Sonic Youth - Sister (1987)

Van Sonic Youth kende ik lange tijd enkel Daydream Nation. Hoewel ik dat zeker een degelijk album vond, viel het toch eerder in de categorie 'de mayonaise pakt niet helemaal'.

Na recent 'Tuff Gnarl' ontdekt te hebben via hun verzamelalbum Hits Are for Squares had ik besloten deze ook maar eens wat luisterbeurten te geven. En terecht, zo blijkt! Deze vind ik namelijk een stuk beter dan Daydream Nation.

Het voornaamste verschil is denk ik dat dit album korter en gevarieerder is, waardoor het een stuk gemakkelijker te behappen is dan zijn opvolger.

Opener Schizophrenia kende ik al en behoort voor mij tot het beste werk van Sonic Youth. Ook Tuff Gnarl vind ik fantastisch. En een nummer als Hot Wire My Heart is misschien wat atypisch, maar ik vind de scheurende gitaren en het catchy refreintje wel een mooie afwisseling tussen alle noise. Wat mij betreft zijn alle nummers op dit album ook goed, er zitten niet echt inzinkingen in.

Favorieten: Schizophrenia en Tuff Gnarl.

4*

Dit is m’n eerste Sonic Youth aankoop (in 87). Kende Evol al en vond ik best oké, maar dit album vond ik fantastisch en heb ik dan ook werkelijk helemaal grijsgedraaid. Dit album heeft voor mij destijds de weg geëffend naar veel meer bands in de US guitar scene die ik nog niet kende, zoals Big Black, Dinosaur Jr, Pixies, Lemonheads.

Het luisteren naar dit briljante album is een ware trip. Die monotone zang gecombineerd met die ontregelende krachtpatserij met de gitaar heeft een apocalyptische uitwerking.

Sister is het volgende album in mijn chronologische reis door alle Sonic Youth albums. Waar bij voorganger EVOL de nummers niet zo bleven hangen, is dat hier op Sister wel het geval. Waar dat precies aan ligt weet ik ook niet zo goed, want het is niet alsof de nummers hier ineens meer catchy zijn geworden. Wel valt het gitaarspel mij meer op en bevalt me ook nog iets beter. Verder wordt de lijn van EVOL hier doorgetrokken wat betreft stijl en sound. Het echte onheilspellende zoals op de eerste albums is er inmiddels wel vanaf, maar de donkere, boze en schurende sound is gebleven.

Het album begint met 'Schizophrenia' voor Sonic Youth begrippen rustig, met wel erg fijn en zelfs een tikkeltje melodieus gitaarspel. Het zet je misschien een beetje op het verkeerde been voor de rest van het album, want dat is zoals ik al zei donker en schurend. Dat begint bij '(I Got a) Catholic Block', dat lekker opgefokt klinkt. Voor zo'n beetje alle andere nummers kan ik hetzelfde zeggen. 'Pacific Coast Highway' is mijn favoriet op dit album. Het begint als een nachtmerrie, waar je vervolgens heel even uit lijkt te ontwaken. Maar dat is maar voor korte duur want al snel wordt je weer die nachtmerrie ingetrokken. Met 'White Cross' sluit het album lekker kort en puntig af.

Tot nu toe is vrijwel elk album steeds een stapje vooruit, in persoonlijke beoordeling en qua sound. Bij deze dus ook weer, en dat zit hem dus vooral in dat de nummers mij iets meer bevallen en meer blijven hangen.

Tweede keer beluisterd, eerste keer was ik na verloop van tijd te gehypnotiseerd, deze keer iets meer kunnen letten op de nummers. Eigenlijk is het een consistent album waarvan elk nummer op zijn plaats valt, maar persoonlijk vind ik dat middenstuk echt zo goed. Vooral vanaf Beauty Lies in the Eye tot en met en als hoogtepunt Pacific Coast Highway. Dat was ook het stuk dat me 'hypnotiseerde' de vorige keer, door het "zwevende maar melodieuze" gitaarwerk met de monotone stem en de goede repetitieve opvolgingen, met desondanks toch de juiste tempowisselingen en rustmomenten. Pacific Coast Highway is een supernummer!

