Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning (2005)

Nog even een bewierroking voor Poison Oak. Het is typisch zo'n liedje waar je keer op keer 'overheen' luistert, tot-ie opeens valt. Prachtig.

Jeetje, wat heb ik al lang niet meer naar Bright Eyes geluisterd, zeg. Moet ik weer eens doen. Leuk dat je het weer naar boven haalt, Lars.

Wauw, wat 'n plaat.. Hoewel de country-liedjes me nog niet zo overdonderd hebben, hebben liedjes als 'Lua', First Days of Spring(!) en vooral het prachtige Poison Oak dat wel gedaan..

En:

But me, I'm a single cell on a serpent's tongue
And there's a muddy field where a garden was
And I'm glad you got away, but I'm still stuck out hear
My clothes are soaking wet from your brother's teaaaaaaaaaars

Dat couplet zit nu al daaaagen in mijn hoofd, prachtige teksten ook van Bright Eyes, trouwens..

Kortom:

Het betere opener en afsluiter dan op deze Bright Eyes is onmogelijk.

Well I could have been a famous singer
If I had someone else's voice
But failure's always sounded better
Lets fuck it up boys, make some noise!

Waanzinnig.

Schitterende plaat...

En ze komen naar Werchter!! Alleen zijn ze er in geslaagd om ze samen met Elbow te programmeren... Van een onmogelijke keuze gesproken!

Ik vind trouwens We are Nowhere het beste nummer op dit album. Echt een prachtig nummer, met een schitterende Emmylou Harris. Ook komt de emotie die Oberst zo al prachtig in zijn stem kan leggen hier extra uit de verf.

Verder zijn over heel het album de teksten fantastisch.
Het stuk dat je aanhaalt Booyo, is inderdaad waanzinnig. Altijd een beetje de auto afbreken als ik dit nummer in de wagen opzet!

En dan zeggen dat ze in Amerika deze zomer optreden met... Death Cab for Cutie...!
En nog niet eens uitverkocht!!!

En hier is dan toch het meesterwerk van Bright Eyes waar ik naar op zoek was. Bij eerdere albums waren de nummers veelal wisselvallig en leek het vaak of zanger Conor Oberst toch vooral nummers voor zichzelf maakte. Bij dit album is dat duidelijk niet het geval. Van begin tot het einde is dit album geslaagd. Van kleine nummers als Lua tot aan het uitbundige Road to Joy. Ook de samenzang met Emmylou Harris is goed gelukt. Wellicht het zwakste nummer is Another Travelin’ Song, maar ook dat nummer scoort nog een voldoende. Dankzij dit album hebben de leden van Bright Eyes hun belofte gelukkig waargemaakt.

Vrij onmogelijk om hier 2 favorieten te kiezen, maar als het toch moet ga ik voor We Are Nowhere and it's now met die fantastische samenzang en het kleine, maar oh zo breekbare Poison Oak. Maar heel deze plaat staat als een huis, ik verhoog mijn stem naar 5*

Grappig dat het begin van Road to Joy zoveel overeenkomst vertoont met het vierde deel van de Negende Symfonie van Beethoven en het gedicht Ode an die Freude wat daarin zit. Verder zijn de nummers met Emmylou Harris wel erg mooi, de samenzang is echt prachtig daarin.

First Day of My Life is denk ik wel een van de mooiere nummers die ik het afgelopen jaar ontdekt heb, kippenvelmomentje. De rest klinkt een beetje gewoontjes, doet zijn werk goed, maar overdondert me zeker niet.

Duh, dat is natuurlijk bewust zo gedaan. Ode to Joy => Road to Joy.

Goh, dat had ik nog niet door zeg.

Lief zijn, jongens, lief zijn.

Zonde dat de rest je nog niet zoveel doet, Lukk0, want er zitten zeker nog prachtnummers bij. 't Is gek, Conor Oberst weet me altijd beetje bij beetje te overtuigen, en steeds komt er weer een éxtra nummer op het favorietenlijstje. Ze staan er inmiddels allemaal wel op, volgens mij. Maar - geef toe Luuk, Poison Oak is zielsmooi!

Ik kan maar niet wennen aan de stem, blijf er steeds op afhaken. Raakt me totaal niet. Verder met momenten behoorlijk gezapig

Als ik een lijstje zou moeten samenstellen met tien mooiste kleine liedjes ooit gemaakt, dan staat Lua daar zeker in.

Geweldig album. Ik had het al een tijdje in de digitale kast staan maar nooit beluisterd.
Lang beschouwde ik 'Lifted' uit 2002 als Bright Eyes' meesterwerkje en toen zette ik dit aan.
Het intro-praatje dat overgaat in de gemutete gitaar en dan het liedje.
Dat is gewoon al zo prachtig!

