menu

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood (1983)

mijn stem
4,07 (265)
265 stemmen

Verenigde Staten
Blues
Label: Epic

  1. Love Struck Baby (2:24)
  2. Pride and Joy (3:40)
  3. Texas Flood (5:21)
  4. Tell Me (2:49)
  5. Testify (3:25)
  6. Rude Mood (4:40)
  7. Mary Had a Little Lamb (2:47)
  8. Dirty Pool (5:02)
  9. I'm Cryin' (3:42)
  10. Lenny (4:58)
  11. SRV Speaks * (0:37)
  12. Tin Pan Alley (Aka Roughest Place in Town) * (7:42)
  13. Testify [Live] * (3:54)
  14. Mary Had a Little Lamb [Live] * (3:31)
  15. Wham! [Live] * (4:21)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 38:48 (58:53)
zoeken in:
avatar van Helicon
4,0
De opvolger heb ik ook in de kast staan. Ga die versie zeker effe checken

avatar van SebastiaanQuekel
4,5
Texas Flood, het paradepaardje van één van de beste, zoniet dé beste blues-gitarest die we ooit gekend hebben. Dit meesterbrein is echt veel te vroeg gestorven en nog steeds doet dit mij nog erg veel pijn. Dat heb ik vooral als ik naar deze plaat uit 1983 luister; dit is hoe bluesrock hoort te klinken. Het startsein wordt gegeven met Love Struck Baby, een swingend nummer dat door de krachtige maar lekkere stem van Vaughan geleid wordt. Dan volgt Pride & Joy, een nummer dat voor mij symbool staat voor het bluesgenre. In één woord fantastisch!

Eigenlijk kan ik zo wel even doorgaan, want Texas Flood kent nagenoeg geen enkel slecht nummer. Vooral van de slow-bluesnummers, waaronder Lenny, Dirty Pool en natuurlijk de titeltrack, krijg ik echt kippenvel over heel mijn lijf. Alleen de keuze voor I’m Cryin vind ik ietwat vreemd, aangezien het een regelrechte kopie is van Pride & Joy. Onnodig.

4,5 sterren.

avatar van vielip
4,5
Ik heb SRV pas onlangs ontdekt en ik weet nu al dat ik jaaaaaren iets gemist heb! Dit debuut is tevens z'n beste album vind ik. Schitterend gitaarspel en een gedreven band, prachtig! Hij heeft ook een heel herkenbaar gitaargeluid. Je hoeft maar 2 seconden te horen en je weet dat het Vaughan is. Tel daarbij op zijn heerlijke stemgeluid en je hebt een gouden formule. Ontzettend jammer dat ie zo jong is gestorven

avatar van permafrost
5,0
Ik heb het geluk gehad hem ooit ,na het uitkomen van Soul To Soul, live te mogen aanschouwen in AHOY (19 Juni 88) Hij was toen net weer "clean" na z`n gigantische drugsverslaving. Hij speelde de pannen van het dak en toen hij ons smeekte nooit de troep te nemen die hij had genomen stond werkelijk het kippenvel aan de buitenkant op AHOY.
Zeer indrukwekkend concert en dus nog steeds mijn grote held.

avatar van richiedoom
5,0
Als je net Rude Mood hebt gehoord kan je hier echt niet minder dan vijf sterren voor geven .
Daarnaast werkte het nummer voor mij ook heel ontmoedigend. Ik dacht dat ik wel redelijk gitaar kon spelen, maar nu heb ik zoiets van: ik kan er net zo goed mee stoppen, haha!

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
Voor de liefhebbers van deze plaat en Stevie Ray in het algemeen: in de kluis van onze Duitse vriend Wolfgang is een concert gevonden van Stevie Ray Vaughan & Double Trouble ten tijde van hun promotietour omtrent deze plaat.

Wat een muzikant was deze man toch; schande dat ik hem nooit in het echt zal kunnen zien spelen . Briljant!

avatar van Stalin
Maartenn schreef:
Voor de liefhebbers van deze plaat en Stevie Ray in het algemeen: in de kluis van onze Duitse vriend Wolfgang is een concert gevonden van Stevie Ray Vaughan & Double Trouble ten tijde van hun promotietour omtrent deze plaat.

