Metallica - Metallica (1991)

nie overdrijven, het is een prima album, niet zo goed als de voorgangers maar toch een 3.5 waard

ja kweet, ma als ik eerlijk moet zijn heb ik niet echt alle albums eerlijk verkregen
En So What had ik blijkbaar over het hoofd geslagen tot vandaag en is mijn lijst compleet!

je hebt dus niet alle albums

Nou, als je de voorganger er naast legt is dat toch een hele stap vooruit. Hier legde men zich toe op het schrijven van songs die meer to-the-point zijn en is daarnaast de productie loepzuiver. Zonder …And Justice For All tekort te willen doen, want die is in zijn rauwheid ook een heerlijk oprechte plaat, maar dit is toch een meer vernieuwende plaat dan Justice.

Nah.. doe maar niet.

Vandaag tot de conclusie gekomen dat 3,0 toch te laag is voor dit album. Geen Thrash meer, maar toch hier en daar lekkere metalstukjes.
Fantastisch voorbeeld daarvan is 'My Friend of Misery'.
De lekkere bass-stukjes, de solo, die outro-solo. En tot slotte die tekst die ik telkens luidkeels uitschreeuw!



Mijn top10 van deze plaat

1) My Friend of Misery
2) Holier Than Thou
3) Wherever I May Roam
4) Don't Tread on Me
5) The God That Failed
6) Of Wolf and Man
7) Through the Never
8 ) Nothing Else Matters
9)The Struggle Within
10) Enter Sandman
11) Sad But True
12) The Unforgiven

The Unforgiven helemaal onderaan? Daar kan ik niet echt bij. Hoger dan zelfs de doodgedraaide Nothing Else Matters en Enter Sandman? Maar goed, elk zijn eigen gedacht erover, natuurlijk.

Hij staat nog veel te laag .
Sad But True ,

Ik beperk me tot de eerste 4 albums, de rest vind ik niet de moeite waard.

Deze maar weer eens gedraaid n.a.v. de serie "Rock" op Nederland 3 op zaterdagavond. En ik moet zeggen, toch wel vééééééél beter dan dat zenuwachtige MOP-gehakketak.
IJzersterke productie van Bob Rock trouwens, dat mag ook wel eens gezegd.

Zenuwachtige MOP-gehakketak?

Iets spontaners en vlotters bestaat er haast niet. Zeker deze geforceerde plaat niet.

Metallica's black album ervoer ik in 1991 als een ware deceptie. Alle interessante details die de vier voorgaande geweldenaren zo groots maakten zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Het enige wat groots klinkt is de produktie van Bob Rock.

Het album opent met het ronduit saaie Enter Sandman. Dat dit nummer niet meer uit de setlist is weg te denken, vind ik niet te begrijpen. Na één keer luisteren zijn alle geheimen al aan je geopenbaard.
De hele A kant gaat op deze manier verder. Sad But True opent veelbelovend op gepaste Black Sabbath wijze, maar borduurt veel te lang voort op dit thema.

De meest interessante tracks staan op de B zijde. Of Wolf And Man bijvoorbeeld. Het nummer maakt je perfect deelgenoot van Hetfields liefde voor de jacht. Je proeft de ochtenddauw. Goed gedaan.

Verder zijn het sombere My Friend Of Misery en The God That Failed compositorische hoogtepuntjes.

De rest is volstrekt inwisselbaar en eigenlijk alleen leuk om in de kroeg te horen.

In de docu A Year And A Half In The Life Of.. maken de bandleden Bob Rock belachelijk wegens het produceren van Mötley Crüe's Dr. Feelgood.
Maar op dat album is m.i. veel meer te beleven en te ontdekken dan op deze schijf. Jammer, jammer, jammer.

Mijn kennismaking met Metallica en voor velen een favoriet album van de heren, ook gezien de hoge notering in de Toplijst. Een tijdelijke verbetering en over het algemeen een song georiënteerder/ pakkender album na het 'volgepropte' ......And Justice For All.

Het is en blijft een klassieker...en tot op heden het best verkochte Metallica album ooit. Of dat ook veel recht aandoet aan de rest dat is echter nog maar de vraag, want ik denk dat met dit album eigenlijk de koek wel zo ongeveer op was. Ik heb (net als vele anderen) het album letterlijk kapot gedraaid en was er zwaar maar dan ook zwaar verslaafd aan. Maar na een verdere exploratie ben ik andere albums (vooral Justice) al veel sneller veel hoger gaan waarderen.

Maar nu vind ik em een stuk minder te pruimen en blijf ik toch een beetje hangen op een aantal nummers. My Friend Of Misery blijft het absolute hoogtepunt en zelfs een van de hoogtepunten van hun gehele carriere...absoluut schande dat het nooit live is gespeeld...behalve het basintro. Verder blijft Nothing Else Matters de mooiste uitvoering Hetfield heeft het naderhand nooit meer zo mooi gezongen....of wellicht dat hij daarna nooit meer zo mooi heeft gezongen....wat ons heel wat zegt over de productie (of wellicht overproductie) en technische capaciteiten van een studio om een matige zanger om te toveren tot een topzanger.....en Wherever I May Roam...voor de speciale herrineringen aan de zomer van 1992...maar voor rest rest blijven inderdaad vooral de productie van Bob Rock en de orchestrale arrangementen van wijlen Micael Kamen overeind staan.....welke beide een ontzagwekkende stap vooruit betekende voor Metallica.

