Di-rect - This Is Who We Are (2010)
mijn stem
115 stemmen
Nederland
Rock
Label: EMI
-
Times Are Changing (3:25)
-
Natural High (3:33)
-
Forgiveness (5:54)
-
This Is Who We Are (4:11)
-
Hold On (4:11)
-
Flies, Ants & Elephants (5:12)
-
Walk with Me (7:06)
-
Just a Face (3:27)
-
All That We Ever Had (3:27)
-
Veni Vidi Vici (3:49)
-
Mr. Man (4:00)
-
When You're Lost (6:06)
-
You Don't Have to Be Scared (3:35)
0
karstentje18
geplaatst: 7 januari 2012, 14:20 uur
Welke gitaarbasis hebben ze gebruikt dan? Klinkt namelijk echt vet, zou wel willen weten waar ze het van gejat hebben dan?
swedishknulll schreef:
Zoals velen mij voorgegaan zijn hierin zeg ik ook dat Marcel de band volwassen heeft gemaakt. Een ruige bluesstem die flink kan uithalen. Zelfs live blijft zijn stem super klinken. Een eerlijke gozer die muziek wil maken.
De band is nu ook een geheel geworden. Spike heeft zijn gitaargeluid een flinke update gegeven.
Het klinkt allemaal wat meer een. De nieuwe bandleden voegen hier ook nog wat toe. Het is levende muziek geworden, omdat het gevoel juist is.
Mijn favoriet op dit moment: When you're lost.
Misschien een gejat gitaarschema, maar wel prachtig gejat. Een lang nummer met een goede opbouw. Uiteindelijk barst dit los in (voor mij persoonlijk) een emotionele rit, waarbij ik meegesleurd wordt door die stem die steeds rauwer en passievoller wordt.
Sommigen bestempelen dit als overgeproduceerde pop. Dit is iets waar ik ook slecht tegenkan. Bands als temper trap, kings of leon, on night only komen bij me op. Het verschil bij deze band is dat achter de productie een echte band zit, die veel meer samen spelen dan ooit tevoren. Ik hoop dat mensen dit album ook zo mogen ervaren als ik doe. Sowieso leuke materie om mee te spelen op de gitaar.
Zoals velen mij voorgegaan zijn hierin zeg ik ook dat Marcel de band volwassen heeft gemaakt. Een ruige bluesstem die flink kan uithalen. Zelfs live blijft zijn stem super klinken. Een eerlijke gozer die muziek wil maken.
De band is nu ook een geheel geworden. Spike heeft zijn gitaargeluid een flinke update gegeven.
Het klinkt allemaal wat meer een. De nieuwe bandleden voegen hier ook nog wat toe. Het is levende muziek geworden, omdat het gevoel juist is.
Mijn favoriet op dit moment: When you're lost.
Misschien een gejat gitaarschema, maar wel prachtig gejat. Een lang nummer met een goede opbouw. Uiteindelijk barst dit los in (voor mij persoonlijk) een emotionele rit, waarbij ik meegesleurd wordt door die stem die steeds rauwer en passievoller wordt.
Sommigen bestempelen dit als overgeproduceerde pop. Dit is iets waar ik ook slecht tegenkan. Bands als temper trap, kings of leon, on night only komen bij me op. Het verschil bij deze band is dat achter de productie een echte band zit, die veel meer samen spelen dan ooit tevoren. Ik hoop dat mensen dit album ook zo mogen ervaren als ik doe. Sowieso leuke materie om mee te spelen op de gitaar.
0
geplaatst: 7 januari 2012, 14:35 uur
Eerlijk , men opereert een stuk beter dan een paar jaar terug, maar een nummer als When you' re lost wordt imo echt vernaggeld door de stem van , juist, de 'nieuwe' zanger
Best een strot maar het komt je erg snel de keel uit, te beperkt
Best een strot maar het komt je erg snel de keel uit, te beperkt
0
geplaatst: 6 april 2014, 15:23 uur
Forgiveness is echt een geweldig nummer. Met afstand het beste Di-rect nummer voor mij.
0
Harlequin
geplaatst: 29 mei 2014, 16:25 uur
Ik vind de nummers 1 t/m 5 erg goed en nummer 3, Forgiveness vind ik echt het beste nummer dat Di-Rect gemaakt heeft tot dusver, met stip zelfs. Voor de rest best een aardige plaat, maar niet helemaal mijn ding.