Voor velen zal Daydream Nation het ultieme Sonic Youth album zijn. Voor mij is dat Sister. Dankzij m'n vrouw had ik de band net leren kennen. Zij had Evol in de platenkast staan en ik maakte zo kennis met de unieke SY sound. Ik was net 19 bij het uitkomen van Sister en wellicht daarom trok het album mij meer aan dan het latere Daydream Nation dat meer gepolijst klonk en langer uitgesponnen nummers bevatte. Sister was juist een album met korte, soms stevige (Stereo Sanctity) en dan weer broeierige nummers (Beauty Lies in the Eye). De cover "Hot wire my heart" van punkband Crime was een mooi aanknopingspunt met m'n muzikale punk/wave verleden.

Machtig mooi albumpie man, de gitaren scheuren als nooit te voren. De onheilspellendheid is ook prachtig aan de nummers met schizophrenia als hoogtepunt!

Goed album, het was zeker een soort van reis om deze voor het eerst in zijn geheel te luisteren. Ik heb al veel Sonic Youth gehoord, maar zelden volledige albums (op daydream nation en rather ripped na). Echter vind ik deze (nog) niet van hetzelfde niveau als daydream nation, Al staan er een aantal prachtnummers op zoals tuff gnarl, cotton crown, white cross en schizophrenia.

Lekker album. Chaotisch scheurende gitaren met bezwerende vocalen. Geen album voor rustig op de achtergrond, maar erg prettig.

Getypt in De album Top 100 van...

Sonic Youth is nu eenmaal de band die ik het meest draai en dit vind ik hun beste plaat (Daydream Nation heeft die titel definitief moeten inleveren):
- 10 nummers zonder één dip;
- Slanke speelduur van 37:19;
- drummer Steve Shelley die op voorganger EVOL de niet echt vooruit te branden Bob Bert afloste is hier helemaal "geland" en is de perfecte drummer voor deze band;
- die verder klinkt alsof ze met hun vingers in het stopcontact vastzitten, zo elektrisch geladen klinkt deze plaat;
- Zang van Thurston, Kim en Lee, Thurston en Kim zelfs in romantisch liefdesduet (Kotton Krown), wat niet vaak gebeurde en na 2011 al helemaal niet meer;
- Analoge opnamen waarin de gitaren heel mooi tot hun recht komen: ze hebben dezelfde gouden gloed als het artwork;
- het intrigerende artwork;
- een ontzettend gave bonustrack, dat ook het enige nummer is dat ik überhaupt helemaal mee kan rappen, speciaal voor jullie één coupletje dan:

One two, one two, one two titty
I know every nook and cranny in New York City
We're Ciccone and that's enough
I'm the Royal Tuff Titty and you gotta taste my love
Taste my love
Yeah

De brug tussen hun eerste (nowave/noise/southerngotic) en tweede (indierock, MTV) periode. Bad Moon Rising en EVOL zijn ook 5*-platen, maar ik vind ze wel iets te traag. Het tempo op Sister is flink opgekrikt, met als gevolg hyperkinetische en telkens ontwikkelende nummers als (I Got a) Catholic Block, Stereo Sanctity, Pacific Coast Highway en White Cross. Wat ik aan die nummers zo tof vind, is dat binnen zo'n nummer eenzelfde stukje niet snel terugkeert maar dat ze toch volkomen logisch, als een "liedje" en "af" klinken. Deze vier nummers zijn voor mij de kapstok van Sister, de andere nummers zijn hieraan opgehangen: de intrigerende opener Schizophrenia met zang van Thurston én Kim (maar niet tegelijk), het ambient Beauty Lies In the Eye, het poppy Tuff Gnarl, het malende Pacific Coast Highway en het trippy Cotton Crown.

Dé plaat van de band die speciaal is opgericht om exclusief voor mij muziek te maken (toch? dat moet bijna wel), mogelijk ook de plaat die ik het vaakst heb gedraaid, een plaat waarop ik nooit ga zijn uitgeluisterd- en daarom is het nu afgelopen.

Aangekruist als favoriet:
1. Stereo Sanctity
2. White Cross
3. Pipeline / Kill Time