Opposition - Breaking the Silence (1981)

Het overkomt me niet vaak, maar eindelijk heb ik weer eens een album gehoord dat meteen overtuigt. Na drie nummers had ik al door dat dit ontzettend goed is en na twee keer het hele album te hebben gehoord kan ik eigenlijk al met ene gerust hart 4,5 sterren uitdelen.

Als ik een stempel op deze muziek moet drukken is dat het stempel post-punk, maar ik vind dat dat niet helemaal de lading dekt. Vaak is post-punk gewoon redelijk toegankelijke rockmuziek, maar dan met een typische, donkere jaren '80-sfeer eromheen. Dit album heeft wat extra's. Vooral de originele arrangementen en (in iets mindere mate) composities springen eruit. De gelaagde elektronica in Moving Targets moet volgens mij vrij vooruitstrevend zijn geweest in 1981. Ik werd er in ieder geval aangenaam door verrast. Wat zeg ik: omvergeblazen!

Hier ga ik volgens mij nog veel plezier aan beleven.

Ik kan je het album 'Intimacy' ook aanbevelen. Vind ik nog ietsje beter dan deze. De remaster van het album dat dit jaar is uitgebracht is kwalitatief geweldig en prachtig geproduceerd.

De donkere dagen zijn weer op komst, dus ik verwacht dat ik over een tijdje vanzelf weer zin krijg in donkere muziek. Dan zal ik deze zeker in mijn achterhoofd houden. Wat maakt Intimacy beter dan Breaking the Silence?

Ik vind de stem van Mark Long nog beter tot zijn recht komen op Intimacy, vooral in het nummer 'In The Heart' laat hij zich helemaal gaan. Fantastisch gewoon. Muzikaal ligt het in het verlengde van dit album. Dat typische heerlijke new-wave geluid van begin jaren 80. Daarnaast valt voor mij geen enkel liedje tegen op Intimacy dat heb ik met een enkel liedje hier wel een beetje (Waiting). Ik las vandaag dat ze in die tijd werden vergeleken met U2 en al snel tot epigonen werden gebombardeerd. Onterecht vind ik. Ik vind hun muziek veel rijker en gevarieerder dan de eerste albums van U2.

Jammer dat deze band nooit de erkenning heeft gekregen die The Chameleons en The Comsat Angels wel kregen.

Gelukkig blijven er altijd bandjes die niet zo heel bekend zijn geworden, zodat wij nog in staat zijn relatief onbekende pareltjes te ontdekken. Stel je toch eens voor, dat alles wat wij heel goed vinden razendpopulair zou zijn. Getver.... Volgens mij heeft Opposition het destijds in Frankrijk redelijk goed gedaan trouwens.

En nog steeds. De rerelease van hun eerste albums en hun nieuwe album zijn uitgebracht bij een Frans label; Aztec Musique.

Aztec Musique - CDs and Vinyl at Discogs ‎

Dit album was voor mij de grote, niet weten dat het album bestond, ontdekking van jaren 80. Wij draaiden mid jaren 80 tijdens de avond bier/muziek sessies de Intimacy, Promises en Empire Days helemaal grijs. Er werd luchtgitaar gespeeld, mensen lagen in muzikale coma op de bank en op de grond terwijl My Room Is White (onder andere) door de speakers knalde. Op een fraaie zomerdag mid jaren 80 kwam ik in Frankrijk dit album tegen. Huh? Opposition? Breaking The Silence? Het is nu niet meer voor te stellen maar er was weinig tot geen informatie te vinden over deze band, of welke band dan ook, buiten de muziekbladen, radio en platenzaken. Ik heb Breaking The Silence snel beluisterd om zeker te zijn dat het dezelfde band was en heb zitten popelen om weer naar huis terug te keren met dit Franse souvenir. Het is een inkopper maar dit was een homerun, er staat eigenlijk geen slecht nummer op het album. Ik heb het later met Red Sun nog geremasterd uitgebracht, Marcus Bell had de mastering fantastisch gedaan. Klonk als een klok. Ik geef niet snel 5 sterren maar dit album verdient ze in volle glorie met een knipoog naar Very Little Glory wat een album afsluiter van jewelste is.

Hele fijne plaat, goeie zang, fijne sound beetje XTC veel eigen geluid. top.

Volslagen onbekend terrein voor mij. Maar ik heb vorige week de plaat voor de eerste keer gedraaid. Ik was onder de indruk, moet ik bekennen. U2 maar vooral Killing Joke waren referenties waaraan ik dacht. Vooral in de manier van zingen dan. Want muzikaal wordt hier meer geëxperimenteerd. Op een manier die mij wel kan bekoren. Het zal voor mij onmogelijk zijn om op voorhand tot een ranking te komen. Maar ik ga de uitdaging aan om toch mee in de debatten te stappen. Maar op een alternatieve manier.

Vanaf maandagavond aanstaande lezen jullie, hoe ik de stilte zal breken via onderstaande link.
En ik hoop natuurlijk dat er voldoende gesprekspartners present zullen tekenen. Welkom.

Albums gerangschikt en beschreven

Opposition? Ik kende ze niet. Met dank aan Alicia voor het noemen van deze newwavegroep, want dit is genieten! Breaking the Silence is hun debuut, zij het dat er al eerder een album werd opgenomen. Dat Lost Album had in 1980 moeten verschijnen, maar platenmaatschappij Ariola vond het met z'n ska-invloeden niks en liet de groep vallen zonder de elpee uit te brengen; in 2005 kwam het alsnog uit.

Dat verhaal zal in 1981 (verschijningsmaand kon ik niet vinden) bij Breaking the Silence hoogstens een voetnoot zijn geweest. De groep heeft ska en sax losgelaten: hier klinkt wat ik toentertijd 'gitaarwave' noemde. Enigszins donker en melancholisch, zoals bijvoorbeeld XTC deed. Als het kalmere broertje van Killing Joke, een overeenkomst die opduikt vanwege de klank van de zang. En toch wel degelijk met een eigen geluid en sfeer. Het verscheen bij het (Franse?) Double Vision, een label speciaal voor Opposition gecreëerd. Als je dan ook nog sterke nummers weet te schrijven, en dat deed deze Londense groep, dan rijzen er vraagtekens waarom zo'n sterk album zo onbekend is gebleven.

Het trio Mark Long (zang en gitaar), Marc Bell (bas en toetsen) en Ralph Hall zet een volwarm geluid neer, een tapijt dat je eerder van een kwintet verwacht. Laat ik een nummer-voor-nummer-beschrijving nalaten: zie wat in het MuMe-forum 'Albumtracks gerangschikt en beschreven' vanaf hier door dazzler en anderen wordt verteld. Een uitzondering voor A Thirst, dat instrumentaal is en de opmaat vormt naar het titellied.
Het originele album kende negen nummers, met de cd-uitgave van 2001 werden er twee toegevoegd. Die vind ik ook terug op streaming, inclusief de gewijzigde hoes.

Mijn reis door new wave kwam uit januari 1982, Television Personalities en album Mummy Your Not Watching Me. Ik vervolg in februari dat jaar, om te beginnen met het debuut van Bad Brains. Opnieuw een Amerikaanse punkgroep die het genre opschudt, heel anders dan de sfeervolle wave van Opposition. Heerlijk, al die grote overgangen!

Ergens halverwege deze pagina Albumtracks gerangschikt en beschreven hebben we het nog uitvoerig over Breaking The Silence gehad.

Ik denk: ik zeg het nog maar een keer...

Op 23 april '26 begint dat inderdaad en de 25e plaatste Alicia een handige introductie: aanbevolen!