Metallica - Metallica (1991)

Dat zal er zeker mee te maken hebben inderdaad. Op deze staat, op een aantal stuiptrekkingen na, namelijk niks wat met de oude thrashende Metallica te maken heeft. Vind ik.

Softer dan hun vorige albums en beter dan de troep wat hierna kwam.. de laatste echte Metallica plaat voor mij..

Dit is gewoon een classic. Iets minder metal en iets meer rock. Metal voor de neutralere muziekliefhebbers zeg maar... Anders maar wel zeer geslaagd. Volle productie, iets minder lange nummers en iets makkelijkere/langzamere nummers. Gewoon lekker knallen. Zeer degelijk ook. Echt zwakke nummers staan hier voor mij niet op. Kirk is hier echt goed. Hetfield is hier ook nog aardig bij stem vind ik. Mijn eerste echte “metal” album als knuppel van een jaar of 10 destijds. Blijft voor mij altijd speciaal. Hierna werd het wel allemaal wat minder...

Grappig om de reacties hier te lezen. Ik was toen deze uitkwam enorm fan van de eerste vier albums maar dit is voor mij nooit een keerpunt oid geweest. Heb het ook nooit zo'n enorme stijlbreuk gevonden, in die zin dat je deze richting op Justice al wel voorzichtig aan zag komen in de compactere nummers als Harvester of Sorrow en Frayed ends of Sanity.
Na per album de vooruitgang gezocht te hebben in complexer, langer etc zit de uitdaging nu in het terug brengen van de essentie van een liedje. Ik durf te beweren dat dat zeker niet makkelijker is. En dus is allemaal veel compacter, minder complex en uitgesponnen en veel vriendelijker geproduceerd, maar het is ook nog steeds heel herkenbaar Metallica. En de nummers zijn stuk voor stuk uitstekend.

Albums hierna worden wel steeds minder, maar dit is voor mijn een topalbum.

Lekker compact dingetje inderdaad dat Frayed Ends Of Sanity. Die kun je wel 20× kwijt op een plaat van Agnostic Front of Rompeprop.

Mooi gezegd.

Samen met Master of Puppets mijn favoriete Metallica. Master of Puppets is consistenter, maar de hoogtepunten op the black album zijn wat mij betreft iets hoger. Enter Sandman, Sad But True, Nothing Else Matters, My Friend of Misery, deze nummers behoren tot de beste rock-/metalnummers ooit geschreven. Mijn probleem met deze plaat is dat het dikke uur dat hij duurt ook deels wordt gevuld door een stuk minder spannende nummers. Of Wolf and Man, Holier than Thou, en zo nog een paar, ze weten mij echt niet te boeien. Twee of drie nummers minder en deze plaat was voor mij in score ver omhoog geschoten.

Ligt er dan wel aan welke nummers eraf gelaten zouden zijn in dat geval zeker?

In het geval van The Black Album duren de meeste nummers wat mij betreft te lang. Hoewel de songs op zich sterk zijn, is het gebrek aan snelheid -alles speelt zich immers af op midtempo - een struikelblok. De productie is uitstekend en de meeste nummers staan als een huis, echter als geheel wordt het op den duur wat saai. Master of Puppets is gevarieerder, spannender, afwisselender en in tegenstelling tot TBA vervelen de lange nummers geen seconde wat mij betreft. Of Wolf and Man, Don't Tread on Me, My Friend of Misery, The God That Failed; geen slechte songs maar je moet je er op den duur ook doorheen ploegen. Dit album blijft een speciaal plekje houden vanwege enig puber sentiment, maar de platen RTL, MOP en AJFA bleken in retrospectief de artistieke hoogtepunten te zijn van de heren, hoewel op commercieel gebied TBA alle voorgaande verkopen van de band oversteeg en verpletterde.

Juist die nummers zet ik nog weleens op omdat ze nog een beetje fris zijn.

Natuurlijk. Of de suggestie van milesdavisjr kan ik ook wel inkomen, een aantal nummers gewoon met een minuut of drie inkorten.

