Opposition - Breaking the Silence (1981)
mijn stem
49 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Double Vision
-
Paddy Fields (5:39)
-
War Games (4:06)
-
Moving Targets (2:56)
-
A Thirst (2:04)
-
Breaking the Silence (4:47)
-
Black and White (3:55)
-
Waiting (4:17)
-
In My Eyes (4:55)
-
Very Little Glory (8:14)
-
She Said * (3:18)
-
Open the Door * (4:24)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
40:53
(48:35)
0
geplaatst: 22 oktober 2007, 00:39 uur
Heb hem nu een paar keer beluisterd en ik schommel nog een beetje tussen het gevoel dat het me pakt, maar anderzijds ook weer niet. Ik vind de opener eigenlijk het sterkst, daarna wankelt het wat mij betreft af en toe een beetje, sommige nummers ronduit vergeetbaar en door de zang soms ook iets te drammerig. Daarnaast komen er soms ook weer lekkere stukjes bas en gitaar langs die naar meer smaken. Waiting en Moving Target bijvoorbeeld, ook de bonusnummers zijn van beter gehalte. Very Little Glory vind ik lang niet het beste nummer hier trouwens, het heeft wel iets dramatisch en is zeker niet slecht, maar het refrijn boeit me na een tijdje wat minder. Ik zet ook hier nog even voorzichtig in op 3,5*. Lager zal het zeker niet worden!
0
geplaatst: 21 augustus 2009, 22:37 uur
Nu intimacy me steeds beter begint te bevallen waag ik me ook maar eens aan Breaking the Silence. Bij dit album had ik al meteen het gevoel dat het me veel beter ligt dan de opvolger.
Het begint goed met Paddy Fields, maar het is War Games dat voor mij het eerste hoogtepunt is. Dit nummer gaat dan via een prachtige outro over in het mooie Moving Targets. Het volgende hoogtepunt voor mij is Black en White, dat na Breaking The Silence volgt. Dat laatste nummer doet me ook aan The Sound denken (zeer goed teken
). Daarna is het aftellen tot Very Little Glory. Al is in my eyes ook nog wel het vermelden waard, vooral instrumentaal is dit een prachtig nummer, de zang vind ik in dit nummer eigenlijk iets minder, behalve de lyrics:
So where do you go
So what do you do
Daar vind ik de zang vreemd genoeg net weer heel goed, op de momenten dat hij "de passie uit zijn longen brult", zoals Sheplays het eerder verwoordde. Very Little Glory dan
. Dit is mijn favoriet van dit album. Een van de betere new wave nummers ooit gemaakt zelfs.
Alles samen een 4,5 sterren. Zeer knappe plaat
Het begint goed met Paddy Fields, maar het is War Games dat voor mij het eerste hoogtepunt is. Dit nummer gaat dan via een prachtige outro over in het mooie Moving Targets. Het volgende hoogtepunt voor mij is Black en White, dat na Breaking The Silence volgt. Dat laatste nummer doet me ook aan The Sound denken (zeer goed teken
). Daarna is het aftellen tot Very Little Glory. Al is in my eyes ook nog wel het vermelden waard, vooral instrumentaal is dit een prachtig nummer, de zang vind ik in dit nummer eigenlijk iets minder, behalve de lyrics: So where do you go
So what do you do
Daar vind ik de zang vreemd genoeg net weer heel goed, op de momenten dat hij "de passie uit zijn longen brult", zoals Sheplays het eerder verwoordde. Very Little Glory dan
. Dit is mijn favoriet van dit album. Een van de betere new wave nummers ooit gemaakt zelfs.Alles samen een 4,5 sterren. Zeer knappe plaat
0
geplaatst: 13 april 2014, 14:36 uur
Sterke wave plaat die jammer-en gek genoeg nooit eerder op mijn radar verschenen is.Breaking the silence scoort op alle punten een goed tot zeer goed,alleen had ik bij sommige nummers wat twijfel bij de zang.Muzikaal gezien is dit echter een pracht album (wat een baspartijen) waarbij Very little glory het prijsnummer is maar ook War games,In my eyes en het titelnummer erg overtuigen.Kan zo in de kast naast Author author van The Scars.
* denotes required fields.