Muziek / Toplijsten en favorieten / De Album Top 100 van (Dim)
2
geplaatst: 4 maart 2025, 16:20 uur
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
0
geplaatst: 4 maart 2025, 16:42 uur
dix schreef:
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
Wees snel!
7
geplaatst: 4 maart 2025, 17:16 uur
#4: Guided by Voices - Bee Thousand (1994)
In 1993 had Robert Pollard het zo zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet een koffers cassettebandjes vol song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op plaat te zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.
Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd en, hoewel de magie van deze plaat niet vaak meer werd benaderd, nog steeds van hele behoorlijke kwaliteit is en waarop door mannen van gevorderde leeftijd hoorbaar een hoop lol wordt beleefd. Zo wil je toch oud worden?
Aangekruist als favoriet:
1. Hot Freaks
2. Gold Star For Robot Boy
3. Kicker Of Elves
4. Echos Myron
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Guided by Voices - Alien Lanes - de opvolger en uit dezelfde koffer met cassettebandjes, hooguit een fractie minder.
dix schreef:
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
Ik hoop dat je naar de juiste band aan het luisteren was.En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
itchy schreef:
Tsja, deze plaat pakt je of niet. Ik hoorde destijds gelijk al dat het hier om een bijzondere plaat ging en werd er al snel verliefd op. Zoals ThirdEyedCitizen al schreef hoort de geluidskwaliteit gewoon bij het album. Bij het uitkomen, aan het begin van de lo-fi golf midden jaren '90, was er een hoop te doen over het geluid van deze plaat. 'Kon' dat wel? Gelukkig werd deze discussie al snel ontkracht doordat men het er unaniem over eens was dat dit een geweldige verzameling nummers is, die onaf klinken maar ik denk juist daardoor de plaat een eeuwigheidswaarde heeft die ze niet gehad zou hebben als dit een 'affe' verzameling platgeproduceerde liedjes was geweest. Persoonlijke favorieten zijn Hardcore UFO's, Hot Freaks, Echos Myron, Esther's Day maar bovenal Gold Star For Robot Boy. Wat een heerlijk voortdenderend poppareltje is dat.
Tsja, deze plaat pakt je of niet. Ik hoorde destijds gelijk al dat het hier om een bijzondere plaat ging en werd er al snel verliefd op. Zoals ThirdEyedCitizen al schreef hoort de geluidskwaliteit gewoon bij het album. Bij het uitkomen, aan het begin van de lo-fi golf midden jaren '90, was er een hoop te doen over het geluid van deze plaat. 'Kon' dat wel? Gelukkig werd deze discussie al snel ontkracht doordat men het er unaniem over eens was dat dit een geweldige verzameling nummers is, die onaf klinken maar ik denk juist daardoor de plaat een eeuwigheidswaarde heeft die ze niet gehad zou hebben als dit een 'affe' verzameling platgeproduceerde liedjes was geweest. Persoonlijke favorieten zijn Hardcore UFO's, Hot Freaks, Echos Myron, Esther's Day maar bovenal Gold Star For Robot Boy. Wat een heerlijk voortdenderend poppareltje is dat.
itchy schreef:
Ik heb al mijn favoriete nummers van Guided By Voices in een playlist gegooid. Natuurlijk staan daar veel nummers van deze plaat in. Het grappige is dat die er niet eens bovenuit springen: het is een oneindige pracht aan klassesongs. Robert Pollard is echt een titaan, een zwaar onderschatte songwriter.
Toch is dit in zijn geheel de beste GBV-plaat, er zit iets in de keuze en volgorde van de songs dat deze plaat boven zichzelf doet uitstijgen.
Ik heb al mijn favoriete nummers van Guided By Voices in een playlist gegooid. Natuurlijk staan daar veel nummers van deze plaat in. Het grappige is dat die er niet eens bovenuit springen: het is een oneindige pracht aan klassesongs. Robert Pollard is echt een titaan, een zwaar onderschatte songwriter.
Toch is dit in zijn geheel de beste GBV-plaat, er zit iets in de keuze en volgorde van de songs dat deze plaat boven zichzelf doet uitstijgen.
In 1993 had Robert Pollard het zo zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet een koffers cassettebandjes vol song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op plaat te zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.
Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd en, hoewel de magie van deze plaat niet vaak meer werd benaderd, nog steeds van hele behoorlijke kwaliteit is en waarop door mannen van gevorderde leeftijd hoorbaar een hoop lol wordt beleefd. Zo wil je toch oud worden?
