Trentemøller - Into the Great Wide Yonder (2010)

Trentemoller is echt de beste elektronische act. Mijn mening.

Mee eens!
Als je op zo'n authentieke, orginele manier een stel albums (waaronder zijn live album wat ik een van de hoogtepunten vindt) weet te produceren...

Ben iedere keer weer benieuwd wat hij erna weer gaat doen.

YouTube - Trentemøller interview with subtitles.

Wat een saaie plaat... Waar is die spannende donkere minimal gebleven? Dit is hier en daar gewone tamme popmuziek met die softe zang. En dan die breakbeat in nummer 8, erg jammer.

Tide is zo'n heerlijk nummer, helemaal om bij weg te dromen lekker in de zomerzon:D

Verders erg relaxed album

In Shades of Marble heeft hij geloof ik zichzelf gesampled, weet alleen (nog) niet van welk nummer. Misschien kan iemand me helpen

Ik luister hem nu voor het eerst en krijg de indruk dat ik naar een soort elektronische spaghetti western aan het luisteren ben. En zo roept het album nog wel meerdere vreemde associaties op. Of dat positief is ben ik vooralsnog niet uit.. In ieder geval erg divers allemaal.

Heb er vandaag de eerste luisterbeurten tegen aan gegooid en ik moet zeggen dat ik goed te spreken ben over Anders' tweede album. Ik zag het enigszins somber in, aangezien ik het debuut erg hoog waardeer en bang was dat dit alleen maar kon tegenvallen.

Het is denk ik wel goed dat hij het over een wat andere boeg gegooid heeft: qua knisperend minimalgeluid was het debuut toch niet meer te overtreffen in warmte, emotie en perfectie. Dit is een wat opgewektere en toegankelijkere plaat. En muzikaal wat rijker qua invloeden, al mis ik wel een beetje de diepgang van het debuut.

De single Sycamore Feeling die me op het eerste gehoor wat tegenviel vind ik vooralsnog het hoogtepunt. Het doet me wat denken aan Mazzy Star, niet in het minst door de vocalen. Het betreft hier ene Marie Fisker van wie ik nog niet eerder gehoord had. Prachtige stem en een erg mooi nummer ook. Het is wel veruit de beste vocale gastbijdrage, vind ik vooralsnog.

Voorlopig 4*, maar wie weet wat er nog meer in het vat zit...

Zo'n vreemde associatie is dat niet, zitten best veel Morricone-invloeden in (is Trentemoller groot fan van). Op het vorige album staan ook wel een paar 'western'-nummers.

gruwel wat een (top)plaat. Trentemoller ;DJ kicks (JH) en Immer (MM) vechten om een plekje in mijn cd-player.

Eerste vijf tracks top met als uitschieter The Mash And The Fury, die zich wat mij betreft kan meten aan Take Me Into Your Skin. Helaas vind ik de laatste drie tracks nogal ongeïnspireerd.

Ik luister hem nu weer wat vaker en ik moet zeggen dat ik zijn debuutplaat gewoon beter vind dan deze plaat, stukken beter zelfs.

Zitten ook wel wat Twin Peaks invloeden in of hoor ik dat verkeerd? Bij Even though you're with another girl bijvoorbeeld.

Anders laat op dit album een rijk pallet aan invloeden voorbij komen. Dat levert een gevarieerd album op, dat bij vlagen heel mooi is, maar echt raken doet het me nog niet...

Ik probeer hier al een paar keer doorheen te komen, maar het lijkt me maar niet te pakken. Met de producties is op zich niet zoveel mis, het klinkt allemaal best goed. Ik mis alleen een bepaalde sfeer, zoals op het debuutalbum.

Mijn eerste kennismaking met deze Deen is een meer dan aangename kennismaking geworden. 'Into The Great Wide Yonder' is een plaat geworden, rijk aan afwisseling, met fraaie instrumentatie en mooie opbouw van songs. Soms klinkt het me iets te poppy, maar voor de rest hoor je mij niet klagen over dit werk.

3,5 sterren

Goed geluid. Goede sfeer. Goede plaat.
Maar misschien net dat ietsje minder dan "The Last Resort", maar om daar definitief in te zijn zal ik nog een paar luisterbeurten nodig hebben.

Zo, dit maakt indruk na een luisterbeurt of vier. Erg origineel en sfeervol.
Ik begrijp de opmerkingen wel dat dit toegankelijker is dan TLR maar dat hoeft geen bezwaar te zijn.

Ik ben persoonlijk heel erg blij dat meneer Trentemoller het over een andere boeg dan bij The Last Resort heeft gegooid. Dat album was zo geniaal in elkaar gestoken en in zijn minimalisme zo sfeervol, dat dit album bij dezelfde stijl alleen maar tegen had kunnen vallen. Inderdaad, dit album is wat makkelijker, wat oppervlakkiger en ook minder beklijvend, maar desondanks erg sterk. Rustgevende muziek is het nu, met diverse invloeden en sfeerbeelden, die mij voorlopig erg goed bevalt. Misschien zelfs nog wel kandidaat voor het album van het jaar.

Een lichte tegenvaller dit, vooral de glazuurvernietigende tracks met vocalen. Neverglade is een positieve uitzondering: een klein en dromerig pareltje.

