Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning (2005)

Mwah, beetje mee oppassen denk ik. Dit album staat toch wel in een klasse apart in vgl. met z'n overige werk. Net zoiets als met Room to Roam van de Waterboys. Deze CD is de enige die ik heb van Bright Eyes. Heb (voor zover ik kan nagaan) alle andere wel minimaal 1x gehoord, maar ben niet in de verleiding gekomen tot aanschaffen.

Ben het best met Aap eens maar als je deze plaat erg goed vindt, zou ik je toch willen aanraden om z'n nieuwste (Cassada) ook te checken. Die ligt toch wel in het verlengde van deze plaat en het scheelt qua qualiteit van de nummers niet zo heel veel als je het mij vraagt.

Idd, maar hetzelfde geldt vind ik ook voor Lifted..., misschien is het geluid daar nog iets ongepolijster als op deze cd maar toch zeker de moeite waard om te beluisteren als je dit een goed album vindt!!

Hmmm.. Bright eyes album met de hoogste rating..

Ook maar eens even beluisteren dan.

Poison Oak, wat mooi.

Zijn meest toegankelijke en waarschijnlijk ook meest bekende album. I'm Wide Awake is iets meer gestructureerd in vergelijking met Lifted en bevindt zich ook iets meer in de country sfeer.
Dit album bestaat naar mijn mening enkel uit hoogtepunten en het is dus vrij moeilijk om "het beste nummer" aan te duiden.

Conor Oberst gelijk gaan kopen als je Wide Awake goed vindt. Deze is nog beter!!!

Hmmmm..

wat zal ik ervan zeggen.. Bright Eyes zal nooit mijn favoriet worden.
Vind het wel mooie muziek soms.. Maar ik heb ook vaak zo'n neiging van "Man, stel je niet aan, zing normaal en niet met zo'n kraakstemmetje"

dit is dan wel een tikkeltje 'vrolijker' dan voorgaande albums,..
maar ja ik weet het niet.. De lyrics zijn goed.
Alleen ja ik kan dat stemgeluid gewoon niet superlang aanhoren..

Af en toe zingt/brabbelt hij wel gewoon op een mooie toon.. maar vaak valt het toch terug in het deprimerende half tot janken aan toe geluid.

Opzich kan ik het album wel waarderen verder, instrumentaal klinkt het leuk, niet al te complex, wel mooi. De duetten met Emmylou Harris klinken wel aardig.. Ja qua lyrics en instrumentaal zou ik dit wel een mooie rating geven.. maar omdat ik het stemgeluid minder vind, laat staan ergelijk.. gaat er toch wel flink wat af.

Het zal denk ik nooit helemaal mijn ding worden. Allerbeste track vind ik nog steeds 'Lover I don't have to love' die overigens niet op dit album staat..

Ik geef een 3,0 met potentie naar 3,5


edit: first day of my life vind ik overigens wel echt een schitterend nummer

First Day Of My Life, is inderdaad een prachtig nummer. Komt ook voor in de film SMOKE en da's weer een prachtfilm! En over die stem van Conor. Die hoort gewoon bij hem en zijn muziek. Je moet er toch niet aan denken dat hij zou klinken als bijv Rob de Nijs ofzo. Vind je de stem van Bob Dylan ook zo erg? Hoort gewoon bij 'm!

Ja ik weet wel dat het gewoon bij hem hoort,
maar ja daarom blijft het wel een kwestie van mening
of je dat kunt waarderen of niet..

En ja Bob Dylan, daar ben ik ook niet weg van nee .
De stem van Matthew Bellamy daarintegen, vind ik wel prettig..(Muse)

En zo zijn er wel meer artiesten met een bepaald stemgeluid, gewoonweg een kwestie van like it or leave it..

In sommige nummers valt het niet erg op, maar in andere nummers.. nee, dat doet hem de das om

Helemaal met je eens Carolaah! Voor mij is/was de STEM van de century John Lennon. Voordat we het weten krijgen we een massale discussie over mooiste en lelijkste stemmen.

Na de "Conor Oberst"-plaat (°2008) me toch ook nog eens gewaagd aan een album uitgebracht onder de naam Bright Eyes, en daar heb ik zeker geen spijt van. In vergelijking met voorgenoemd schijfje vind ik deze I'm Wide Awake, It's Morning een snuifje consistenter en zijn het ook vooral de kaalste, misschien wel somberste songs die me het meest bijblijven. De middle-of-the-road-nummers mag ik ook best graag, maar zou ik minder vlug apart gaan opzoeken om mezelf middels muziek een bepaalde stemming op te dringen . Verder valt me op dat de stem van Oberst erg compatibel blijkt met de vocalen van Emmylou Harris: hoe die twee stemmen tegen mekaar aanschurken komt heel natuurlijk over, alsof je Harris tijdens die momenten niet kan wegdenken.
Het hoogtepunt is voor mij het droevige Lua, met de prachtigzin "Me I'm not a gamble, you can count on me to split".
Momenteel zit ik ergens tussen 3 en 3,5 in maar ik zet toch maar in op 3, en wie weet zit er in de toekomst nog wat meer in.

Zijn stem is voor mij juist dé reden dat dit album spannend en orgineel klinkt.