Aangekruist als favoriet:
1. Hot Freaks
2. Gold Star For Robot Boy
3. Kicker Of Elves
4. Echos Myron
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Guided by Voices - Alien Lanes - de opvolger en uit dezelfde koffer met cassettebandjes, hooguit een fractie minder.
1
geplaatst: 4 maart 2025, 17:46 uur
Waanzinnige top 100 natuurlijk. Prachtig verhaal ook bij Bee Thousand.
Als nu nog Slint, Sonic Youth en Unwound komen, dan kan niemand daar ooit meer overheen. De absolute top van mid 80's - 90's alternative rock
Als nu nog Slint, Sonic Youth en Unwound komen, dan kan niemand daar ooit meer overheen. De absolute top van mid 80's - 90's alternative rock
1
geplaatst: 4 maart 2025, 20:53 uur
Ik herinner mij nog goed dat ik in 1994 Bee Thousand bij de bieb leende en toen ik hem opzette, ik na een paar minuten al wist dat deze band mij de komende jaren veel geld zou gaan kosten.
4
geplaatst: 5 maart 2025, 09:51 uur
#3: Unwound - New Plastic Ideas (1994)
Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Metr New Plastic Ideas als hoogtepunt.
Aangekruist als favoriet:
1. All Souls Day
2. Envelope
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: alle andere Unwound-platen.
itchy schreef:
Hier kwam de band pas goed op stoom. Op New Plastic Ideas is echt geen enkel zwak moment te vinden. De plaat opent met twee verzengende nummers: het piepende Entirely Different Matters en het ziedende What Was Wound ("Salt Of the Eart On an Open Wound.."."). Envelope schakelt in een lagere versnelling en onmiddelijk valt de peilloze diepte van het geluid op. Ik ben er nog steeds niet achter hoe men zo'n moddervet geluid weet neer te zetten met slechts drie man/vrouw, maar ik vermoed dat het te maken heeft met Justin's plexiglas Dan Armstrong gitaar. Wat is het gitaargeluid hier evil zeg. Met Hexenszene en blijven we in het lagere tempo, maar nu gaan onze nagels eraan... zenuwslopend. Abstraktions is een schitterend instrumentaal nummer en is Unwound op haar meest "Sonic Youthiaans". Daarna is het weer beuken en blazen met All Souls Day en Usual Dosage, twee schitterende nummers. Arboretum gaat vervolgen weer terug naar de peilloze diepten van track 5. Fiction Friction is de supernova die de plaat in zichzelf opslokt.
Toen ik deze plaat in 1994 kocht was het in mijn oortjes best wel herrie, maar ik werd onmiddelijk gegrepen en wist dat ik iets bijzonders in handen had. Iets wat speciaal voor mij leek te zijn gemaakt. Nu is het nog steeds mijn favoriete plaat en band ooit. In kleine kring is Unwound legendarisch. Het is ook niet voor niets dat juist in deze band zo wordt geinvesteerd met uitgebreide heruitgaves. Steeds meer wordt ingezien dat dit meer dan een bandje uit dat tijdperk was.
Leesvoer voor iedereen die meer wil weten over de opkomst en teloorgang van de band
Hier kwam de band pas goed op stoom. Op New Plastic Ideas is echt geen enkel zwak moment te vinden. De plaat opent met twee verzengende nummers: het piepende Entirely Different Matters en het ziedende What Was Wound ("Salt Of the Eart On an Open Wound.."."). Envelope schakelt in een lagere versnelling en onmiddelijk valt de peilloze diepte van het geluid op. Ik ben er nog steeds niet achter hoe men zo'n moddervet geluid weet neer te zetten met slechts drie man/vrouw, maar ik vermoed dat het te maken heeft met Justin's plexiglas Dan Armstrong gitaar. Wat is het gitaargeluid hier evil zeg. Met Hexenszene en blijven we in het lagere tempo, maar nu gaan onze nagels eraan... zenuwslopend. Abstraktions is een schitterend instrumentaal nummer en is Unwound op haar meest "Sonic Youthiaans". Daarna is het weer beuken en blazen met All Souls Day en Usual Dosage, twee schitterende nummers. Arboretum gaat vervolgen weer terug naar de peilloze diepten van track 5. Fiction Friction is de supernova die de plaat in zichzelf opslokt.