Ja, dat lees ik overal. Dit eraf, dat eraf. Maar wat houd je dan over? Zelf vind ik Of Wolf And Man, God That Failed en My Friend Of Misery torenhoog boven de tergende saaiheid van de rest uitsteken. Krap eepeetje dus voor mij.

Ze kunnen natuurlijk ook niet iedereen te vriend houden
Gelukkig kunnen we onze eigen playlist maken zonder de nummers die ons niet aanstaan

Ja das waar. En zeiken op de rest mag natuurlijk ook gewoon.

Grappig, ik heb net sterretjes staan bij Of Wolf and Man en My Friend of Misery. Ook The God That Failed vind ik een heel vermakelijk nummer. Terwijl ik de grootste hits van dit album beu gehoord ben, zou ik eerder naar dit album teruggrijpen om voorgenoemde nummers nog eens te horen. De gustibus et coloribus... ¯\_(ツ)_/¯

Toch wel een flinke verbetering weer ten opzichte van de vorige voor mij. Ook een album dat ik vroeger veelvuldig heb beluisterd, maar een bepaald moment gewoon niet meer heb aangeraakt. Het is allemaal ook bij vlagen wat te traag en had sneller gemogen, maar de composities kloppen ten minste wel gewoon. Bevat natuurlijk ook een handvol (terechte) hits en zette Metallica wereldwijd helemaal op de kaart voor het grote publiek. Wat dat betreft ook gewoon een terechte hit.

Ik ben Nothing Else Matters in de tussentijd als lied wel echt zat. Iedere beginnend gitarist kent de openingspingel, het is ongelooflijk gezapig en heeft ook nog eens het Hetfield-zang-karikatuur geschapen ('oooh', 'yeaaaaaah', 'uhuh'). Geef mij dan toch maar de echte balladesque kraker van dit album: The Unforgiven. Dit is een hitsingle die ik niet vaak genoeg kan horen met zijn ijzersterke teksten en oprechte zangpartijen.

Het album had wel iets korter gemogen om de flow beter te houden. Het sluit gelukkig wel prima af met The Struggle Within, die nog net een klein beetje extra pit meegeeft wat het album anders zou missen. Verder wel prima productie t.o.v. de voorganger (bas is te horen, meer galm op de instrumentatie voor een vollere sound) en een aantal krakers. Een goed instapalbum voor mensen die metal willen leren kennen, maar zeker niet het beste dat de band heeft uitgebracht.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All

De titelloze plaat, oftewel the black album, laat precies horen waar Metallica staat in zijn ontwikkeling. Ten opzichte van de eerste drie is dit werk een stuk duisterder. Daar hoort al wat meer een doomsound bij en dat heeft als gevolg dat de echte thrash inmiddels wel weg is. De agressie is niet weg. Sterker nog, op Sad But True en Holier Than Thou is de band agressiever dan ooit. De melancholische kant hoor je mooi op The Unforgiven en Nothing Else Matters. De bekende single die ik echt al jaren niet meer gehoord heb.

Misschien heeft het ermee te maken dat ik dit album vroeger echt heel veel gedraaid heb en dat daardoor elk nummer klopt voor mij. Het draait voor mij alsnog om de krakers, waarbij ik Enter Sandman en Through The Never ook altijd graag aandraag. De overige songs zijn prima opvulling. Deze donkere sound van Metallica kan ik heel goed hebben, maar belangrijker is dat ze zich na Justice goed herpakt hebben.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. S/T
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All

Een totaal ander album dan haar voorganger. De echte thrash is weg en ook de sfeer is behoorlijk anders. Minder boos en duister. De agressie is er nog wel, maar het klinkt meer beheerst en gekanaliseerd. Mede hierdoor was het de grote doorbraak naar het grote publiek. En natuurlijk omdat er een aantal zeer sterke en toegankelijke composities op staan. Enter Sandman en Sad But True zijn goede nummers, maar ik heb ze inmiddels wel te vaak gehoord. Dat geldt zeker voor het zeikerige Nothing Else Matters. Dat nummer hoef ik nooit meer te horen. Het zijn de nummers die geen hit zijn geworden waar de parels van dit albums te vinden zijn. Don’t Thread On Me, Through The Never, Of Wolf And Man en The Struggle Within vind ik allen beter dan de singles.

