft er toch een positief gevoel hangen. Want High Violet is een lust voor het gehoor!

Extra jammer dat ik hen niet live heb mogen aanschouwen op Pukkelpop, aangezien ik die dag niet kon.

De nummers zonder 'climax' beklijven eigenlijk erg goed, en de lege stadse sfeer (zie ook de clip van Bloodbuzz: een soort nieuwe Hans van Mierlo die zich in modieuze kleding door desolate achtergronden beweegt) komt dan goed over.

De nummers met climax zijn te standaard, te geprogrammeerd, te vaak zo gehoord. Daarom voorlopig nog geen 4*, wel een ruime voldoende.

Het heeft lang geduurd voor The National me wist te pakken (misschien op youtube toevallig teveel naar americana of country neigende nummers geluisterd? Of, waarschijnlijker, door het gebrek aan hooks duurt het gewoon even voor je overtuigd wordt).

Maar goed, door de prachtige liedjes, de gezonde dosis experiment, het heerlijk onorthodoxe drumwerk en de prachtige bariton van de zanger is dit dus wel de plaat van 2010 tot nu toe voor mij.

Vandaag dan toch het halfje erbij dat een 4* maakt. Het experiment of avontuur op dit album vind ik eigenlijk totaal niet overtuigend (waar zijn de nummers als Abel en Mr. November?), maar als je High Violet consumeert als een sfeervolle hybride tussen Interpol en Tindersticks, smaakt deze plaat bij vlagen erg goed. Muziek luisteren blijft toch een associatieve bezigheid .

Tja, daarmee wilden ze natuurlijk net vermijden het stigma opgeplakt te krijgen als die band met de 'zanger die af en toe aan het schreeuwen slaat'. Erg experimenteel zou ik die nummers sowieso niet noemen trouwens, pakweg Little Faith is op zijn manier avontuurlijker.

Na het indrukwekkende optreden op Lowlands kwam dit album ineens een stuk beter bij me binnen. Nog steeds net geen Boxer maar toch een halfje erbij!

Zou deze plaat niet onwijs (terecht) hoog eindigen in de top 250?

Ik lees/hoor veel van mensen dat dit net niet zo goed als boxer is. Maar ik vind deze nog beter, als 1 geheel vind ik deze echt stukken beter zelfs.

Hmm ik vind Boxer als geheel juist beter, met bij High Violet het sterke punt dat er een paar nummers opstaan die er bovenuit schieten, in mijn geval England, Lemonworld en Bloodbuzz Ohio.

Ik snap volledig uw standpunt lowieke, ik vind Boxer een enorm goed album, echt weeral the national Love dat bij mij opspeelt een geniaal goede en fantastische band! maar toch, vind ik high violet beter. Niet als geheel, maar gewoon omdat elk nummer een pareltje op zich is. Boxer vormt wel meer een geheel dat is waar.

Ik heb dit album gekocht naar aanleiding van de hele hype die hier op MuMe is geweest. Het was een grote sprong in het onbekende want ik kende dus echt niks van the national. Ik ben toch wel aangenaam verrast moet ik toegeven. Het is een heel mooi, rustig album.
Het enige waar ik mij soms toch een beetje aan irriteer is dat Matt Berninger een beetje zagerig klinkt ...


Soit, de toppers zijn toch echt wel sorrow, bloodbuzz ohio en Afraid of everyone.

Hier kan ik me wel in vinden. Aanvullend: er staan een aantal sterke nummers (met name Anyone's Ghost, Afraid of Everyone & Runaway) op en een aantal mindere 'zeurtracks' waar ze wat mij betreft door de ondergrens heenzakken, daar waar Boxer over het geheel overtuigd. Ik verlaag mijn score verder naar 3,5* gemiddeld.
Ik heb het idee dat als meerdere 'vroege' stemmers de plaat nu nog eens zouden opzetten, de score verder omlaag zou gaan. Die is nu wel erg hoog voor dit album. Het luistert in het begin makkelijk weg, maar blijft op lange termijn niet allemaal beklijven.

Waarom is Little Faith hier zo laag gewaardeerd?? Beste nummer volgens mij! Subtiele opbouw naar een al even subtiele climax, prachtige melodienlijn en ongelooflijk mooie zang.