Wat een muzikant was deze man toch; schande dat ik hem nooit in het echt zal kunnen zien spelen . Briljant!


Bedankt voor de tip kerel

Zeg nooit nooit, want met de verregaande technieken van de hedendaagse hologrammen, kan het maar zo zijn dat we de SRV-man nog eens op tournee zien gaan met 2Pac

Ga fijn dit optreden beluisteren, zeker nu Bert van Marwijk tegen Duitsland alweer dezelfde opstelling het veld opstuurt en voordat ik mezelf potentieel 90 minuten lang ga zitten ergeren.

Heb er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in nu en denk dat ik de TV rond de klok van half elf maar weer eens aan zet, scheelt een hoop grijze haren voor een toch al bijna kale jongeman...

avatar van LucM
4,5
Stevie Ray Vaughan was wellicht de beste bluesgitarist in de 80's, een decennium waarin blues weinig gespeeld werd. Sterk beïnvloed door Jimi Hendrix, weliswaar minder experimenteel en inventief maar technisch niet de mindere van hem (en zingen kon hij zelfs beter). Zijn gitaarspel klinkt soepel en virtuoos zonder pretentieus over te komen, het komt mij eerder speels en spontaan over. Het geluid is ook bijzonder goed, alsof je naar een live-concert luistert. Een sterk debuut van een groots muzikant die (net als Jimi) veel te vroeg overleed.

avatar van Metalhead99
4,0
Wat een heerlijke energieke Blues plaat is dit! Ontdekt dankzij Arrow's Rock 500 en wat een prachtige ontdekking is het!

avatar van Broem
4,0
Idd een heerlijke rauwe bluesplaat. Kwam laatst voor een paar euro de vinyl versie tegen. Heb m al jaren op cd maar wat klinkt de vinylversie toch goed. Heerlijk. Ben weer opnieuw verslaafd aan Stevie Ray. Technisch een sublieme gitarist. Ongevenaard. Joe Bonamassa heeft dezelfde drive. Waardig opvolger.

avatar van IntoMusic
Net als Couldn't Stand the Weather is er nu ook een deluxe edition (voluit: 30th Anniversary Legacy Edition) van dit album uit met een extra live-disc.

Opnames zijn van de Ripley's Music Hall, Philadelphia op 20 oktober 1983.

Beetje lastig om die extra tracks bij die andere extra tracks toe te voegen, dus hier maar even de bonusdisc met tijden:

01 Testify (4:14)
02 So Excited (4:17)
03 Voodoo Child (Slight Return) (7:44)
04 Pride And Joy (4:57)
05 Texas Flood (10:00)
06 Love Struck Baby (3:08)
07 Mary Had A little lamb (2:59)
08 Tin Pan Alley (8:14)
09 little Wing,Third Stone From The Sun (12:28)

avatar van Chungking
3,5
Dat Stevie Ray Vaughan een van de beste gitaristen is die ooit heeft rondgelopen op deze aardbol hoeft geen betoog, dit is gewoon een vaststaand feit. Het volstaat om even een paar youtube filmpjes van zijn optredens te zien (bv. Rude Mood, of zijn versie van Voodoo Chile) en je weet genoeg. Een van die mensen die schijnbaar met de gitaar in de hand zijn geboren, zo moeiteloos virtuoos is het.

