Blur - Leisure (1991)

Blur begon in 1989, en ik zie de opkomst van Britpopbandjes iets breder, en niet zo zeer gebonden aan een jaar. Stone Roses waren inderdaad pioniers, en hadden veel volgelingen, die rond 1991 en 1992 hun bloeitijd hadden.

Joy Division was bijvoorbeeld ook een van de eerste postpunk bandjes ( Unknown Pleasures komt uit 1979), terwijl de echte opkomst van postpunk rond 1981 en 1982 plaats vond.

ik heb mijn cijfer veranderd in een 4,0 want ik zie nu dat ik blur de beste band vind die er was en dus dit album ook erg goed moet vinden.

sing is het beste nummer en bang

Een 5,0 bedoel je.

Tja, ik heb The Stone Roses altijd als de lijder gezien van de Britpop, met wat meer richting dance, The Happy Mondays. Die andere bands waren voor mij Suede, Elastica, Oasis, Blur, Pulp enz., waar kwamen toch een duidelijke paar jaar later.

Wat de post-punk betreft: die was toch al best rijk vertegenwoordigd met bands als Gang of Four, Public Image (1978!), The Cure, Magazine (1978!) en Siouxshie & The Banshees?

Daar heb je wel een punt.

Iets dat ik ook al eens probeer te benadrukken tegen het JD-leger hier op MuMe en omstreken.. kennelijk heeft de beïnvloeding op de nu-wave de luisteraars verblind voor de geschiedenis.
Zou Bauhaus en Wire ook nog willen noemen.

Britpop is natuurlijk al uit een eerder vat komen stromen, de invloeden uit de 60s bijvoorbeeld waren veel prangender. Al was er wel een zijtak via psychedlic furs en jesus and mary chain, die nog meer wave waren, maar wel aankomend britpop geluid.

Ga je weer orbit? Volgens mij zijn er maar weinigen in het "JD-leger" die beweren dat JD de eerste en allesbepalende post-punk band was. Zit toch vooral tussen jouw oren. Het lijkt wel of de woorden "Joy Division" bij jou een soort van pavlovreactie teweegbrengen.



Stijlen vloeien altijd in elkaar over en ondergaan beïnvloedingen van wat reeds eerder is gedaan.
En vergeet vooral ook The House of Love niet. Deze band was er ook al vroeg bij (1987) met een aantal prachtige singles - met invloeden van Echo & The Bunnymen en de 60s - en werd door Peel beschouwd als de voorbode van een hele nieuwe golf aan Britse bands.

Hmm zonder vervelend in herhaling te willen vallen, maar jij bent met name zo'n proclaimeur van JD.. ik heb tot nog toe weinig gemerkt van enige relativering van de invloed die ze hadden. En als rasechte pavlovhond kom jij hier ook weer bovenop duiken
Ik onderstreepte eigenlijk het belang van één van de weinigen (Reint) die zich kennelijk ook bewust is van de geschiedenis van de postpunk, meer niet hoor.



Tuurlijk, maar waar postpunk een rechtstreekse voortzetting was van hetgeen redelijk direct vooraf ging (punk onder andere) greep britpop terug naar muziek van minstens 2 decaden eerder, weliswaar met de technologie en strakke productie van de jaren 80. Ik heb britpop dan ook nooit zozeer als een originele muzieksoort beschouwd, op enkele schaarse uitzonderingen na.

Blur en Oasis geven in mijn ogen geen hele goede dwarsdoorsnede van Britpop, omdat het bekende werk van deze bands inderdaad erg standaard en Beatles-achtig aandoet. Ook daarin kun je uitblinken, en dat doet Blur hier en daar ook wel, maar tegelijk wordt de oorsprong van Britpop zo een beetje Blurry gemaakt .

Wonderwall & Girls & Boys zijn inderdaad meer richting de jaren zestig, maar grote delen van het werk van Blur zie ik als directe verdiepingen op het gebouw dat (grabbel maar raak) Magazine, The Smiths, The Stone Roses de jaren daarvoor hadden opgetuigd. Op dit album is een nummer als Sing overduidelijk een baby van begin jaren '90, zoals de hele experimentele kant van Blur dat is.

Daarbij ligt mijn persoonlijke beleving van Britpop veel meer in de richting van bovengenoemde bands. Pulp en Suede grepen in wie ze wouden zijn vrij direct terug naar The Smiths. Niet dat het Morrissey was die op het idee kwam dat je ook lyrics kan schrijven die ergens over gaan, maar de scherpte, ironie en themathiek, de compacte nummers en het randje theater, zijn natuurlijk ook ruim vertegenwoordigd in Pulp en Suede. Het Britpop-hinterland van Strangelove, Mansun, Marion, Geneva en Inspiral Carpets is op dezelfde leest geschroeid (terwijl Manic Street Preachers misschien weer meer richting Oasis gaat).

