Trentemøller - Into the Great Wide Yonder (2010)

Instrumentale en vocale nummers wisselen elkaar af, tegelijkertijd vormen ze een hechte eenheid. De sfeer is warm en melancholisch.

De afwijking van 'The Last Resort' valt niet bij iedereen goed, maar zelf vind ik dit album minstens zo bijzonder. Hoe kom je bijvoorbeeld op het idee om zo'n sixties tremolo gitaar van stal te halen? Die klinkt nog bescheiden in 'The Mash and the Fury' maar is luid en duidelijk te horen op 'Past the Beginning of the End' en 'Shades of Marble', een geweldig nummer dat uit z'n voegen barst van de melancholie.

'Sycamore Feeling' is duister en sensueel, met dank aan de Deense vriendin van Hope Sandoval . Ook duister is 'Häxan', met een complex stuwend ritme waarbij de grootste hark niet kan stilzitten. 'Silver Surfer Ghost Rider Go' is een tikkeltje pregnant, maar dat maakt de ontspanning des te groter op het landerige 'Neverglade' en de plezierige afsluiter 'Tide'.

Fantastisch album. Het eerste in 2010 dat ik vijf sterren geef.

Erg oppervlakkig indeed.. Last Resort had al een aantal trekjes die me niet bevielen, maar hier is het doorgevoerd tot aan lounge-niveau, jammer. Geen hoogvlieger, deze meneer Trentemoller.