0
geplaatst: 3 juni 2014, 16:29 uur
Met de komst van de nieuwe zanger is er toch een en ander veranderd: van soms jongensachtige rock is nu de overstap gemaakt naar een echt goede sound. This Is Who We Are en Times are Changing zijn geweldige singles, die al jaren bekend zijn in de muziekwereld en tot vandaag de dag goed blijven.
Hold On en Forgiveness zijn schitterende nummers. Deze nummers luisteren heerlijk weg en kan ik wel blijven luisteren. De stem van Marcel van Veenendaal gecombineerd met knappe staaltjes gitaarwerk.
Track 6 is ook aardig, en in Walk With Me ligt de kracht in het gitaarwerk en de goede opbouw van dit ( lange ) nummer.
Daarna zwakt het echter stevig af, en worden de nummers saai en weinig bijzonder. Het staat buiten kijf dat de stem van de leadzanger goed is, maar na een paar fantastische nummers is het beste eraf en gaat ook Di-Rect vervelen. Kwalitatief is dit album dus goed, maar niet constant genoeg.
3,5 is de maximale score voor een dergelijk album, maar het moet gezegd worden dat Di-Rect muziek maakt die onevenaarbaar zijn voor de meeste Nederlandse rockbands.
Hold On en Forgiveness zijn schitterende nummers. Deze nummers luisteren heerlijk weg en kan ik wel blijven luisteren. De stem van Marcel van Veenendaal gecombineerd met knappe staaltjes gitaarwerk.
Track 6 is ook aardig, en in Walk With Me ligt de kracht in het gitaarwerk en de goede opbouw van dit ( lange ) nummer.
Daarna zwakt het echter stevig af, en worden de nummers saai en weinig bijzonder. Het staat buiten kijf dat de stem van de leadzanger goed is, maar na een paar fantastische nummers is het beste eraf en gaat ook Di-Rect vervelen. Kwalitatief is dit album dus goed, maar niet constant genoeg.
3,5 is de maximale score voor een dergelijk album, maar het moet gezegd worden dat Di-Rect muziek maakt die onevenaarbaar zijn voor de meeste Nederlandse rockbands.
0
geplaatst: 3 juli 2014, 16:25 uur
Nieuwe zanger: ik vind zijn uitspraak heel beroerd en dat irriteert soms. Hij heeft een stem in de traditie van de jaren '80 (hard)rockbands en dat vind ik wel prettig.
Mede door het toevoegen van een toetsenist heeft Di-Rect zichzelf opnieuw uitgevonden. Verdwenen is de jongensachtige grunge, gekomen is meer volwassen rock muziek met een poprandje. Met name het eerste deel van het album luistert heel prettog weg. Het wordt nergens briljant, maar is ook nergens slecht.
Deel 2 klinkt iets minder geïnspireerd, maar dat kan ook komen omdat het hele album iets te eentonig is.
Conclusie: De eerste stap naar volwassenheid is gezet, maar ze moeten nu toch echt meer een eigen geluid krijgen om ooit echt boven de middelmaat uit te komen.
Mede door het toevoegen van een toetsenist heeft Di-Rect zichzelf opnieuw uitgevonden. Verdwenen is de jongensachtige grunge, gekomen is meer volwassen rock muziek met een poprandje. Met name het eerste deel van het album luistert heel prettog weg. Het wordt nergens briljant, maar is ook nergens slecht.
Deel 2 klinkt iets minder geïnspireerd, maar dat kan ook komen omdat het hele album iets te eentonig is.
Conclusie: De eerste stap naar volwassenheid is gezet, maar ze moeten nu toch echt meer een eigen geluid krijgen om ooit echt boven de middelmaat uit te komen.
0
geplaatst: 6 september 2016, 18:21 uur
Vanmorgen weer eens beluisterd naar en op het werk. Puike plaat, hoor! Heeft helemaal niets te maken met de Tim-line-up. Het gaat richting Muse, maar toch heeft het iets heel eigens.
Ik ga eens achter de twee opvolgers aan!
Ik ga eens achter de twee opvolgers aan!
0
geplaatst: 1 oktober 2022, 23:57 uur
Ben ik de enige die dit echt de grootste boomerband vind? Alsof ze muziek maken voor de boomers 
* denotes required fields.
* denotes required fields.