De singles van dit album waren, samen met One, de nummers waarmee ik Metallica heb leren kennen dus The Black Album heeft zeker enige sentimentele waarde voor mij. Ik luister er dan ook nog steeds met plezier naar, maar voor mij staat hij toch net een stukje onder de voorgaande vier klassiekers.

Ik blijf het verraad vinden. Een knieval voor de commerce. Het openingsnummer lijkt geschreven met achtjarigen in gedachten en de sentimentele ballad kan zo in een Disney film. Het maakte metal mainstream door heavy rock te verpakken als metal. Nochtans had collega/rivaal Mustaine met Megadeth een jaar eerder nog laten zien hoe je tot een artistiek hoogtepunt komt. Misschien was Metallica zo door Rust in Peace geïntimideerd dat ze het maar over een andere boeg gooiden. Haha, die verklaring stemt de zeurende purist in mij tevreden.

Ik vraag mij dat af. De hits heb ik ook wel genoeg gehoord. Maar is dat niet juist de reden dat de overige tracks een herwaardering krijgen? Objectief gezien, voor zover dat kan op een forum als dit, blijven het dan toch de hits die de parels zijn.

Zit wat mij betreft absoluut wat in!

Zeker. Sad But True, Enter Sandman, Wherever I May Roam en Unforgiven vind ik erg goede nummers en rekende ik 10 of 15 jaar geleden zeker tot mijn favorieten van dit album. Maar omdat het relatief simpele nummers zijn en ik ze al zo vaak heb gehoord, ben ik er inmiddels wel klaar mee. Dat geldt voor de overige nummers niet en deels zijn die ook nog wat complexer waardoor er na al die jaren nog wel wat in te ontdekken valt. Maar mocht ik Metallica ooit nog eens live kunnen zien dan zal ik de hits zeker keihard meezingen.

Ik vond het toen eigenlijk wel jammer dat ze niet verder gingen met deze sound, tegenwoordig kan ik nog wel een aantal aardige nummers vinden op Load en Reload, maar toen was het wel een teleurstelling.
Liever had ik een vervolg op dit album gehad, hier waren ze nog origineel en konden ze nog een heel album boeien, later werd dat toch wel anders, alhoewel ik St.Anger dan wel weer tof vind, maar op latere albums staan een paar goeie nummers en de rest vind ik meer vulling.

Load is toch wel iets origineler dan dit in mijn beleving. Metallica sprong op de geldende stadionrocktrein en evenaarde en overtrof het succes van albums als Dr Feelgood, New Jersey en Pump en noem al die exponenten maar op. Natuurlijk pakt Metallica iets steviger uit. Maar wel zo voorzichtig dat de hitsuccessen toch wel het doel leken te zijn. Nu ben ik zelf niet zo vies van de hairscene maar de aansluiting door Metallica is wel een stuk saaier van opzet dan bijvoorbeeld Dr Feelgood. Hoe lang zaagt Sad But True bijvoorbeeld door? Black Sabbath op zijn vervelendst en dan nog in een een fluwelen molton. Wherever I May Roam is ook zo'n track waarin amper wat gebeurt. En Enter Sandman heb ik hier al zo vaak benoemd. Zo vaak dat het bijna net zo vervelend is als het nummer zelf.

De enige muzikale gein zit in Unforgiven waarin anders dan bij andere powerballades de distortion in de strofes zit en het akoestische geneuzel in het refrein. Het wordt er niet minder zeikerig door verder.

De lichtpuntjes zijn zoals vaker gezegd: Of Wolf And Man, God That Failed en My Friend Of Misery, hoewel ook zo'n irritante nietszeggende groove aan boord.

Dan vind ik Load, waarop de metal dan echt voorlopig vaarwel werd gezegd veel avontuurlijker en dus onderhoudender.

Vanaf The Black Album verloor ik de interesse in Metallica.

Ik was helemaal into deathmetal en grindcore en vond aanvankelijk dit album zeer teleurstellend.