Suede greep ook vooral terug naar Bowie en Roxy Music natuurlijk.. Blur leende veel meer hun geluid van een band als The Kinks.. maar absoluut zijn er ook wel 80s invloeden terug te horen, zoals de zweefpop als Stone Roses of Charlatans e.d. Ik vind het ook wel een soort eigen geluid hebben, maar in vergelijking met andere stromingen zoals Shoegaze of new wave eigenlijk veel minder oorspronkelijk. Een duidelijke retro-baby in dat opzicht.
Blur heeft overigens van al die bandjes wel mijn grootste sympathie, al was het maar door het fenomenale Parklife, waarin ze zichzelf ontstijgen.

Yap, Bowie is natuurlijk ook heel vaak een terechte klant in het name-drop-gebeuren. Voor Pulp evenzeer als voor Suede.

Parklife is Blur recht voor zijn raap, frivool en zonder opsmuk, maar ik ben toch net iets gecharmeerder van deze eerste Blur en zijn opvolger. Als ik no-nonsense-Britpop wil horen zet ik (surprise surprise) liever Different Class op, nét zo catchy als Parklife, maar met veel meer pit in de donder.

Tekstueel is Cocker ook een klasse hoger dan Albarn die pas echt goed ging schrijven op 13.

Parklife (het nummer) vind ik dan weer een geweldig geschreven van Albarn, maar Cocker is een inderdaad een lyrics-God.

Mah, de puur Engelse teksten passen perfect bij de muziek maar erg goed vindt ik ze niet. Nummers als Essex Dogs zijn klein meesterwerkjes.

modern life is rubbish...............tekstueel

Mooi omschrijvingen etc etc maar ja voor mij begong het tekstueel pas echt intersant te worden op 13(je gaat me haten voor deze uitspraak )

zo te zien zijn er verschillende uitspraken hier dat gedeeltelijk wel kloppen maar in andere opzichten helemaal niet kloppen - ik denk dat er een algemeen fout wordt gemaakt met het samenvoeging van Blur en deze debut album uit 1991, en de hele Brit Pop scene dat pas begon in 1993 (met debut albums van o.a. Suede en The Auteurs) en dan losbarste in 1994 (met debut album van Oasis en de Park Life album van Blur) ... REint maakt een goed punt op op 26 augustus 2008, 14:03 uur, maar als ik de posts op deze album terug lees gaan sommige van jullie in op twee posts van deric raven die niet kloppen doordat hij gelijk de link maakt tussen Stone Roses naar Blur en Brit Pop in plaats van de chronoligical order dat Blur op hun eerste album (en zeker met de single There`s No Other Way) deel uit wouden maken van de hele Madchester / Baggy scene, om vervolgens hun stijl later te gaan veranderen (er was toen een heel andere shoegaze scene ook bezig) en dan in de richting te gaan wat is nu gezien als de Brit Pop periode (vanaf 1993 - 94) ...

"pre-Brit Pop: in 1993 there were debut albums from Suede and The Auteurs, while Pulp moved from Fire Records to Island Records after gaining good press after touring the UK as support for Saint Etienne and had their early material re-released through a major label. In 1994 (with the Oasis debut abum and Blur with Parklife) this then opened the floodgates for what soon became the Brit Pop scene ..."

over Brit Pop, en Blur, zie mijn recente opmerking van 15 juni 2009, 16:40 uur bij deze topic:

Muziek >> Algemeen >> Brit Pop periode ... 15 jaar verder

ik zag Suede altijd als een band in eerste instantie (met Bernard Butler) beinvloed van Bowie en Morrissey / The Smiths




Inspiral Carpets waren jaren bezig op de indie top voordat Brit Pop een scene was ... de rest van je lijst klopt wel

hahaha, tuurlijk ga ik je niet haten. 13 is een veel persoonlijker album (relatiesores van albarn) Maar die vind ik juist minder interessant. Ik luister liever naar maatschappelijke beschouwingen en dat deed ie op modern lfe erg goed. Dus dat is een smaakverschil

Eigenlijk wel ja, gewoon zijn meer persoonlijkere teksten zijn veel mooier/aangrijpende dan die toch al goede maatschappelijke beschouwingen

Nah, qua persoonlijke sores zijn er bands/zangers die dat wel beter kunnen m.i. Daarnaast gebeurt dat natuurlijk op enorm grote schaal. Maatschappelijke beschouwingen gebeuren veel minder en daar was blur juist heel goed in, vooral op modern life en in mindere mate op parklife en great escape. Dus in die zin vind ik dat leuker.

Je hebt een punt daar eigenlijk. The Great Escape was vooral een aanval op het hele high society gebeuren waar ze in kwamen toen Parklife een hit werd.

@TerryA.
Mijn posts kloppen wel hoor.
De Blur die je hier hoort wil echt niet mee liften met de Madchester scene. Veel bands uit deze periode gebruikten house elementen in hun muziek. Die benaming is juist later gekomen; zo ook Britpop.
Britpop heb ik altijd al een raar begrip gevonden. The Beatles, The Smiths, Bananarama, Kinks, Stones zijn toch ook Britpop?