Toch merk ik dat ik wanneer het over blues(rock) gaat, ik liever luister naar het werk van een Duane Allman, Rory Gallagher, Peter Green of Eric Clapton. Ik denk dat die typische swingende 'texas blues' mij gewoon minder ligt. Het gitaarspel komt me soms als iets te gelikt over, of soms (maar zeker niet altijd) klinkt hij iets teveel als een 'powerhouse'... Anders kan ik het niet verwoorden.
Niettemin luister ik van tijd tot tijd met veel plezier naar 's mans platen en verwonder ik me steeds opnieuw over dit genie (en ook wel over zijn kledingdracht )

avatar van spinout
3,5
Het verschil in niveau tussen Vaughan en zijn begeleidingsband is groot. Met betere mede muzikanten had dit nog beter geklonken.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Moeilijk om de details en de individuele nummers van deze plaat apart te bespreken, want alles dendert zó intens door dat ik gewoon in de vaart word meegenomen. Vanwege het genre is deze plaat indertijd geheel aan mij voorbijgegaan, en Vaughans naam zei mij alleen wat omdat hij door Bowie voor Let's dance werd gecharterd, maar nu ik deze plaat eenmaal heb ontdekt zal hij niet gauw uit mijn CD-speler verdwijnen.
        Overigens, als dit album inderdaad de neerslag is van de live-set uit die dagen is het begrijpelijk dat het allemaal zo snel kon worden opgenomen, maar dan nóg : drie dagen voor het hele album, en zeven tracks (plus nog een achtste, Tin Pan Alley, als outtake op mijn geremasterde Epic-Legacy-versie opgenomen) op één en dezelfde dag? Ongelooflijk.
        In zijn autobiografie wijdt Eric Clapton, in een passage over "de grote meesters van [z]ijn vak" die hij op zijn reis heeft ontmoet, ook een paar regels aan Vaughan, en hij stelt hem qua bezieling op dezelfde hoogte als Hendrix. "Toen ik naar Stevie luisterde op de avond van zijn laatste optreden hier op aarde, kon ik zijn muziek nauwelijks bevatten; het leek of er niets meer te zeggen viel. Hij had alles gezegd." (Clapton zat in één van de andere helicopters…)

avatar van IntoMusic
Inderdaad geweldig album. Het citaat van Clapton zegt ook alles. Als je dat bewuste concert op 26 Augustus 1990 beluistert (ik heb 'm onder de toepasselijke titel 'The day before the music died') snap je Clapton's opmerking helemaal. Mary Had a Little Lamb... Mijn favo, als ik de bonustracks niet meereken. Want dan is het zeker Tin Pan Alley.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Kan ik me iets bij voorstellen. En dan te bedenken dat dit pas de eerste plaat is die ik van hem leer kennen. . . (Ik heb zelf trouwens Mary en Pride and joy als favorieten.)

avatar van IntoMusic
Hier Riviera Paradise van de avond ervoor (datum is onjuist op YT). Stevie was die avond subliem, alsof hij het wist dat dit zijn laatste was!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ik zit er nu naar te luisteren, en het schunnige is dat het totaal ontspannen klinkt terwijl elk nootje toch perfect op z'n plaats zit. Subliem is de juiste beschrijving. Overigens klinkt de begeleiding hier meer naar fusion, is dat een beetje de richting die zijn muziek op het einde van zijn leven nam? (Nou ja, dat klinkt alsof zijn dood aangekondigd was en hij op het einde nog even a musical left turn wilde nemen, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet.)

avatar van IntoMusic
Geen idee, maar zijn laatste officiële album (In Step) ging eigenlijk gewoon door waar hij bij dit album was begonnen. Riviera Paradise stond daar overigens ook op, dus misschien heb je wel gelijk alleen zullen we het nooit weten .
Op Texas Flood staan ijzersterke bluesnummers op, waar Stevie gewoon in uitblonk. Overigens ligt (mijns inziens) blues en fushion nooit echt ver uit elkaar. De klank die Stevie produceerde was gemaakt voor blues, fushion, jazz en rock. Geweldige artiest...