Toen ik deze plaat in 1994 kocht was het in mijn oortjes best wel herrie, maar ik werd onmiddelijk gegrepen en wist dat ik iets bijzonders in handen had. Iets wat speciaal voor mij leek te zijn gemaakt. Nu is het nog steeds mijn favoriete plaat en band ooit. In kleine kring is Unwound legendarisch. Het is ook niet voor niets dat juist in deze band zo wordt geinvesteerd met uitgebreide heruitgaves. Steeds meer wordt ingezien dat dit meer dan een bandje uit dat tijdperk was.
Leesvoer voor iedereen die meer wil weten over de opkomst en teloorgang van de band
Nog steeds staat deze plaat fier overeind, knap voor een band zonder grote naam & faam (buiten mijn huis dan, alleen in zeer beperkte kring) zich door de jaren overeind houdt tussen de grote(re) namen. Op de één of andere manier zie ik nog altijd voor me hoe ik deze CD had gekocht: bij de Plaatboef in leiden. De hoes intrigeerde me, in het pre-internettijdperk kon je niet weten dat deze was geleend van een klassieke LP. In de winkel met en groot vraagteken boven mijn hoofd zitten luisteren: dit ging wel wat verder dan de grungebands uit die tijd, het klonk "academischer", moeilijker, meer uitdagend op een Sonic Youth-manier (ik was me toen flink aan het vastbijten in de platen van die band). Uitgebreide, goed geschreven liner notes van 'Dustin the Roadie' en ene 'Brent Claude' op de hoes, met een quote uit een Billie Holiday-nummer. Alsof er nog een hele wereld die ontsloten kan worden achter deze muziek zat. Vervolgens gekocht, en lopend door de zon de Koornbrug over, met het idee dat ik zojuist en nieuw muzikaal level had geunlocked, ik twee vrienden tegenkwam en we bij Meneer Jansen biertjes gingen drinken. Aangeschoten thuisgekomen, de CD 1000 keer gedraaid, en nooit meer uit de grip van deze band gekomen, die een oeuvre zonder missers heeft gemaakt. Metr New Plastic Ideas als hoogtepunt.
Aangekruist als favoriet:
1. All Souls Day
2. Envelope
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: alle andere Unwound-platen.
1
geplaatst: 5 maart 2025, 12:26 uur
Ik kan het hier alleen maar volmondig mee eens zijn. Met grunge heeft het niet zo veel te maken, we zitten hier stevig in de post-hardcore. En inderdaad is het hele oeuvre van een torenhoog niveau.
Overigens is Unwound op Rate Your Music een heel hoog gewaardeerde band, daar heeft men er vaak wel kijk op. Het is niet voor iedereen, maar als ik iemand die in mijn muzieksmaak geïnteresseerd is en die iets dieper wil gaan moet noemen wat ik goed vind in de alternatieve rock, dan is het Unwound
Overigens is Unwound op Rate Your Music een heel hoog gewaardeerde band, daar heeft men er vaak wel kijk op. Het is niet voor iedereen, maar als ik iemand die in mijn muzieksmaak geïnteresseerd is en die iets dieper wil gaan moet noemen wat ik goed vind in de alternatieve rock, dan is het Unwound
6
geplaatst: 5 maart 2025, 13:20 uur
#2: Slint - Spiderland (1991)
Een band op een album op #2 in mijn album top-100 die toch niet in mijn artiesten top-100 zou staan, puur omdat ik hun andere full-length gewoonweg zwak vind. Spiderland echter is een wereld op zich.
En nog een keertje Steve Albini aan het woord, die de eerste plaat Tweez, die ik dus veel minder vind, had opgenomen:
Inmiddels is heel veel opgehelderd over het mysterie van deze plaat, maar nog steeds is het bijzonder hoe een paar snotneusjes in 1991 deze hoogst originele muziek hebben opgenomen. Inderdaad lijkt niemand op Slint. Hoewel ze vaak als invloed zijn genoemd, klinken verdomd weinig bands nadien zoals Slint. In deze top 100 stonden aan paar platen die enigzins sporen hebben, zoals deze (duh, daar zit de zanger in) en deze en deze en deze. Maar Spiderland blijft enigmatisch. Washer wordt één van mijn uitvaartnummers (mensen moeten maar even hun geduld bewaren en bovendien wordt het weer in balans gebracht door het ultrakorte I Found a Reason van Cat Power).
