Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood (1983)

Dat Stevie Ray Vaughan een van de beste gitaristen is die ooit heeft rondgelopen op deze aardbol hoeft geen betoog, dit is gewoon een vaststaand feit. Het volstaat om even een paar youtube filmpjes van zijn optredens te zien (bv. Rude Mood, of zijn versie van Voodoo Chile) en je weet genoeg. Een van die mensen die schijnbaar met de gitaar in de hand zijn geboren, zo moeiteloos virtuoos is het.

Toch merk ik dat ik wanneer het over blues(rock) gaat, ik liever luister naar het werk van een Duane Allman, Rory Gallagher, Peter Green of Eric Clapton. Ik denk dat die typische swingende 'texas blues' mij gewoon minder ligt. Het gitaarspel komt me soms als iets te gelikt over, of soms (maar zeker niet altijd) klinkt hij iets teveel als een 'powerhouse'... Anders kan ik het niet verwoorden.
Niettemin luister ik van tijd tot tijd met veel plezier naar 's mans platen en verwonder ik me steeds opnieuw over dit genie (en ook wel over zijn kledingdracht )

Stevie Ray Vaughan is de meester van de Texas blues. Op zijn debuut ”Texas Flood” maakt Vaughan met zijn band Double Trouble direct een verpletterende indruk. De blues van Vaughan heeft een ongekende swing en groove. Daarnaast is zijn geluid herkenbaar, vooral het heerlijke gebruik van de lagere tonen in de ritmische riffs vind ik fantastisch. ”Mary Had a Little Lamb” vind ik daarvan een treffend voorbeeld. Stevie Ray Vaughan is een gitarist die zowel ritmisch als in de solo’s uitblinkt. Met ”Love Struck Baby” en (met name) ”Pride and Joy” swingen de pannen direct van het dak. Maar ook de slowblues liedjes zijn van ongekende klasse. Het titelnummer en ”Dirty Pool” zijn zo intens, dat is echte blues. Op de instrumentale liedjes etaleert Vaughan zijn klasse, waarbij ”Rude Mood” eruit springt. Een ander instrumentaal pareltje vind ik de ode aan zijn vrouw. Het liedje ”Lenny” is misschien wel het mooiste instrumentale slowblues liedje dat ik ken. Kippenvel; wat een mooie tonen, passie en gevoel. Het enige smetje op dit geweldige debuut is het totaal overbodige ”I’m Cryin’”. Het is een bijna schaamteloze kopie van ”Pride and Joy”, met uitzondering van de tekst. Omdat de rest van ”Texas Flood” zo fantastisch is, zij het hem vergeven. In een tijd dat de blues een dipje had, zet Stevie Ray Vaughan het weer in de spotlight, en hoe!

Ik ken nu inmiddels alle studioplaten van Stevie Ray Vaughan, maar ik vind dit debuut toch zijn beste plaat. Mijn favoriete nummers blijven ook steeds verschuiven: oorspronkelijk had ik Pride and joy en Mary had a little lamb aangevinkt, maar na verloop van tijd begon ik een sterke voorkeur te krijgen voor de lange centrale bluesnummers halverwege elke plaatkant (dus het titelnummer en Dirty pool), en momenteel verbaast het me vooral hoe zulke relatief korte instrumentals als Testify en Rude mood toch zo rijk en afwisselend kunnen zijn - en bij mij is dat "verspringen" van favorieten altijd een teken dat een plaat blijft groeien (en dus vooral béter blijft worden). Veel mensen hier noemen I'm cryin' als het enige minpuntje omdat dat teveel op Pride and joy lijkt; zelf had ik eigenlijk altijd meer problemen met Love struck baby omdat ik dat zo'n lichtgewicht opener vond, maar sinds de spetterende live-uitvoering op Live at Carnegie Hall ben ik ook dáár de lol van gaan inzien, dus voor mij is dit inmiddels van a tot z een klassieker waarnaar ik blíjf terugkeren.
        (Ik moet trouwens ook bekennen dat ik bij Vaughans slaggitaartechniek op Dirty pool in het begin steeds moest denken aan de solo van I put a spell on you in de versie van Creedence Clearwater Revival, bijvoorbeeld tussen 2:45 en 3:00 daarvan... maar dat ging gelukkig na verloop van tijd vanzelf voorbij.)
        Overigens geef ik de vijf sterren sowieso al voor het oorspronkelijke album, maar de bonustracks zijn eigenlijk net zo geweldig. Tin Pan Alley vind ik hier zeker niet minder dan de versie die uiteindelijk op Couldn't stand the weather terecht is gekomen, en de laatste drie nummers vormen samen een soort miniconcert in optima forma: stevig uit de startblokken met Testify, dan even gas terugnemen met Mary had a little lamb en tenslotte voluit naar de eindstreep met een ongelooflijke versie van Wham! Absoluut briljant.