Blur - Modern Life Is Rubbish (1993)
mijn stem
274 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Food
-
For Tomorrow (4:19)
-
Advert (3:45)
-
Colin Zeal (3:16)
-
Pressure on Julian (3:31)
-
Star Shaped (3:26)
-
Blue Jeans (3:54)
-
Chemical World (3:45)
-
Intermisson (2:29)
-
Sunday, Sunday (2:38)
-
Oily Water (5:00)
-
Miss America (5:34)
-
Villa Rosie (3:55)
-
Coping (3:24)
-
Turn It Up (3:21)
-
Resigned (5:14)
-
Commercial Break (0:55)
-
Untitled Hidden Track * (9:34)
-
Popscene * (3:14)
-
Mace * (3:26)
-
Badgeman Brown * (4:48)
-
I'm Fine * (3:01)
-
Garden Central * (5:58)
-
For Tomorrow [Visit to Primrose Hill Extended] * (6:01)
-
Into Another * (3:57)
-
Peach * (3:57)
-
Bone Bag * (4:03)
-
Hanging Over * (4:30)
-
When the Cows Come Home * (3:50)
-
Beachcoma * (3:38)
-
Chemical World (Reworked) * (3:44)
-
Es Schmecht * (3:35)
-
Young and Lovely * (5:04)
-
Maggie May * (4:08)
-
My Ark * (5:57)
-
Daisy Bell (A Bicycle Made for Two) * (2:49)
-
Let's All Go Down the Strand * (3:43)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur:
58:26
(2:27:23)
0
geplaatst: 19 februari 2007, 15:49 uur
Hoogstaande Britpop.
In dit jaar begon het bij mij wat te broeien. Grunge en andere aanverwante Amerikaanse rock had ik nu wel een beetje gehoord. Ik wilde meer en vooral wat anders...
Het debuut-album van Suede en dit Modern Life is Rubbish van Blur waren de eerste voortekenen dat die veranderingen er aan zaten te komen (pas in de 2 jaren hierna begon het pas echt goed los te barsten).
Hier klinkt Blur lekker fris en puur. Geen probeersels of rare fratsen (die ik op de laatste albums overigens wel waardeer), maar gewoon puntige Britpop.
Leuk om zo af en toe nog eens op te zetten en even terug te denken aan die 'woelige Britpoptijd' (soms is overdrijven ook wel eens leuk).
In dit jaar begon het bij mij wat te broeien. Grunge en andere aanverwante Amerikaanse rock had ik nu wel een beetje gehoord. Ik wilde meer en vooral wat anders...
Het debuut-album van Suede en dit Modern Life is Rubbish van Blur waren de eerste voortekenen dat die veranderingen er aan zaten te komen (pas in de 2 jaren hierna begon het pas echt goed los te barsten).
Hier klinkt Blur lekker fris en puur. Geen probeersels of rare fratsen (die ik op de laatste albums overigens wel waardeer), maar gewoon puntige Britpop.
Leuk om zo af en toe nog eens op te zetten en even terug te denken aan die 'woelige Britpoptijd' (soms is overdrijven ook wel eens leuk).
0
geplaatst: 8 januari 2011, 18:09 uur
Wat een heerlijk album toch weer. Toegeven, "Parklife" staat op een hoger niveau maar wat maken de mannen van Blur er hier wederom een pret van! 
De opener is mijn favoriet maar er is nog veel meer moois te beleven. In mijn ogen de beste Britpop band uit de '90. Een stuk beter ook dan Oasis, vreemd genoeg denkt MusicMeter er anders over. 4*
De opener is mijn favoriet maar er is nog veel meer moois te beleven. In mijn ogen de beste Britpop band uit de '90. Een stuk beter ook dan Oasis, vreemd genoeg denkt MusicMeter er anders over. 4*
2
geplaatst: 18 februari 2023, 16:47 uur
Ik beschouw mezelf wel als een Blur/ Damon Albarn-fan, maar toch waren er twee Blur-platen waar ik nog geen stem aan had uitgedeeld, deze en The Great Escape. Van die twee is dit de tegenvaller.
Op zich zijn de meeste liedjes wel oké tot vrij goed. Alleen met de eerste vier nummers kan ik weinig, wat misschien de reden is dat ik de plaat nooit echt een kans heb gegeven. Het komt op me over alsof de band enorm bezig is iedereen te behagen, van de pers en het publiek naar de platenmaatschappij en hun eigen verwachtingen, en tegelijk lijken ze zich superieur te voelen aan alles. De Ray Davies-stuiptrekkingen op deze plaat hebben bijna allemaal zo'n toontje van: 'We zullen jullie eens vertellen waarom jullie leven stom en oppervlakkig is', maar tegelijkertijd 'hahaha, hou alsjeblieft van ons.' Daarmee ontstaat een heel cynische, schreeuwerige sfeer die ik slecht trek een uur lang.
Het probleem ligt vooral bij Albarn, gitarist Coxon laat al horen echt een uniek talent te zijn. Misschien dat dit minder in mijn allergie had gezeten als ik deze plaat al als tiener had leren kennen. Voor nu zet ik alleen 'Chemical World' in mijn favorietenlijstje.
Op zich zijn de meeste liedjes wel oké tot vrij goed. Alleen met de eerste vier nummers kan ik weinig, wat misschien de reden is dat ik de plaat nooit echt een kans heb gegeven. Het komt op me over alsof de band enorm bezig is iedereen te behagen, van de pers en het publiek naar de platenmaatschappij en hun eigen verwachtingen, en tegelijk lijken ze zich superieur te voelen aan alles. De Ray Davies-stuiptrekkingen op deze plaat hebben bijna allemaal zo'n toontje van: 'We zullen jullie eens vertellen waarom jullie leven stom en oppervlakkig is', maar tegelijkertijd 'hahaha, hou alsjeblieft van ons.' Daarmee ontstaat een heel cynische, schreeuwerige sfeer die ik slecht trek een uur lang.
Het probleem ligt vooral bij Albarn, gitarist Coxon laat al horen echt een uniek talent te zijn. Misschien dat dit minder in mijn allergie had gezeten als ik deze plaat al als tiener had leren kennen. Voor nu zet ik alleen 'Chemical World' in mijn favorietenlijstje.
0
geplaatst: 10 augustus 2023, 14:00 uur
De 2023 tour betekend ook een herwaardering voor dit BLUR album.
voor elke setlist word ruim geshopt bij M.L.I.R.. Deze songs zijn gespeeld.
For Tomorrow
Advert
Sunday Sunday
Chemical World
Colin Zeal
Intermisson
Villa Rosie
Popscene (!)
Advert is voor velen dé onbekende verrassing.
Meestal gespeeld vlak voor Song2 om te bevestigen waar die song in het blur-euvre thuis hoort. geniaal.
voor elke setlist word ruim geshopt bij M.L.I.R.. Deze songs zijn gespeeld.
For Tomorrow
Advert
Sunday Sunday
Chemical World
Colin Zeal
Intermisson
Villa Rosie
Popscene (!)
Advert is voor velen dé onbekende verrassing.
Meestal gespeeld vlak voor Song2 om te bevestigen waar die song in het blur-euvre thuis hoort. geniaal.
* denotes required fields.