Aangekruist als favoriet:
1. Washer
2. Breadcrumb Trail
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Slint - Slint - deze EP is de missing link tussen Tweez en Spiderland.
Een band op een album op #2 in mijn album top-100 die toch niet in mijn artiesten top-100 zou staan, puur omdat ik hun andere full-length gewoonweg zwak vind. Spiderland echter is een wereld op zich.
itchy schreef:
Telkens als ik naar Spiderland luister geniet ik zo van die godsgruwelijke geniale drums van Britt Walford. Zo origineel, zo afwijkend, een eigen interne logica volgend die gewoon helemaal klopt. En ook enorm subtiel. In de documentaire Breadcrumb Trail is te zien wat een natuurlijke mafkees hij is. Jammer dat deze gast maar op een handjevol platen is te horen.
Telkens als ik naar Spiderland luister geniet ik zo van die godsgruwelijke geniale drums van Britt Walford. Zo origineel, zo afwijkend, een eigen interne logica volgend die gewoon helemaal klopt. En ook enorm subtiel. In de documentaire Breadcrumb Trail is te zien wat een natuurlijke mafkees hij is. Jammer dat deze gast maar op een handjevol platen is te horen.
En nog een keertje Steve Albini aan het woord, die de eerste plaat Tweez, die ik dus veel minder vind, had opgenomen:
Coma Cat schreef:
Het verhaal achter de plaat is wel ongelooflijk, en daar is al veel over gezegd. Maar waar ik ook weer van versteld sta is dat muzikale held Steve Albini destijds tussen de lauwe recensies alweer een vooruitziende blik had:
"It’s an amazing record though, and no one still capable of being moved by rock music should miss it. In 10 years it will be a landmark and you’ll have to scramble to buy a copy then. Beat the rush."
Maar ook dit zei hij: "Straining to find a band to compare them with, I can only think of two, and Slint doesn’t sound anything like either of them. Structurally and in tone, they recall Television circa Marquee Moon." En laat nou ook de song Marquee Moon in aanmerking komen voor de titel van mijn favoriete track. Cirkel is zo wel aardig rond voor mijzelf.
Het verhaal achter de plaat is wel ongelooflijk, en daar is al veel over gezegd. Maar waar ik ook weer van versteld sta is dat muzikale held Steve Albini destijds tussen de lauwe recensies alweer een vooruitziende blik had:
"It’s an amazing record though, and no one still capable of being moved by rock music should miss it. In 10 years it will be a landmark and you’ll have to scramble to buy a copy then. Beat the rush."
Maar ook dit zei hij: "Straining to find a band to compare them with, I can only think of two, and Slint doesn’t sound anything like either of them. Structurally and in tone, they recall Television circa Marquee Moon." En laat nou ook de song Marquee Moon in aanmerking komen voor de titel van mijn favoriete track. Cirkel is zo wel aardig rond voor mijzelf.
Inmiddels is heel veel opgehelderd over het mysterie van deze plaat, maar nog steeds is het bijzonder hoe een paar snotneusjes in 1991 deze hoogst originele muziek hebben opgenomen. Inderdaad lijkt niemand op Slint. Hoewel ze vaak als invloed zijn genoemd, klinken verdomd weinig bands nadien zoals Slint. In deze top 100 stonden aan paar platen die enigzins sporen hebben, zoals deze (duh, daar zit de zanger in) en deze en deze en deze. Maar Spiderland blijft enigmatisch. Washer wordt één van mijn uitvaartnummers (mensen moeten maar even hun geduld bewaren en bovendien wordt het weer in balans gebracht door het ultrakorte I Found a Reason van Cat Power).
Aangekruist als favoriet:
1. Washer
2. Breadcrumb Trail
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Slint - Slint - deze EP is de missing link tussen Tweez en Spiderland.
0
geplaatst: 5 maart 2025, 13:36 uur
Nu eerst nog een lijstje met platen die op de shortlist stonden, maar het niet hebben gehaald. De gekillde darlings dus:
360's - Supernatural
A Place to Bury Strangers - Exploding Head
AIDS Wolf - Cities of Glass
Alan Vega - Dujang Prang
Arab Strap - Philophobia
Bad Brains - Rock for Light
Bardo Pond - Bufo Alvarius Amen 29:15
Bob Dylan - Blood on the Tracks (
Burning Witch - Crippled Lucifer
Cherubs - Heroin Man
Cocteau Twins - Head over Heels
Craw - Lost Nation Road
Daughters - You Won't Get What You Want
DJ Shadow - Endtroducing.....
