Metallica - Metallica (1991)

Waarom dan niet?

De spirit is er wat uit, en een hoop nummers klinken nogal ongeïnspireerd: Sad But True, Nothing Else Matters, Enter Sandman.

Daanraast staan er wel enkele prima nummers op.
Maar zet eens ene nummer als 'my friend of misery' of 'the god that failed' tegen een nummer als Leper Messiah, Dyers Eve, Creeping Death.
It blows this fucking shit away.

Ik vind dit eigenlijk het laatste oprechte Metallica-album. Hierna kwam de klad erin en gingen ze naast hun schoenen lopen. Hierna vind ik eigenlijk alleen nog Garage Inc. en Live Shit echt de moeite waard.

En Death Magnetic is natuurlijk ook nog een goede opleving, of een laatste stuipstrekking. Want dat kan natuurlijk ook. Death Magnetic is m.i ook echt de moeite waard nog.

Ik vind dit album allesbehalve oprecht.
Lars Ulrich die ooit riep nooit videoclips te gaan maken, liet bij niet minder dan vijf nummers van dit album nietszeggende filmpjes voor airplay op MTV maken. De muziek is doordacht catchy gemaakt om mee te kunnen liften op het succes dat mainstream hardrock eind jaren 80 in de VS had. Vijf clips betekende ook vijf hitsingles. Metallica in de voetsporen van Michael Jackson? Dat staat allemaal haaks op wat voor een bandje Metallica eens was.
Ik kan heel goed accepteren dat een band nieuwe wegen zoekt. Maar The Black Album is wel heel duidelijk een gooi naar het grote geld. Niets mis mee, hoor maar ik kan dat niet met droge ogen oprecht noemen
Load en ReLoad klinken beiden een stuk eigenwijzer dan deze verzameling plastic hardrocknummertjes.

Zou best kunnen, Toch vindt ik dat er erg goede nummers op deze plaat staan.

Dit is zeker een lekker album nog. Hard genoeg voor de die hard fans. En poppy genoeg om een mainstream publiek te bereiken. Commercieel gezien is dit album hun hoogtepunt. Hun artistieke hoogtepunt lag bij dit album al achter zich met Ride The Lightning, Master Of Puppets en And Justice For All.

imo was het geen gooi naar het grote geld

de plaat overall gezien is nog steeds niet echt een plaat die de gemiddelde commerciele muziekliefhebber zou opzetten, daarvoor is het nog te donker

men wist op voorhand niet dat dit zo zou aanslaan en dermate populair zou worden, toen dat al snel bleek werden er clips ed bijgemaakt om de zaak uit te buiten

ene commerciele plaat is imo een plaat die op voorhand gericht wordt op commercie en scoren van hits

anders zou je system of a down ook wel kunnen verwijten commercieel te zijn toen - god weet waarom - chop suey ineens op elke commerciele meukzender werd gedraait

Hier is inderdaad geen sprake van artistieke concessie, dit album werd een gigantisch succes doordat het rockklimaat na de doorbraak van de grunge danig is veranderd en dit album in de juiste plooi viel, de vorige Metallica-albums gingen ineens ook massaal over de toonbank. Al is dit wel toegankelijker dan vorige Metallica-albums vanwege de lagere tempo's en de heldere productie.
Na dit album ging het wel geleidelijk bergafwaarts met Metallica.

Alsof je met het inhuren van Bob Rock, die succes had met o.a. Dr Feelgood, niet van tevoren weet of hoopt met een verzameling toegankelijke hardrocksongs ook een dergelijk succes te behalen.

Ik heb niets tegen commerciele hardrock an sich. Voor elke band is het leuk dat ze geld kunnen verdienen. De nummers op Metallica vind echter te gezapig en te saai. Een eerste keer horen is leuk, maar daarna weet ik het wel. Load biedt mij wat dat betreft veel meer.

Waar het mij om ging is dat Metallica, dat altijd claimde zo underground te zijn, heel drastisch haar principes overboord gooide, moeilijk oprecht te noemen is. Ik reageerde daarmee min of meer op die uitspraak van KAztor.

Zal dat niet meer jeugdige bravourigheid zijn geweest?

? Die gasten waren toen al bijna 30...