Instrumentale en vocale nummers wisselen elkaar af, tegelijkertijd vormen ze een hechte eenheid. De sfeer is warm en melancholisch.

De afwijking van 'The Last Resort' valt niet bij iedereen goed, maar zelf vind ik dit album minstens zo bijzonder. Hoe kom je bijvoorbeeld op het idee om zo'n sixties tremolo gitaar van stal te halen? Die klinkt nog bescheiden in 'The Mash and the Fury' maar is luid en duidelijk te horen op 'Past the Beginning of the End' en 'Shades of Marble', een geweldig nummer dat uit z'n voegen barst van de melancholie.

'Sycamore Feeling' is duister en sensueel, met dank aan de Deense vriendin van Hope Sandoval . Ook duister is 'Häxan', met een complex stuwend ritme waarbij de grootste hark niet kan stilzitten. 'Silver Surfer Ghost Rider Go' is een tikkeltje pregnant, maar dat maakt de ontspanning des te groter op het landerige 'Neverglade' en de plezierige afsluiter 'Tide'.

Fantastisch album. Het eerste in 2010 dat ik vijf sterren geef.

Iemand interesse in een kaartje Trentemoller voor optreden in Paradiso komende woensdag? PM me if you're interested!

Erg oppervlakkig indeed.. Last Resort had al een aantal trekjes die me niet bevielen, maar hier is het doorgevoerd tot aan lounge-niveau, jammer. Geen hoogvlieger, deze meneer Trentemoller.

Toen ik hem de eerste keer hoorde dacht ik nee en zoals vele hier zeggen oppervlakkig. Na meerdere keren luisteren vind ik het eigenlijk heel erg mooi en valt er genoeg te ontdekken. Nog steeds op en top Trentemoller maar dan in een ander jasje. Het is een hele warme plaat geworden in tegenstelling tot het veel killere The Last Resort. Ook nu creeërt hij weer een prachtige sfeer.
Ideaal voor thuis met een dikke trui- en de verwarming aan, terwijl het buiten min tien is.

Had onmogelijk hoge verwachtingen voor dit album aangezien The Last Resort mijn onbetwiste lievelingsalbum is, en het was dus al op voorhand niet mogelijk om die verwachtingen waar te maken.

Moest erg wennen aan deze nieuwe stijl, maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit toch ook weer een erg goed album is. De wat vollere & warme instrumente stijl wekt bij mij een gevoel van tragiek en weemoed op, zonder te verzanden in een oppervlakkig lounge-niveau zoals eerder hier aangehaald. Vind dat hij door zeer goed gebruik van instrumenten en timing het nog steeds erg spannend weet te houden, en ook herkenbaar blijft.

4 sterren is mijn eerste beoordeling, maar verwacht er zeker nog veel van

Los van elkaar heeft Trentemoller hier weer hele dikke nummers neer weten te zetten. Als geheel weet ik het echter nog niet helemaal. Het is namelijk een ontzettend gevarieerd album, waardoor het voor mij lang niet zo sfeervol is als the Last Resort. Jammer, want ik vind sfeer op dit soort albums erg belangrijk.

Toch kan ik hier geen echt lage beoordeling aangeven, gezien de kwaliteit van elke track wel weer erg hoog is. Met name Shades of Marble vind ik te gek!

3,5*

Langzaamaan ontdek ik dit album. Live waren de nummers overigens erg sterk, ze stonden met een bezetting van 6 op het podium, waarvan de helft (waaronder de gitariste) vrouw.

Ik begrijp donders goed waarom sommige mensen dit een tegenvaller vinden, in vergelijking met The Last Resort. Dit album is compleet anders. En als dit niet in je straatje past, dan houd het natuurlijk op.

Eerste verhoging is inmiddels een feit, nog eens aandachtig beluisterd en het is gewoon wederom een hele goede plaat. De meer elektronische nummers doen mij net wat meer, maar ben van het hele album steeds meer onder de indruk. De groeiplaat waarvan ik al hoopte dat ie zich zo zou ontwikkelen

Goed dat je durft los te komen van TLR en ontdekt hoe subliem dit album is, op een andere manier.
Dat zouden er meer moeten doen .

Heeft me wel wat meer moeite gekost dan dat ik hierboven liet blijken hoor TLR is mijn favoriete album, dus bij het verschil in stijl met dit album kon ik toch niet anders dan in eerste instantie een tikkeltje teleurgesteld zijn. Heb m daarna een paar keer beluisterd, en toen even een maand of 2 laten liggen.
Kreeg nadat ik TLR had beluisterd in de trein opeens weer zin in meer muziek van Trentemoller, en heb daarna dan ook dit album weer eens tevoorschijn gehaald. De stijl is dan wel wat anders, maar op het moment dat ik er goed voor ging zitten bleek één van de andere meest opvallende sterke punten van TLR gewoon nog aanwezig te zijn, en dat is de fantastische productie in samenhang met het oog voor detail.

Kortom, is gewoon nog steeds de Trentemoller waar ik fan van ben, alleen in een ander jasje

Iets minder album dan The Last Resort, maar The Mash and the Fury is een van de beste nummers ooit wat mij betreft