En dan na een drietal up-tempo nummers Lua.
Een van de mooiste liedjes ooit geschreven, zoals De Daniël hier boven mij ook al opmerkte.
Verder 'First Day Of My Life', wat een mooi lied is. En tja, er zit eigenlijk voor mij geen enkel 'skipmoment' tussen.
En dan die prachtige afsluiter op de melodie van wat ik altijd dacht dat het het Canadese volkslied was: Road To Joy.
Wat een energiek, levendig, goed nummer!

Ik heb overwogen deze 4.5 ster te geven en Lifted net iets beter te vinden met 5 sterren.
Maar ik heb besloten dat de lengte van I'm Wide Awake, It's Morning prettiger is
en dat het gewoon net zo goed is als Lifted.
Zij het dat Lifted meer depressief is en dit juist wat vrolijker. En daarom dus niet goed zijn te vergelijken.

Twee meesterwerkjes.

Ik heb een tijd hetzelfde gehad uilenei, maar sinds een paar weken ben ik om. Er staan toch wel een paar hele mooie folknummers op I'm Wide Awake, It's Morning, met als hoogtepunt Lua. Nu nog zorgen dat ik het niet te vaak luister, dat is altijd het gevaar als het kwartje net gevallen is.

Ik verhoog het naar 5 sterren. Stuk voor stuk pareltjes van de bovenste plank. Opvallend dat Poison Oak zo weinig stemmen heeft. Hét hoogtepunt wat mij betreft (zeker met Road to Joy erna).

Als er trouwens meer mensen benieuwd zijn naar de betekenis van a yellow bird, waar in een paar nummers naar verwezen wordt. Ik heb hier enkele (mogelijke) verklaringen gevonden.

'Road To Joy' is eigenlijk gewoon het ultieme Bright Eyes-nummer.

Na de muziek al plezierig in mijn oren te hebben laten klinken, zijn nu ook de teksten langzaam bij beetje aan het doordringen. En wat is dat genieten! Dit is zo'n album waarbij je steeds nieuwe dingen mag ontdekken. Pareltje, heel blij mee!

Dit bewijst dat perfectie ook niet alles is. Heerlijk op het randje gezongen! Ik beluister al zijn werk. En niet alles is even geweldig. 'I'm Wide Awake, It's Morning' is gewoon zijn meesterwerk!

En als je Conor eens even lekker uit zijn dak wil horen gaan:
Desaparecidos - Read Music / Speak Spanish (2002)

Verhoogd naar vijf sterren en een plaatsje in mijn top-10. Deze plaat pakt me al een paar jaar bij mijn strot en da's de bedoeling van muziek. Zoet, zuur en bitter tegelijk...

Tekstueel is Oberst een van de beste van deze generatie. Ongelofelijk wat hij allemaal uit z'n mouw schut.

Halfje erbij, wat een meesterwerk is dit!

Prachtige plaat dit. Lua is mijn absolute favoriet. Zo'n gevoelig nummer met schitterende tekst. Eigenlijk staat de plaat vol met mooie teksten maar Lua grijpt me echt naar de strot. First Day of My Life is het andere nummer waar ik het sterretje heb aangevinkt. Net als Luna een kaal nummer, alleen Oberst op akoestische gitaar. Mooi gitaarspel ook in dit nummer.

Maar ook de opgewekte opener en Road To Joy bevallen uitstekend. De samenzang met Jim James is ook zeer geslaagd net als de samenzang met Emmylou Harris op een aantal andere nummers.

De americana invloeden heb ik soms nog wat moeite mee. Ik ben gewoon niet zo'n fan van de pedal steel en harmonica. Maar er staat gelukkig meer dan genoeg moois tegenover om dit album met 4 sterren te belonen.

Is de onvolmaakte stem juist niet hetgene wat het af maakt? Het kwetsbare in zijn stem ik vind het hartverwarmend mooi. Ik ben harstikke blij dat het geen volmaakte stem is.

Ja ik vind het schokkerige in zijn stem ook fantastisch. We Are Nowhere and its Now is het mooiste wat Oberst ooit op een album heeft gezet.

Eens. Ik blijf vinden dat hij een matige zanger is, maar de emotie die hij erin gooit maakt dit album tot een juweeltje

Mooie rustgevende liedjes met veel melodieën die door de samenwerking met Emmylou Harris worden versterkt. Het album luistert makkelijk weg op een luie dag zodat je de tekst tot je kan laten komen. Geen album om dagelijks te beluisteren maar eens in de zoveel tijd als je even een rustmoment nodig hebt kan je deze er even bij pakken.