Ze waren wel weer trendsettend want ineens gooide iedere zichzelf respecterende thrashband haar roots overboord om ook een poging te ondernemen een soort Black Album te maken. Met wisselend succes kwamen Testament, Megadeth, Anthrax en Exodus ook ineens met toegankelijkere platen. Metallica had dus al jaren een voorbeeldfunctie voor de metal.

Ik keur het allemaal niet af, maar je maakt mij niet wijs dat de poging tot meer succes niet weldoordacht is ondernomen.

De productie door Bob Rock hier is prima, waar dat de productie van hun vorige "...And Justice for All" te steriel was.

Metallica was aanvankelijk enkel populair bij metal-fans, met "One" brachten ze voor het eerst een videoclip uit waarmee fans van het eerste uur daar niet over te spreken waren, maar Metallica een heel stuk bekender werd.

Overigens vind ik "Load" en "Reload" 'gezapiger' klinken dan deze 'black album', sommige nummers daaruit vind ik te langdradig. "St. Anger" was hun dieptepunt, "Death Magnetic" is dan weer een opleving.

Maar ten tijde van Kill em all tot Master Puppets waren ze van van 20 tot ongeveer 24 en toen hebben ze die uitspraken gedaan dacht ik.

@ Edwynn

Jij suggereert bijna dat Bob Rock invloed heeft gehad op het schrijfproces maar alle songs lagen al klaar in de zomer van 1990 voordat men met Rock de studio inging. Lars Ulrich was onder de indruk van Mötley Crüe's Dr. Feelgood omwille van de sound, behoorlijk terecht. Vooral als je het afzet tegen ..And Justice For All. James Hetfield zei later over die plaat dat het duidelijk was wie er verantwoordelijk waren voor de productie (Hetfield & Ulrich; harde gitaren, harde drums en géén bas) en dat het duidelijk was dat ze wat sturing nodig hadden. Voor Metallica was het gewoon tijd voor een nieuwe stap. Bob Rock liet hen op een andere manier opnemen door, ipv elkander te overdubben, gezamenlijk in één ruimte te spelen en zo een goede vibe te laten ontstaan.

Nee, ik geloof wel degelijk dat enkel Ulrich en Hetfield de richting bepaald hebben. Ik heb A Year And A Half In The Life Of... ook (meermalen) gezien. Het relatief zware gitaargeluid zou het compromis kunnen zijn. Maar de budgetten waren wel groot en dat moet wel terugverdiend worden.
Hardrock was eind jaren 80 best goede business in de VS. Veel collega bands zaten op major labels. Metallica zou Metallica niet zijn als ze daar nog een schep bovenop zouden doen.
Wat ik stel is, dat je als thrashbands niet toevallig hits scoort omdat je toevallig wat kortere catchy songs bent gaan schrijven.

In interviews van toen valt ook op te maken dat Through The Never en Holier Than Thou in eerste instantie de voor Bay Area thrash bekende polkaritmes bevatten. Die zijn tijdens het opnameproces ineens komen te vervallen en herschreven, omdat het niet werkte volgens James. Dat is imho een compromis naar de platenmaatschappij.

Omdat er te weinig goede nummers op staan en ik 'Nothing Else Matters' haat! Het is een aardig album en niet meer dan dat. Mijn favorieten zijn 'The God That Failed' en 'The Unforgiven', de rest komt niet in de buurt.

Ulrich en Hetfield zijn Metallica, verder niemand en zij wilden, net als Mötley Crüe met 'Dr. Feelgood', een groter publiek bereiken. 'Justice' verkocht meer dan 'Master of Puppets', dus moest 'Justice' overtroffen worden en dat is ze gelukt. In mijn ogen is men er kwalitatief op achteruit gegaan, want zoveel stellen de nummer op 'The Black Album' niet voor. 'The Unforgiven' en 'The God That Failed' zijn geweldig, "Nothing Else Matters' verschrikkelijk en de rest aardig, maar meer ook niet.

En de nieuwe nummers op 'Garage Inc.' zijn ook nog eens covers, en dat zegt toch wel genoeg. Wel moet ik zeggen dat 'Turn the Page', 'Loverman' en 'Tuesday's Gone' erg lekkere nummers zijn geworden. Evenals 'Whiskey in the Jar', want dat is nu beter dan het origineel. Van de tweede cd waren de nummers in de meeste gevallen al bekend.

