Blur - Modern Life Is Rubbish (1993)

Weet iemand of de bonustracks de moeite waard zijn ?

Grotendeels wel!
Buiten Popscene, een klassieker uit de Blur discografie, geen topnummers maar bijna allemaal goed te pruimen.

'Young and Lovely' is toch ook wel een beetje een Blur klassieker!

Dankje starsailor. Liggen de nummers in het verlengde van het album ?

Ik vind dit een geweldig album van Blur. Hij dendert over je heen
Paar keer gedraaid en wordt steeds beter.
Kende alleen The Best Of en natuurlijk Parklife.

Wel een beetje laag gewaardeerd op Mume.

Nummers stammen uit dezelfde periode dus ja. Zijn over het algemeen kwalitatief wat minder anders hadden ze wel op het album zelf gestaan uiteraard. Het zijn b-kantjes van singles.

Dit is een favoriete plaat van veel echte Blur fans. Persoonlijk vind ik Parklife (en mogelijk ook the Great Escape) toch wat beter. De reden daarvan is dat ik Blur op die albums veelzijdiger vind. Ze hadden hier nog niet echt klasse ballads als The Universal, End of the Century en Best days in zich bijvoorbeeld. Het geluid is mij wat beperkter en eenvormiger. Niettemin ben ik zeker fan van dit album. For Tomorrow is voor mij het prijsnummer, meesterlijk nummer en een van de allerbeste van Blur. Gevolgd door Advert en Colin Zeal, heerlijk doordenderende nummers. Ik heb ze nog live gezien bij de reunie concerten in Hyde Park, een van mijn beste concert ervaringen en de Engelsen werden volledig gek. Blur is hier in NL maar een kleine band, daar zijn ze een instituut en terecht.

Ik zag dat de hidden track al es ter sprake is gekomen, maar daar is toen geen duidelijk antwoord op gegeven.
Weet iemand hoe je 'daarbij' kan komen ?

Onder de bonustracks zit ook best goed materiaal: Popscene, Garden Central, Bone Bag, Hanging Over en Young And Lovely. Ook de cover Maggy May is best aardig.

Heeeeeel lang niet gehoord. Ooit de cd gehad, en weer weg gedaan. Eind jaren 90 was ik alle Britpop spuugzat vanwege veel te veel horen.

Nu heb ik de vinyl versie aangeschaft. Ben zeer gecharmeerd van bijna al het werk van Damon Albarn, en in mijn geheugen was dit toch best een goede plaat. Dat geheugen was nog goed, want er is inderdaad helemaal niks mis met dit album. De uitschieters zouden nog moeten komen met Parklife en Great escape, maar dit album laat wel goed horen dat dit bandje meer was dan alleen maar weer een britpop bandje.

Leuk om weer in bezit te hebben!

Elke keer als Damon een nieuwe plaat uitbrengt, graaf ik verder terug in zijn verleden. Vorig jaar verschenen The Now Now van Gorillaz en Merrie Land van The Good, The Bad & The Queen, reden om me eindelijk eens écht te verdiepen in de 'Britpop-trilogie' van Blur. Ooit door mij afgedaan als de heppie-de-peppie zijtak naast de rock 'n' roll van Oasis en de arty-farty van Pulp, en daardoor niet aan mij besteed. Och, ik krijg dat beeld van Damon in de 'Girls & Boys' videoclip maar niet uit mijn hoofd. Maar 'Popscene', de single in de opmaat naar Modern Life Is Rubbish is zo fijn. Ik hoor hier een rauwere Blur, die later op Blur en 13 ook naar voren komt. Zou er dan toch iets zitten in de periode 1993-1996?

Na een paar maanden is de conclusie: volmondig ja! Het duurde even voordat het album binnenkwam, maar Modern Life Is Rubbish is gewoon een hele fijne plaat. Lekker dichtgesmeerd qua elektrische gitaren, de vaart blijft erin en ook melodieus. Goed begin en een zeer sterk middenstuk ('Chemical World', 'Sunday Sunday' en 'Oily Water' ). Op het eind hoor je hier en daar ook het melancholische terug dat het latere werk van Damon Albarn zo ontzettend kenmerkt. Dit is Britpop zoals ik het graag hoor.

Mooie staalkaart van het heden van Blur, maar ook de toekomst. Rijke gevarieerde plaat, met verschillende stijlen en invalshoeken. Maar vooral inventieve en eigenzinnige pop. Opmaat naar het meesterwerk van de heren: 'Parklife'

Man, man, man, wat is Miss America een fijne track zeg! Alleen daarvoor al is deze plaat meer dan de moeite waard

Nou dit blijkt achteraf toch eigenlijk het meesterwerk te zijn.

Idem hier, ik grijp automatisch terug naar Parklife, Great Escape, de gelijknamige plaat uit 1997 of iets live. Daardoor stond dit album blijkbaar jaren en jarenlang op het belachelijke cijfer van 3*. Maar goed nu weer eens uit de kast en snel naar 4* en ik gok dat dit nu ook aan t automatische grijp rijtje toegevoegd gaat worden.

Wel zie ik bij de statistieken wat weinig liefde voor
Pressure on Julian 

Ik beschouw mezelf wel als een Blur/ Damon Albarn-fan, maar toch waren er twee Blur-platen waar ik nog geen stem aan had uitgedeeld, deze en The Great Escape. Van die twee is dit de tegenvaller.

Op zich zijn de meeste liedjes wel oké tot vrij goed. Alleen met de eerste vier nummers kan ik weinig, wat misschien de reden is dat ik de plaat nooit echt een kans heb gegeven. Het komt op me over alsof de band enorm bezig is iedereen te behagen, van de pers en het publiek naar de platenmaatschappij en hun eigen verwachtingen, en tegelijk lijken ze zich superieur te voelen aan alles. De Ray Davies-stuiptrekkingen op deze plaat hebben bijna allemaal zo'n toontje van: 'We zullen jullie eens vertellen waarom jullie leven stom en oppervlakkig is', maar tegelijkertijd 'hahaha, hou alsjeblieft van ons.' Daarmee ontstaat een heel cynische, schreeuwerige sfeer die ik slecht trek een uur lang.

Het probleem ligt vooral bij Albarn, gitarist Coxon laat al horen echt een uniek talent te zijn. Misschien dat dit minder in mijn allergie had gezeten als ik deze plaat al als tiener had leren kennen. Voor nu zet ik alleen 'Chemical World' in mijn favorietenlijstje.

De 2023 tour betekend ook een herwaardering voor dit BLUR album.
voor elke setlist word ruim geshopt bij M.L.I.R.. Deze songs zijn gespeeld.
For Tomorrow
Advert
Sunday Sunday
Chemical World
Colin Zeal
Intermisson
Villa Rosie
Popscene (!)

Advert is voor velen dé onbekende verrassing.
Meestal gespeeld vlak voor Song2 om te bevestigen waar die song in het blur-euvre thuis hoort. geniaal.