Electrelane - No Shouts, No Calls
Eyehategod - Eyehategod
Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Promises
Gal Costa - Gal Costa
Hot Snakes - Suicide Invoice
Hüsker Dü - Flip Your Wig
Ikara Colt - Chat and Business
Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual
Kae Tempest - Everybody Down
Kids O.S.T.
LCD Soundsystem - Sound of Silver
McCoy Tyner - Song of the New World
Mobb Deep - The Infamous
New Radiant Storm King - Hurricane Necklace
NoMeansNo - 0+2=1
Oneida - Rated O
Owls - Two
Patti Smith Group - Wave
PJ Harvey - Rid of Me
Polvo - Exploded Drawing
Portishead - Third
Pretty Girls Make Graves - Good Health
Prolapse - Ghosts of Dead Aeroplanes
Purple Mountains - Purple Mountains
R.E.M. - Document
Ramones - End of the Century
Rex - 3
Run the Jewels - Run the Jewels 3
Sleater-Kinney - Dig Me Out
Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline
Sunny Day Real Estate - The Rising Tide
Technical Space Composer's Crew - Canaxis 5
The Beatles - Revolver
The Breeders - Last Splash
The Clash - London Calling
The Dismemberment Plan - Emergency & I
The Hold Steady - Boys and Girls in America
The New Pornographers - Twin Cinema
The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun
The Pogues - Hell's Ditch
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico
The Wedding Present - Bizarro
The Young Gods - T.V. Sky
Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
Tom Verlaine - Tom Verlaine
Tropical Fuck Storm - A Laughing Death in Meatspace
Yowie - Synchromysticism
360's - Supernatural
A Place to Bury Strangers - Exploding Head
AIDS Wolf - Cities of Glass
Alan Vega - Dujang Prang
Arab Strap - Philophobia
Bad Brains - Rock for Light
Bardo Pond - Bufo Alvarius Amen 29:15
Bob Dylan - Blood on the Tracks (
Burning Witch - Crippled Lucifer
Cherubs - Heroin Man
Cocteau Twins - Head over Heels
Craw - Lost Nation Road
Daughters - You Won't Get What You Want
DJ Shadow - Endtroducing.....
Electrelane - No Shouts, No Calls
Eyehategod - Eyehategod
Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Promises
Gal Costa - Gal Costa
Hot Snakes - Suicide Invoice
Hüsker Dü - Flip Your Wig
Ikara Colt - Chat and Business
Jane's Addiction - Ritual de Lo Habitual
Kae Tempest - Everybody Down
Kids O.S.T.
LCD Soundsystem - Sound of Silver
McCoy Tyner - Song of the New World
Mobb Deep - The Infamous
New Radiant Storm King - Hurricane Necklace
NoMeansNo - 0+2=1
Oneida - Rated O
Owls - Two
Patti Smith Group - Wave
PJ Harvey - Rid of Me
Polvo - Exploded Drawing
Portishead - Third
Pretty Girls Make Graves - Good Health
Prolapse - Ghosts of Dead Aeroplanes
Purple Mountains - Purple Mountains
R.E.M. - Document
Ramones - End of the Century
Rex - 3
Run the Jewels - Run the Jewels 3
Sleater-Kinney - Dig Me Out
Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline
Sunny Day Real Estate - The Rising Tide
Technical Space Composer's Crew - Canaxis 5
The Beatles - Revolver
The Breeders - Last Splash
The Clash - London Calling
The Dismemberment Plan - Emergency & I
The Hold Steady - Boys and Girls in America
The New Pornographers - Twin Cinema
The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun
The Pogues - Hell's Ditch
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico
The Wedding Present - Bizarro
The Young Gods - T.V. Sky
Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
Tom Verlaine - Tom Verlaine
Tropical Fuck Storm - A Laughing Death in Meatspace
Yowie - Synchromysticism
0
geplaatst: 5 maart 2025, 14:15 uur
Huh, oeps, maar Spiderland niet op 1, hoe dan? En System / Layers, jouw daadwerkelijke nummer 1 volgens jouw MuMe top 10, is ook al langsgeweest. itchy, so confusing
1
geplaatst: 5 maart 2025, 14:20 uur
Johnny Marr schreef:
Huh, oeps, maar Spiderland niet op 1, hoe dan? En System / Layers, jouw daadwerkelijke nummer 1 volgens jouw MuMe top 10, is ook al langsgeweest. itchy, so confusing
Huh, oeps, maar Spiderland niet op 1, hoe dan? En System / Layers, jouw daadwerkelijke nummer 1 volgens jouw MuMe top 10, is ook al langsgeweest. itchy, so confusing
Voor iemand die mijn top-10 noteringen van 11 jaar geleden nog weet, heb je weinig korte-termijngeheugen
Ik mijn inleidende post zei ik:
itchy schreef:
Daarmee ontkwam ik er niet aan om mijn top-10 te wijzigen, maar om niet te veel te verklappen heb ik deze op de site nog ongewijzigd gelaten.