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Ik zou eerder zeggen dat blues en fusion mijlenver uit elkaar liggen. SRV heeft toch niets te maken met bijv. Herbie Hancock of Weather Report?

avatar van Ronald5150
4,5
Stevie Ray Vaughan is de meester van de Texas blues. Op zijn debuut ”Texas Flood” maakt Vaughan met zijn band Double Trouble direct een verpletterende indruk. De blues van Vaughan heeft een ongekende swing en groove. Daarnaast is zijn geluid herkenbaar, vooral het heerlijke gebruik van de lagere tonen in de ritmische riffs vind ik fantastisch. ”Mary Had a Little Lamb” vind ik daarvan een treffend voorbeeld. Stevie Ray Vaughan is een gitarist die zowel ritmisch als in de solo’s uitblinkt. Met ”Love Struck Baby” en (met name) ”Pride and Joy” swingen de pannen direct van het dak. Maar ook de slowblues liedjes zijn van ongekende klasse. Het titelnummer en ”Dirty Pool” zijn zo intens, dat is echte blues. Op de instrumentale liedjes etaleert Vaughan zijn klasse, waarbij ”Rude Mood” eruit springt. Een ander instrumentaal pareltje vind ik de ode aan zijn vrouw. Het liedje ”Lenny” is misschien wel het mooiste instrumentale slowblues liedje dat ik ken. Kippenvel; wat een mooie tonen, passie en gevoel. Het enige smetje op dit geweldige debuut is het totaal overbodige ”I’m Cryin’”. Het is een bijna schaamteloze kopie van ”Pride and Joy”, met uitzondering van de tekst. Omdat de rest van ”Texas Flood” zo fantastisch is, zij het hem vergeven. In een tijd dat de blues een dipje had, zet Stevie Ray Vaughan het weer in de spotlight, en hoe!

WPE
Van huis uit ben ik niet zo'n bluesfan, maar dit album is echt heel erg goed. Stevie heeft in de jaren 80 gezorgd voor een blues-revival, het kwam weer in de publieke belangstelling te staan, en dat wil toch wel wat zeggen! Stevie heeft een eigen en dus herkenbare stijl, en op Texas Flood laat hij dit op onnavolgbare wijze horen, klasse!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ik ken nu inmiddels alle studioplaten van Stevie Ray Vaughan, maar ik vind dit debuut toch zijn beste plaat. Mijn favoriete nummers blijven ook steeds verschuiven: oorspronkelijk had ik Pride and joy en Mary had a little lamb aangevinkt, maar na verloop van tijd begon ik een sterke voorkeur te krijgen voor de lange centrale bluesnummers halverwege elke plaatkant (dus het titelnummer en Dirty pool), en momenteel verbaast het me vooral hoe zulke relatief korte instrumentals als Testify en Rude mood toch zo rijk en afwisselend kunnen zijn - en bij mij is dat "verspringen" van favorieten altijd een teken dat een plaat blijft groeien (en dus vooral béter blijft worden). Veel mensen hier noemen I'm cryin' als het enige minpuntje omdat dat teveel op Pride and joy lijkt; zelf had ik eigenlijk altijd meer problemen met Love struck baby omdat ik dat zo'n lichtgewicht opener vond, maar sinds de spetterende live-uitvoering op Live at Carnegie Hall ben ik ook dáár de lol van gaan inzien, dus voor mij is dit inmiddels van a tot z een klassieker waarnaar ik blíjf terugkeren.
        (Ik moet trouwens ook bekennen dat ik bij Vaughans slaggitaartechniek op Dirty pool in het begin steeds moest denken aan de solo van I put a spell on you in de versie van Creedence Clearwater Revival, bijvoorbeeld tussen 2:45 en 3:00 daarvan... maar dat ging gelukkig na verloop van tijd vanzelf voorbij.)
        Overigens geef ik de vijf sterren sowieso al voor het oorspronkelijke album, maar de bonustracks zijn eigenlijk net zo geweldig. Tin Pan Alley vind ik hier zeker niet minder dan de versie die uiteindelijk op Couldn't stand the weather terecht is gekomen, en de laatste drie nummers vormen samen een soort miniconcert in optima forma: stevig uit de startblokken met Testify, dan even gas terugnemen met Mary had a little lamb en tenslotte voluit naar de eindstreep met een ongelooflijke versie van Wham! Absoluut briljant.