Juist Blur ging met de volgene albums een andere richting op. Ze kozen er juist niet voor om mee te liften op de heersende hype.

je posts kloppen niet - je haalt verschillende scenes door elkaar, en met There`s No Other Way wilde Blur zeker wel de hele Madchester / Baggy scene mee pikken. op een andere manier kun je de hele sound van die song niet uitleggen!




nee - de hele Brit Pop scene begon pas in 1993 - 94 periode


zie ook mijn eerder post hierover. Wat je beweert hoor ik best veel hier in NL en ik ben wel benieuwd waar je dat info vandaar haalt want het klopt niet. jammer maar ik kan dat niet anders uitleggen

Prima, maar hoe noem je deze albums dan?

The Farm - Spartacus (1991)
Happy Mondays - Pills 'n' Thrills and Bellyaches (1990)
The Charlatans - Some Friendly (1990)
James - Gold Mother (1990)

En zo, noem eens voorbeelden van Brit Pop?

dat zijn allemaal albums van bands tijdens de Madchester of Baggy scene (eind jaren 80 tot begin jaren 90)

je noemt 3 bands vanuit Manchester en een uit Liverpool (The Farm)

misschien helpt deze quote:

"... In late 1988, a series of record releases came together as the first rumblings of a serious new music scene in Manchester. on 17th December 1988, the NME ran its first feature on the ever growing scene. In 1989 it then exploded nationwide ... at the end of that year (on 23 November 1989), the Stone Roses and the Happy Mondays appeared on the same edition of Top of the Pops (BBC1) ... The majority of bands on the "Madchester" scene would produce music that could be described as "baggy", including The Charlatans and The Mock Turtles. However, in the early 1990s the sound spread across the country, with bands such as The Farm, Flowered Up, Candy Flip and Blur treading where Mancunians had gone before."


The Farm begonnen zelfs GB te touren als support van Inspiral Carpets




o.a. Suede, Oasis, Blur (vanaf Park LIfe album), The Auteurs - maar
zie en lees mijn eerdere post vam 17 juni 2009, 15:30 uur, en juist de link naar deze topic (als voorbeeld)

Muziek >> Algemeen >> Brit Pop periode ... 15 jaar verder


en als extra info over Blur in aanloop naar deze album...

zie ook mijn comment van 21 augustus 2008, 14:34 uur bij de album van TGTBATQ

Damon Albarn, Paul Simonon, Simon Tong & Tony Allen - The Good, the Bad & the Queen (2007)

"SEYMOUR (pre-BLUR) rond 1989. Shortly after organising the first INSPIRAL CARPETS gig in London, they changed their name from SEYMOUR to BLUR and then Food Records (EMI) finally signed the newly christened BLUR in March 1990"


en dan deze ...

"...Originally forming in the late 80`s as SEYMOUR, the band changed their name to BLUR shortly after their encounter with INSPIRAL CARPETS at a gig in London, and they too became part of the Baggy scene before changing direction and becoming one of the original Britpop bands in the early 90`s..."

Volgens mij volg jij gewoon de naamgeving van NME, terwijl deric raven afgaat op zijn gehoor. Ja, The Charlatans en de vroege Blur werden destijds geen britpop genoemd. Maar achteraf gezien kun je ze daar prima toe rekenen. Wat mij betreft zijn The Kinks en de Beatles ook britpop.

Herman heeft dat goed gezien.

Het zijn allemaal maar meningen (ook van NME), maar heb de genoemde periode (voor mijn gevoel althans) intensief beleeft. Iedere week de NME en Melody Maker lezen. De opkomst van The Stone Roses, Charlatans, Inspiral Carpets, hell ik stond tijdens een zuipvakantie in Benidorm zelfs iedere avond tussen de stomdronken Engelsen uit mijn dak te gaan op deze muziek! De term Britpop is in die periode nooit hiervoor gebruikt. Inderdaad Madchester (en Baggy) en in zekere mate 'indie'.
Blur kwam al vrij snel daarna met Leisure en volgens mijn gehoor was dit nogal gebaseerd op deze Madchester/Baggy scene.
Nu jaren later hoor ik wel degelijk wat verschil (inderdaad nauwelijks dance invloeden zoals in Madchester scene) maar toch zat Blur destijds in het zelfde (NME)hokje als bovengenoemde bands. De term Britpop kwam naar boven tijdens de hoogtijdagen van Oasis, Blur (Parklife), Pulp, Suede, Menswe@r, etc.. De term Britpop hangt dus heel erg aan deze periode.
Als je bands als The Beatles en The Kinks ook onder deze noemer wilt gooien dan is volgens mij het hek van de dam en kunnen we ook een Robbie Williams , Sugababes of Ronan Keating er onder knallen. Dit bedoel ik overigens niet negatief naar Beatles en Kinks toe.
Ook dit is maar een mening....uiteraard.

dat is voor mij misschien wel de meest absurd opmerking dat ik dit jaar gelezen heb hier op MuMe






ik zou zeggen, lees ook de comment van starsailor dat geplaatst was op 26 juni 2009, 14:53 uur