Daarmee ontkwam ik er niet aan om mijn top-10 te wijzigen, maar om niet te veel te verklappen heb ik deze op de site nog ongewijzigd gelaten.
1
geplaatst: 5 maart 2025, 14:43 uur
Je kunt je nr 1 ook niet plaatsen want we weten allemaal dat Tocotronic je favoriete band is en Digital Ist Besser hun beste
Zus, kom er maar in.
0
geplaatst: 5 maart 2025, 14:48 uur
dix schreef:
Je kunt je nr 1 ook niet plaatsen want we weten allemaal dat Tocotronic je favoriete band is en Digital Ist Besser hun beste
Je kunt je nr 1 ook niet plaatsen want we weten allemaal dat Tocotronic je favoriete band is en Digital Ist Besser hun beste
Dass ich mit einer Deutschen Band angefangen habe, ist nicht umsonst: Das war schon ein Hinweis auf Nummer Eins jawohl!
0
geplaatst: 5 maart 2025, 14:53 uur
dix schreef:
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
En met het uitgangspunt van één album per artiest is itchy nu nog even het volledige oeuvre van (...) aan het herbeluisteren om tot een afgewogen keuze voor positie #4 te komen.
Loïs Lane natuurlijk!
#1a: Loïs Lane - Fortune Fairytales (1990)
Sinds ik een keer op een bedrijfsfeest deze zussen zag optreden...
18
geplaatst: 5 maart 2025, 16:00 uur
Omdat iedereen hier STRAK staat van de anticipatie, de plas niet meer kan ophouden en opgewonden heen en weer huppelt:
#1: Sonic Youth - Sister (1987)
Sonic Youth is nu eenmaal de band die ik het meest draai en dit vind ik hun beste plaat (Daydream Nation heeft die titel definitief moeten inleveren):
- 10 nummers zonder één dip;
- Slanke speelduur van 37:19;
- drummer Steve Shelley die op voorganger EVOL de niet echt vooruit te branden Bob Bert afloste is hier helemaal "geland" en is de perfecte drummer voor deze band;
- die verder klinkt alsof ze met hun vingers in het stopcontact vastzitten, zo elektrisch geladen klinkt deze plaat;
- Zang van Thurston, Kim en Lee, Thurston en Kim zelfs in romantisch liefdesduet (Kotton Krown), wat niet vaak gebeurde en na 2011 al helemaal niet meer;
- Analoge opnamen waarin de gitaren heel mooi tot hun recht komen: ze hebben dezelfde gouden gloed als het artwork;
- het intrigerende artwork;
- een ontzettend gave bonustrack, dat ook het enige nummer is dat ik überhaupt helemaal mee kan rappen, speciaal voor jullie één coupletje dan:
One two, one two, one two titty
I know every nook and cranny in New York City
We're Ciccone and that's enough
I'm the Royal Tuff Titty and you gotta taste my love
Taste my love
Yeah
De brug tussen hun eerste (nowave/noise/southerngotic) en tweede (indierock, MTV) periode. Bad Moon Rising en EVOL zijn ook 5*-platen, maar ik vind ze wel iets te traag. Het tempo op Sister is flink opgekrikt, met als gevolg hyperkinetische en telkens ontwikkelende nummers als (I Got a) Catholic Block, Stereo Sanctity, Pacific Coast Highway en White Cross. Wat ik aan die nummers zo tof vind, is dat binnen zo'n nummer eenzelfde stukje niet snel terugkeert maar dat ze toch volkomen logisch, als een "liedje" en "af" klinken. Deze vier nummers zijn voor mij de kapstok van Sister, de andere nummers zijn hieraan opgehangen: de intrigerende opener Schizophrenia met zang van Thurston én Kim (maar niet tegelijk), het ambient Beauty Lies In the Eye, het poppy Tuff Gnarl, het malende Pacific Coast Highway en het trippy Cotton Crown.