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
BoyOnHeavenHill schreef:
Ik ken nu inmiddels alle studioplaten van Stevie Ray Vaughan, maar ik vind dit debuut toch zijn beste plaat. Mijn favoriete nummers blijven ook steeds verschuiven: oorspronkelijk had ik Pride and joy en Mary had a little lamb aangevinkt, maar na verloop van tijd begon ik een sterke voorkeur te krijgen voor de lange centrale bluesnummers halverwege elke plaatkant (dus het titelnummer en Dirty pool), en momenteel verbaast het me vooral hoe zulke relatief korte instrumentals als Testify en Rude mood toch zo rijk en afwisselend kunnen zijn - en bij mij is dat "verspringen" van favorieten altijd een teken dat een plaat blijft groeien (en dus vooral béter blijft worden). Veel mensen hier noemen I'm cryin' als het enige minpuntje omdat dat teveel op Pride and joy lijkt; zelf had ik eigenlijk altijd meer problemen met Love struck baby omdat ik dat zo'n lichtgewicht opener vond, maar sinds de spetterende live-uitvoering op Live at Carnegie Hall ben ik ook dáár de lol van gaan inzien, dus voor mij is dit inmiddels van a tot z een klassieker waarnaar ik blíjf terugkeren.
        (Ik moet trouwens ook bekennen dat ik bij Vaughans slaggitaartechniek op Dirty pool in het begin steeds moest denken aan de solo van I put a spell on you in de versie van Creedence Clearwater Revival, bijvoorbeeld tussen 2:45 en 3:00 daarvan... maar dat ging gelukkig na verloop van tijd vanzelf voorbij.)
        Overigens geef ik de vijf sterren sowieso al voor het oorspronkelijke album, maar de bonustracks zijn eigenlijk net zo geweldig. Tin Pan Alley vind ik hier zeker niet minder dan de versie die uiteindelijk op Couldn't stand the weather terecht is gekomen, en de laatste drie nummers vormen samen een soort miniconcert in optima forma: stevig uit de startblokken met Testify, dan even gas terugnemen met Mary had a little lamb en tenslotte voluit naar de eindstreep met een ongelooflijke versie van Wham! Absoluut briljant.


Een mooie recensie, maar ik weet niet per se of ik dit nou de beste vind. Als je kijkt naar het oeuvre van Ray Vaughan dan vind ik In Step minstens zo goed! Deze blues legende heeft eigenlijk alleen maar goede platen gemaakt.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Op 29 januari 2013 is dit album opnieuw uitgebracht als de "Texas flood" 30th anniversary Legacy edition, met een 58 minuten durende bonus-CD met daarop het concert dat SRV & Double Trouble op 20 oktober 1983 in Ripley's Music Hall in Philadelphia gaven. Tracklisting : Testify, So excited, Voodoo child (slight return), Pride and joy, Texas flood (in een versie van tien minuten), Love struck baby, Mary had a little lamb, Tin Pan Alley en een geweldige versie van Little wing/Third stone from the sun van twaalf-en-een-halve minuut. Geen spectaculaire setlist dus, niets nieuws ten opzichte van de vele andere liveplaten die er van deze man in omloop zijn, en dus misschien niet echt een reden om je oude exemplaar van Texas flood te upgraden, maar wie dat wèl doet heeft een prima en spetterend concert van een frisse en gretige band in huis.

avatar van DeWP
3,5
Steve, die de stoffige blues weer nieuw leven in blies. En op een prima manier!

avatar van spinout
3,5
Ik heb mijn blues het liefst stoffig. Hoe stofferig, hoe beter!

avatar van Lontanovicolo
4,0
Ik vond zijn sound/style juist uniek (wat een aanslag) en geniet nog wekelijks van zijn platen (incl.bootlegs)

Heb hem één keer live mogen aanschouwen en werd echt uit m'n schoenen geblazen, wat een gitarist was hij !!!

avatar van ArthurDZ
Berichten verplaatst naar Genres > Overigen > The Blues en wat geruzie verwijderd.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:06 uur

geplaatst: vandaag om 13:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.