Scorpions - Love at First Sting (1984)

Ik ken V&D en Blokker niet in Groningen maar hier in Den haag en omstreken mag je het nauwelijks een aanbod noemen. Bij de kassa staan een setje cd's van TV Oranje gerelateerde artiesten (Blokker) en V&D heeft twee rekken met te dure cd's waar ik niks van mijn gading aantref.

Met een negende album dat op een rij een 4* of hoger score van me krijgt, nestelen Scorpions zich eigenlijk wel in een lijst van meest stabiele hardrock/metal-acts ooit. Sterker voor mij dan acts als Black Sabbath, Thin Lizzy, Judas Priest en Led Zeppelin. Wat er hierna ook gaat gebeuren met de albums, dit statement schenk ik ze met liefde.

Love At First Sting is een stuk gestroomlijnder dan voorganger Blackout, maar ook met een iets gladdere sound werken de songs nog steeds fantastisch. Waar ik had verwacht dat Still Loving You (heb ik altijd een mooi nummer gevonden) hier als ballad de onbetwiste winnaar zou zijn, valt het me nu op hoe gruwelijk mooi Coming Home's intro eigenlijk is voordat het losbarst in een heerlijke up-tempo rocker. Rock You Like A Hurricane is een terechte klassieker, maar mijn favoriete track is eigenlijk het erg oprechte Crossfire waar de band de band een mooie pacifistische boodschap uitdraagt die later met een Wind of Change voortgezet wordt. Een beetje houterig Engels misschien, maar zoals ik eerder al typte: het is oprecht en daarmee terecht mooi. Still Loving You blijft overigens ook een terechte hit.

Ondanks dat dit album hitgevoeliger klinkt dan het toch iets ruwere Blackout, is het wederom een pareltje te noemen. Ik verwacht dat de scores vanaf dit punt gemiddeld iets zullen afnemen, maar die winning streak van 9 topalbums hebben ze alvast.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow

Hier vinden de eerste marathonvoorganger en ik elkaar niet echt. De eerste vier nummers zijn in orde, maar ook weer niet heel veel meer dan dat. Big City Nights zou ik zelfs flets noemen. Ik neem die vijf even samen omdat dat, naast de gedoodverfde powerballad, de eerste vijf nummers waren die ik leerde kennen, dankzij de andere versie van deze verzamelaar.

The Same Thrill en As Soon as the Good Times Roll geven voor mij kleur aan het album (naast Still Loving You). Crossfire is muzikaal fraai, maar het refrein is me te dunnetjes. En tekstueel... tja, ik luister sowieso niet naar Scorpions voor de hoogdravende teksten, maar hun pogingen tot wereldverbetering vind ik doorgaans van een dermate knullig niveau, dat ze wat mij betreft wel weer gewoon de dames/fans als een orkaan in beweging mogen brengen. Maar het kan allicht ook zijn dat ik er te weinig in slaag mezelf in 1984 te verplaatsen.

Dat gezegd zijnd: fijne plaat. Beter zou het niet meer worden. Met jeugdsentimentsbonus komt Crazy World nog wel dichtbij.

Het begint een wat saai verhaal te worden, maar in zekere zin verschilt dit album nauwelijks van de directe voorgangers. Er staan een paar ongelooflijke krakers op (Rock You Like A Hurricane en Still Loving You zijn terechte hits), een paar vrij matige zoals The Same Thrill en Big CIty Lights. I'm Leaving You vind ik dan weer een leuke ontdekking.

Soms is het matig, maar toch duikt Scorpions nooit onder de grens van negativiteit. Ik kan het gehele album prima hebben, al zijn hier de extremen wat duidelijker dan op Blackout het geval is.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer

Het logische vervolg van de Scorpions op Blackout, vond ik Love at First Sting bij verschijnen. Als ik me goed herinner, verstopte een vriend van me de hoes vanwege zijn moeder. Fraaie fotografie meende ik echter, bovendien sterk in combinatie met de titel die goed bij de groepsnaam past.

De A-zijde (track 1 tot en met 5) bevat stevige hardrock met zo nu en dan heerlijke slaggitaren die je afwisselend links en rechts om de oren vliegen, spannende intro’s en bovendien splijtende, zij het niet al te lange gitaarsolo’s.
Op de B-kant ging het wat snel vervelen. Crossfire heeft een nobele vredesboodschap, maar de muziek was niet om te vaak te horen.
Als altijd was daar weer de sterke ballade, die deze keer de plaat afsloot. Ik vond ‘m wel wat lang vond duren op die toch al langzamere tweede helft van de plaat. Ze hadden mooiere soortgenoten opgenomen.
De plaat haalde in diverse Europese landen hoge verkoopcijfers, maar in Nederland echter wederom niet in de albumlijst te vinden. Toch kende ik diverse vrienden die de plaat kochten.

In 1986 maakte Nederland een heropleving van hardrock mee. De deur werd ingetrapt door Europe met The Final Countdown, waarna Bon Jovi met Livin’ on a Prayer eveneens een grote hit werd. Hairmetal was opeens in de mode, toch wel bijzonder voor Nederland. Dit mogelijk door de enthousiaste promotie bij Veronica, waar presentator/radio-dj Adam Curry met zijn eigen “grote kapsel” deze trend vertegenwoordigde.
Toch was mijn verbazing groot toen Still Loving You, bijna drie jaar na verschijnen, in februari 1987 de vaderlandse hitparades betrad, om in april #5 te halen in de Nationale Hitparade en #4 bij Veronica. Het steviger Rock You Like a Hurricane haalde bovendien in mei zowaar #47 en Tipparade. Enige nadeel vond ik echter dat “mijn” Scorpions, de band onder hardrockfans geliefd, nu plotseling “van iedereen” was. Maar goed, je kon dit dan wel op je verjaardag draaien zonder dat vriendinnen protesteerden…

Nog altijd mijn favorieten: I’m Leaving You, mede omdat ik de tekst over het afscheid van een geliefde zo mooi vond, door de verzekering dat je terug zult komen; Coming Home dat in het begin een ballade lijkt te zijn, maar daarna heerlijk hard én uptempo knalt.

Met Love at First Sting slaagden de Scorpions er dan uiteindelijk in om Nederland door de knieën te laten gaan, nadat Amerika, Engeland en het grootste deel van Europa, tot en met de landen achter het ijzeren gordijn ons al waren voorgegaan. Beter laat dan nooit.