Het was het moment dat Metallica besloot om commercieel te worden en grote stadions vol te trekken....Het moment dat eigenlijk achteraf, het moment bvolledig zoek raakte...Eerst met Load & Re-Load dat nog wel een paar leuke nummers had......daarna nog eenmaal een hoogte punt met S&M, en daarna was de koek echt op...helemaal na het absolute dieptepunt om te besluiten om Newstead uit de band te zetten...

My Friend op Misery kan wel de beste zijn op deze plaat, toch kan die zich totaal niet meten met om het even welk nummer van de vorige platen.

Zeg dat niet te snel. My Friend of Misery zit akelig goed in elkaar. Op de voorgaande platen staan zeker mindere nummers op (, Escape en bijv Phantom Lord). Neem alleen al die opbouw met die basslijn. Tevens de 'break' rond 3.30 om te eindigen in een subtiele solo. Ja, ik vind dit een nummer van wereldklasse.

My Friend Of Misery is inderdaad van hoge kwaliteit. De baslijn is subliem. Erg jammer dat het overgrote deel van het album dat niveau ontbeert.

Beter dan Phantom Lord?
Never!

Luister hoe die gitaren invallen op 0:31 en wat later de drums.
Die riff is een van de meeslepenste, melodieuzste die Metallica ooit gemaakt heeft.
Solo'tje vanaf 2:05 kan zich meten bij de betere solo's van Metallica.
Derna da breakske en nog zo'n zalige solo die dan direct overgaat in de laatste strofen
FALL TO YOUR KNEES! AND BOW TO THE PHANTOM LOOOORRRRGGGGHT !

Kwaliteit is niet altijd een garantie dat je ook een goeie song als geheel neerzet; er wordt door sommigen nog al veel op 'losse onderdelen'/gedeeltes gelet en vergeten te gemakkelijk de song op zich. Maar ja, het is maar net wat je belangrijk vindt.

Het eerste album van Metallica dat ik kocht en omdat die mij beviel kocht ik ook de vroegere albums. Ik blijf dit één van de beste Metallica-albums vinden, weliswaar toegankelijker dan de vorige albums maar daar is niets mis mee. Songs als "Enter Sandman", "Sad But True" ... ik denk dat vele metalbands hemel en aarde zouden bewegen om met zulke songs op de proppen te komen. Productioneel vind ik dat ook stukken beter dan de vorige "…And Justice For All".

Nu we het er toch over hebben. Meende me te herinneren dat Jason Newsted het idee opperde om My Friend of Misery als instrumental op het album te zetten, wat de heren Ullrich en Hetfield niet toe lieten. Dacht dat ik het op de dvd Classic Album: Metallica - Metallica zag. Iemand?

Weet ik niets van. Newsted mag blij zijn dat hij aan ten minste één nummer van het album mocht meeschrijven. Ik denk niet dat hij veel te willen heeft gehad.

Zijn rol is in ieder geval groter dan op AJFA

My Friend of Mysery had ie ingezonden met zijn sollicitatiebrief er bij in 1986.

Tja, wat hier nog over te zeggen na 17 bladzijden vol met comments? Ik denk vooral terug aan die tijd en denk: zonde van zo'n gave strakke band.
Hetfield met een pony en een 'nette' hangsnor... Jikes!
Op zich redelijk goede nummers. Voor ieder andere band, behalve voor Metallica. Goddank voor Death Magnetic waarbij zij bewijzen dat ik me stiekem toch niet vergiste in de '80s...

al heeft uiterlijk natuurlijk niets te maken met muziek

True. 't Was alleen even schrikken, zo'n min of meer gestyled uiterlijk. Muzikaal gezien was 't naar mijn mening een knieval naar de commercie, korte, gelikte en duidelijke composities, die 't goed doen in grote stadions. En dan opeens willen zingen, terwijl het daarvoor snoeiharde agressie was.

Nee, niet eens in de buurt van mijn favoriete Metallica en een hele nare voorbode voor de jaren erna......

het grote verschil zat hem idd daarin

ineens moest een soort van image worden aangemeten (why?)
dat gign ten koste van de muziek

met het vervolg erop werd het nog erger, zelfs fotoshoots kwamen er aan te pas om het produkt metallica nog eens aan te dikken

allemaal stupide bijzaken die metallica voorheen aan de reet konden roesten maar ja succes he, dan wil je daar meer van;)

Als je achterop MOP kijkt zie je een foto van de band. Dat was het moment waarop ik dacht: 'ja, dat zou ik kunnen zijn, of vrienden van mij'. De attitude van toen was oké!

(aan de andere kant: Anton Corbijn had ook wel een vriend kunnen zijn )

Aardig album, maar niet zo goed als iedereen zegt. Goed geluid, dat wel, een hele verbetering dan het '...And Justice For All' album.