Het is idd een poging om naar een groter publiek toe te gaan, wat hun idd ook gelukt is. Latere albums waren voor mij dan de totale knieval naar het publiek, en die albums kon ik dan ook heelwat minder waarderen.

Sorry, Ricardo, maar daar ben ik het niet mee eens. 'Death Magnetic' maakt duidelijk dat Metallica zijn tijd gehad heeft.

Eerlijk gezegd vind ik Metallica's sound het beste tot z'n recht komen in de garage. Een geproduceerd geluid haalt het randje er wat af en leidt hier en daar tot beroerde resultaten (U weet welke albums). Deze Black Album vind ik trouwens dan weer wel erg goed klinken, Bob Rock of niet.

Daarmee trek ik m'n eerdere reactie over de productie terug, trouwens. Ik had 'm toen al een erg lange tijd niet meer beluisterd.

Om eerlijk te zijn, vind ik de producties van Bob Rock vaak erg lekker klinken, zoals de cd's 'Dr. Feelgood' en 'Mötley Crüe' van Mötley Crüe, 'A Little Ain't Enough' van David Lee Roth, 'Subhuman Race' van Skid Row en dit album van Metallica. Que productie is dit één van de betere Metallica cd's, maar muzikaal vind ik het geen bijzonder album. Op 'The Unforgiven'', 'The God That Failed' en 'My Friend of Misery' na, vind ik de nummers niet veel voorstellen. Om maar te zwijgen van "Nothing Else Matters', want dat vind ik het slechtste Metallica nummer ooit. En wat 'Garage Inc.' betreft, daar vind ik ook lang niet alles van goed klinken. De 'nieuwe' nummers zijn een beetje glad, al zijn de uitvoeringen van 'Loverman' en 'Turn the Page' geweldig te noemen. 'Whiskey in the Jar' vind ik beter dan het origineel, al moet ik zeggen niets met Thin Lizzy te hebben, behoorlijk overschatte band. 'Tuesday's Gone' vind ik ook erg goed, maar de rest doet me niet zo heel veel. Net als met dit album en daarom heb ik hem 3 sterren gegeven.

Het Black album van Metallica, appears to be a change for the bad, om het zo maar eens te stellen. Commercieler, minder strak dan RTL of MOP, en ook minder overtuigend. Wel een aantal sterke nummers, maar wel een terugval.

De goeie punten:

De productie. Ik vind Bob Rock maar niks, maar de sound van de black album is echt wel af. Iets waar ... And justice for all onder te lijden had.

In sommige songs kan je oude Metallica nog herkennen. The Struggle within (beste nummer imo) en Through the Never.

The Unforgiven is een goeie song (met een uitstekende solo).

De slechte punten:

De complexiteit uit de oude songs is bijna volledig verdwenen. Enter sandman of Sad but True blijven gewoon -tig minuten doorgaan op 1 en dezefde riff waardoor deze nummers wel heel erg snel saai dreigen te worden.

Het geheel komt soms inderdaad over als een gepolijst rock-album in het genre van Bon Jovi en jaren '90 Aerosmith. Niks mis mee, maar klinkt vaak niet als Metallica. Ik prefereer vaak de eerlijkere, meer gedurfde albums Load/Reload....

Ik ben terug gegaan naar een beoordeling van 3 sterren. Er staan een paar goede nummers op, maar ook een fiks aantal fillers.

Het album dat ervoor zorgde dat Metallica haar originele stijl heeft verraden... Oke, een paar nummers zijn wel aardig. Maar het is gewoon niet meer de classic-Metallica, gewoon een greep naar commercieel succes. 1,5*

Kom op zeg een 1,5. Het is gewoon een goed degelijk album.

Nou, ik vind er kennelijk niks aan. Het is niet dat iedereen hem waarschijnlijk geweldig vind, ik dat ook zo moet vinden. persoonlijk vind ik er gewoon niks aan. Ik heb met een 1,5* nogal royaal gestemd.

Off topic berichten over stemgedrag verwijderd