Bijzonder album. De plaat opent erg catchy maar is vervolgens met af en toe wat uitzonderingen vooral een 'mistroostig' klinkend ablum. Wel is de term "groeier" hier voor mij van toepassing.
Na een paar intensieve luisterbeurten (in de bus met koptelefoon op) vielen een aantal nummers mij ineens op waar ik Landlocked Blues even uitpik. Een song waarvoor je enige moeite moet doen om hem mooi te vinden omdat hij op het eerste gehoor weinig spannend klinkt. De tekst en de muzikale opbouw van deze 'blues' zijn echter prachtig uitgevoerd, mits genuttigd met de typische stem van Conor. Op de openingstrack en, ja het is ook mijn favo The First Day... na is dit eigenlijk de het toonbeeld voor het gehele album. Het vraagt in het begin wat van je, maar dan krijg je er ook wat voor terug...

Voorlopig 3,5* omdat nog niet alles aanslaat...

Een eerste keer beluisterd.
Herbegonnen en blijf nu in repeat staan op het tweede nummer. Dat is zo mooi, amai. Wordt mooier met de luisterbeurt. Benieuwd of ik bij de rest ook zo ga blijven hangen ...

Hier had ik van een vriend van me veel over gehoord. Maar met artiesten waar ik helemaal niet bekend mee ben vind ik het altijd moeilijk om te weten waarmee ik moet beginnen. Ik luisterde als eerste Poison Oak, dat nummer vond ik echt prachtig. Daarna First Day Of My Life, simpelweg omdat ik die een paar keer hier zag staan. Die vond ik weer niet zo bijzonder.

Moet ik eigenlijk wel met dit album beginnen? Advies aub.

Ja.
(Poison Oak is trouwens veel representatiever voor de rest dan First Day of My Life).

Ik heb dit album de laatste tijd veel geluisterd en het is me zeker niet tegenvallen, verre van zelfs. Het openingsnummers vind ik echt een juweeltje, heerlijke melodie met een opzwepend ritme. Je krijgt gelijk zin in het vervolg van het album. En dat zit ook allemaal wel snor. Rustige nummers worden afgewisseld met uptempo nummers, dat zie ik graag. Ik kan mij overigens best wel voorstellen dat sommige de stem van de zanger niet trekken, maar ik vind hem goed.

Het mag duidelijk zijn, mijn eerste ontmoeting met Bright Eyes is goed bevallen.

Dat gecoumtry had niet echt zo van mij gehoeven

Mijn mond viel werkelijk open van verbazing. Wát, twee sterren voor deze prachtplaat?! Hoe durven ze!

Afijn, voor mij nog altijd de mooiste Bright Eyes release. Elk liedje klopt en het vormt door de grappige opener en de 'harde' afsluiter voor één mooi geheel. Prijsnummer blijft uiteraard Lua, hoewel Old Soul Song (For The New World Order en Road To Joy (deels gebaseerd op Beethoven's Ode To Joy, luister maar eens goed!) ook fantastisch zijn. 4,5*.

Ik kan me er perfect in vinden.

First Day Of My Life mag dan het bekendst zijn van dit album, maar er staan meer parels op deze cd We Are Now HereAnd It's Now, Train Under Water, Poison Oak. Het schitterende Land Locked Blues en Another Travelling Song, alsof je op een rollercoaster zit. Keuze genoeg!!! Heel goed album.

Het valt me steeds meer op hoe goed dit album in elkaar steekt. Luister hem opeens weer elke dag minimaal één keer.

Ik ga 'm gauw eens uit mijn kast halen. Goed idee, De Daniël!!!! Ik heb 'm ook al weer een tijd niet meer gedraaid, evenals o.a. Motion Sickness.

Now I'm drunk as hell on a piano bench
And when I press the keys it all gets reversed
The sound of loneliness makes me happier

Heerlijk emo gehalte

Alweer bijna 5 jaar mijn meest gedraaide en favoriete cd. Enige plaat die ik daarom 5 sterren geeft.

Hélemaal weg van Road To Joy, wat een nummer!

Ben is benieuwd of deze ergens gaat eindigen in de '00 top.

Die vraag was niet aan de orde, alleen de vraag wáár hij zou eindigen. Nummertje 74 dus. Niet heel hoog, maar als ik er zelf een mocht samenstellen stond hij in de top 10

Ontdekking! Ik had al heel vaak gelezen over Bright Eyes en al even vaak gedacht: die moet ik eens horen! Het was er echter om de één of andere reden nooit van gekomen, tot nu dus.

Ik denk dat ik hem een keer of 6 geluisterd heb de laatste dagen en dat wil toch al wat zeggen. Meestal luister ik een album, om het vervolgens een paar dagen later nog eens te luisteren enz. Nu was het echter meteen prijs!

Grote sterkte van het album is dat er eigenlijk geen mindere nummers op staan. Elk nummer is goed! De stem van de zanger spreekt me echt aan, de gitaarloopjes zijn fijn, het album geeft me een prettig lentegevoel. De teksten zijn ook erg sterk, als je er eens op let! Ook vond ik het album meteen erg toegankelijk, hoewel de plaat natuurlijk nog wel gegroeid is bij elke luisterbeurt.

Twee favorieten aanduiden is een haast onmogelijke keuze op dit moment, omdat ik -zoals ik al zei- elk nummer goed vind! Mijn keuze gaat naar Train under water en First day of my life, omdat deze twee me vanaf de eerste luisterbeurt konden bekoren.

4*

De twee favorieten zijn intussen de eerste twee nummers van het album (vooral dan We are nowhere and it's now) en de 4* zijn ruim 5* geworden. Nét niet top 10...

In elk geval: WERELDPLAAT!!