Ondertussen was het 1991, het jaar waarin mijn muzikale voorkeur drastisch veranderde/verschoof.
Human, Blessed are The Sick, Effigy of the Forgotten tegenover Nevermind, Gish, Ten, Blood Sugar Sex.., Sailing The Seas of Cheese.
Misschien wel het beste jaar, op muziekgebied, ooit!

The Black Album kan wat mij betreft niet in de schaduw staan van de vele vooruitstrevende albums uit '91.
Ik vond een aantal tracks, Sad But True, Of Wolf and Man, best aardig maar het grootste gedeelte gewoon niet interessant genoeg.
Het gaat van bijna drie jaar tussen AJFA en BA was wellicht ook te groot, er gebeurde zoveel in die jaren op het terrein van de harde muziek, bijna niet bij te houden.

Een groot positief punt vind ik de productie van BA, er zijn weinig metal platen die zo dik-vet klinken, een genot om naar te luisteren.

Helemaal eens. The Black Album zal altijd een speciaal plekje blijven behouden bij mij, dat heeft te maken met jeugdsentiment. De plaat heeft zijn charme en glans met de jaren verloren, de songs zijn wat eenvormig van aard, gespeend van grootste avonturen en het midtempo geneuzel maakt het bij vlagen een stroperige zit. De productie blijft ik echter fenomenaal vinden, die is van dik hout zaagt men planken, de producer deed zijn naar naam in ieder geval eer aan Load heeft bij mij de omgekeerde weg bewandeld, in eerste instantie kon ik er niet niet zo veel mee, het was te licht, te divers en de heren waren (destijds was dat mijn gedachte) te ver van hun roots verwijderd. Inmiddels weet ik beter Load is een topper, de plaat staat vol met zeer goed uitgewerkte composities, maar nog belangrijker de heren konden ook prima uit de voeten met andere genres. Load vormde het summum van een muzikale ontwikkeling die zijn weerga niet kende. Dat de die-hard liefhebbers achteraf deze platen niet konden pruimen is jammer, want met een bredere blik zou iedereen wel wat van zijn gading kunnen vinden op deze worp.

Wat diversiteit aan muziek betreft is mijn blik breed genoeg, maar Metallica dat alle metal vaarwel zegt werkt in mijn oren niet goed. Maar ik ga Load een van de dagen nog wel eens proberen.

Dit album viel me zonet, na dat gemor van Edwynn, nog redelijk mee.

Het gaat mij dan ook met name om liefhebbers wiens verzameling en smaak met name gericht is op metal. Daar is natuurlijk niets mis mee maar mijn smaak is vrij breed, daarnaast ben ik ook niet vies van een koerswijziging hier en daar. Bands die niet bang zijn om hun grenzen te verleggen en zich niet conformeren aan het verwachtingspatroon van fans of een platenmaatschappij vind ik fascinerend. Een collectief als AC/DC poept voor mijn gevoel al meer dan 40 jaar elke keer dezelfde plaat uit, de een vindt dat geweldig maar ik vind het niks. Op Load werd door de heren ook nog eens geput uit genres die op dat moment totaal niet populair waren, Rhythm & blues, wat folk, een vleugje country en jaren 70 rock, niet echt iets voor de hardcore-industrial-of doommetal liefhebbers uit die tijd en al helemaal niet voor de 'trashers' onder ons. Een klassieker gaat mij te ver, maar het avontuur, de creativiteit en het non-conformisme op Load was weer terug. Desalniettemin blijf ik het razend knap vinden hoe de mannen met The Black Album een enorme brug wisten te slaan richting het publiek die normaal gesproken het harde rock genre geen warm hart toedraagt. Songs als Nothing Else Matters en The Unforgiven zullen daar dan ook wel weer aan bij gedragen hebben. Een heel album lang is te veel van het goede, maar het massieve Sad But True, het groovende Through the Never of afsluiter The Struggle Within gaan er nog steeds in als koek.

Dit is toch niet zo bijzonder? Hardrock was vooral in de VS gewoon één van de meest populaire genres. Hier weliswaar iets minder maar Aerosmith, Scorpions, Def Leppard en Guns n Roses hadden in die tijd toch redelijke hits. Metallica timede perfect door met Bob Rock in zee te gaan. Momentum pakken. Dat is wel knap natuurlijk.