Dé plaat van de band die speciaal is opgericht om exclusief voor mij muziek te maken (toch? dat moet bijna wel), mogelijk ook de plaat die ik het vaakst heb gedraaid, een plaat waarop ik nooit ga zijn uitgeluisterd- en daarom is het nu afgelopen.
Aangekruist als favoriet:
1. Stereo Sanctity
2. White Cross
3. Pipeline / Kill Time
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: EVOL - en/of DD.
#1: Sonic Youth - Sister (1987)
Sonic Youth is nu eenmaal de band die ik het meest draai en dit vind ik hun beste plaat (Daydream Nation heeft die titel definitief moeten inleveren):
- 10 nummers zonder één dip;
- Slanke speelduur van 37:19;
- drummer Steve Shelley die op voorganger EVOL de niet echt vooruit te branden Bob Bert afloste is hier helemaal "geland" en is de perfecte drummer voor deze band;
- die verder klinkt alsof ze met hun vingers in het stopcontact vastzitten, zo elektrisch geladen klinkt deze plaat;
- Zang van Thurston, Kim en Lee, Thurston en Kim zelfs in romantisch liefdesduet (Kotton Krown), wat niet vaak gebeurde en na 2011 al helemaal niet meer;
- Analoge opnamen waarin de gitaren heel mooi tot hun recht komen: ze hebben dezelfde gouden gloed als het artwork;
- het intrigerende artwork;
- een ontzettend gave bonustrack, dat ook het enige nummer is dat ik überhaupt helemaal mee kan rappen, speciaal voor jullie één coupletje dan:
One two, one two, one two titty
I know every nook and cranny in New York City
We're Ciccone and that's enough
I'm the Royal Tuff Titty and you gotta taste my love
Taste my love
Yeah
De brug tussen hun eerste (nowave/noise/southerngotic) en tweede (indierock, MTV) periode. Bad Moon Rising en EVOL zijn ook 5*-platen, maar ik vind ze wel iets te traag. Het tempo op Sister is flink opgekrikt, met als gevolg hyperkinetische en telkens ontwikkelende nummers als (I Got a) Catholic Block, Stereo Sanctity, Pacific Coast Highway en White Cross. Wat ik aan die nummers zo tof vind, is dat binnen zo'n nummer eenzelfde stukje niet snel terugkeert maar dat ze toch volkomen logisch, als een "liedje" en "af" klinken. Deze vier nummers zijn voor mij de kapstok van Sister, de andere nummers zijn hieraan opgehangen: de intrigerende opener Schizophrenia met zang van Thurston én Kim (maar niet tegelijk), het ambient Beauty Lies In the Eye, het poppy Tuff Gnarl, het malende Pacific Coast Highway en het trippy Cotton Crown.
Dé plaat van de band die speciaal is opgericht om exclusief voor mij muziek te maken (toch? dat moet bijna wel), mogelijk ook de plaat die ik het vaakst heb gedraaid, een plaat waarop ik nooit ga zijn uitgeluisterd- en daarom is het nu afgelopen.
Aangekruist als favoriet:
1. Stereo Sanctity
2. White Cross
3. Pipeline / Kill Time
Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: EVOL - en/of DD.
1
geplaatst: 5 maart 2025, 19:06 uur
Dank itchy om ons mee te nemen naar je favorieten platen,
fijne stukken om te lezen. Jou top 3 is natuurlijk niet verrassend (gelukkig).
fijne stukken om te lezen. Jou top 3 is natuurlijk niet verrassend (gelukkig).
1
geplaatst: 6 maart 2025, 13:50 uur
Wat een waanzinnig mooie lijst, itchy! Veel van jouw favorieten zijn ook mijn favorieten (of dezelfde artiest, maar net een ander album), maar er staat ook genoeg tussen wat ik nog niet (zo goed) ken. Ik heb nog flink wat bij te lezen en vooral bij te luisteren dus! Oh, en je lijst met 'vermoorde lievelingetjes' mag er ook zijn, zeg!
* denotes required fields.