Scorpions - Love at First Sting (1984)

erg onscherp plaatje...

Op toppunt van hun carriere leverden onze Duitse vrienden een toch wel goede LP af. Eerste 2 tracks knallen eruit, en 't album wordt afgesloten door een meesterlijke ballad.

In het kader van de clichématige liederen over hoe de band/zanger een gitaar pakte en rockartiest werd, tegen alle adviezen van ouders en leraren in, is The Same Thrill, van deze plaat toch wel een van de lekkerste.

Al met al een van de beste en meest karakteristieke Scorpionsalbums. Vroeger zou ik er 5* aan gegeven hebben, nu vind ik 3½* wel adequaat.

Op Lovedrive en Blackout na het beste studio album van Scorpions.De beste nummers vind ik Still Loving You,Rock You Like A Hurricane en Big City Nights. Ik vind dit overigens wel een echte klassieker van Scorpions,maar luister nou eenmaal liever naar Blackout en Lovedrive,en de eerste 2 live platen Tokyo Tapes en World Wide Live vind ik ook nog steeds erg goed.

'Crossfire' geeft de Koude Oorlog uit die tijd goed weer! Vind ik naast de bekende songs veruit de beste track.

Redelijke plaat van deze Duitse rockers. Bad Boys Running Wild, Rock You Like A Hurricane, Coming Home zijn best genietbare rockers, en Still Loving You is gewoon een meesterlijke rockballad!

Still Loving You vind ik misschien wel de allerbeste rock ballad aller tijden, hoe vaak je hem ook hoort hij blijft gewoon steengoed. Ik vind dit album op Lovedrive an Black Out na het beste studio album van Scorpions.

Ik weet nog hoe opgewonden ik was toen ik deze als klein hardrockertje samen met 'Crazy World' aanschafte vlak voor de kerst in het vorige millenium. Iedereen in huis lag nog zijn/haar roes uit te slapen en met een blik op het witte landschap draaide ik voorzichtig de volumeknop open bij het kalme intro van 'Coming Home' om vervolgens ook de rest van mijn familie kennis te laten maken met de latere rockuitbarsting.

Hoewel niet meer zo magisch blijft dit een prima plaat al vind ik dat Scorpions tot 'Face the Heat' sowieso weinig fout hebben gedaan. Prijsnummer blijft natuurlijk de afsluiter. Dijk van een liefdesklaagzang. De gitaarsolo is nog altijd kippevel.

Love at first sting behoort tot de betere Scorpions platen. Het bevat geen mindere nummers. Mooiste nummers na Still loving you zijn Coming home & Crossfire. Big city nights & The same thrill mogen er ook wel wezen. Love at first sting is een keer zo goed als Savage amusement. Daarvan hoor ik alleen Love on the run graag.

Leuke her-kennismaking alweer. Ik leg nog niet te dikwijls een Scorpions plaat meer op, maar deze kan er meer dan door, hoewel voorganger Blackout wint met een dikke neuslengte voorsprong. De typische Rudolf Schenker riffs domineren deze plaat samen met de gitaarcapriolen van Matthias Jabs. Bevallen mij nog steeds: Rock You Like a Hurricane, Coming Home en Big City Nights. Die ballad Still Loving You kan ermee
door, niet omdat het slecht zou zijn, maar het zal nooit mijn smaak worden. Het blaast alleszins Winds of Change weg maar de moeder aller ballads zullen nog altijd I Believe In You (Y&T) en Still In Love With You (Thin Lizzy) blijven, althans in mijn belevingswereld. De hoes en albumtitel zijn weer typisch tongue-in-cheek met een licht erotisch tintje, moet kunnen.

Deze Duitsers hebben wel hun plekje in de rockgeschiedenis verdiend. Binnenkort hun farewel toernee. Als die al niet bezig is, zo goed volg ik dat niet.

Inderdaad, die komt eraan. Nog een postscriptum bij mijn commentaar daarjuist: Crossfire is voor mij duidelijk het zwakste nummer op deze plaat, zoals vele platen uit die tijd er één hadden. Still Loving You is beter verteerbaar met een Orval in de maag .

Precies mijn mening. Beter dan het gemiddelde Scorpions album (misschien vind ik dit wel hun beste), al is dit ook weer geen heel erg goed rockalbum. Scorpions vind ik een band voor in de middenmoot, bij wijze van spreken.

Pretentieloze radiovriendelijke commerciele hardrockplaat.
Luistert lekker weg waar en wanneer dan ook, wil hem zeker nog eens aanschaffen origineel ..... zal hem zeker 20 jaar niet meer gehoord hebben maar kan hem nog altijd dromen.

Werkelijk alle scherpe kantjes zijn eraf gehaald, niets stond een doorbraak meer in de weg in the States en de ultieme Scorpions ballad staat op deze plaat.

Een prima album! Veel nummers van dit album kende ik al van World wide live. Die versies zijn beter vind ik. Toch is er genoeg moois te vinden op dit album. Still loving you is inderdaad één van de allermooiste rockballads ooit!

Wat vond ik dit jammer zeg. Elke Scorpions fan is dol op deze plaat en menig mens zal deze zelfs betitelen als de beste van de band, maar ik niet. Nee, misschien zelfs de slechtste. De Scorpions hebben hiermee hun imago van jaren 80 hair-band definitief bevestigd en ze komen hier ook nooit meer vanaf. Doodgedraaide nummers als Bad Boys Running Wild of Rock You Like a Hurricane doen me helemaal niets meer. Zelfs toen ik ze voor het eerst hoorde was ik nog niet zo gepakt als veel van mijn mede-fans.

Ik hou het kort. Te waarderen nummers: Coming Home, Crossfire en Still Loving You. En Big City Nights mag er ook wezen. De rest hoop ik niet meer te horen.

En eerder waren ze dan een jaren 70 hair-band?

Nummers als Fly to the Rainbow en Life's Like a River zijn toch ook niets meer dan sentimentele Duitse schlagers in een rockjasje.

Ik bedoel meer dat de meeste niet-fans de Scorpions nu slechts nog kennen als hair-band uit de jaren 80. In de jaren 70 waren ze uiteraard geen hair-band.

Als je wilt kun je Fly to the Rainbow en Life's Like a River betitelen tot Duits schlagers in een rockjasje, maar die nummers komen vele malen spontaner en eerlijker over dan wat ze hier uit hun instrumenten persen.

Maar dat is gewoon jouw indruk. Ik vind dit album niet minder spontaan en minder eerlijk dan die oude albums. Scorpions is altijd een commerciële band geweest. Ze hebben overigens slechts een paar albums waar ook echt hardere nummers op staan. Onder andere op Blackout. Dus om dat album dan als het begin van hun hair metal periode te betitelen vind ik nergens op slaan.

Op Love at First Sting klinkt de band gewoon typisch tachtig zoals ze eerder typisch jaren zeventig klonk.

Natuurlijk, iedereen beleeft de muziek anders.

Op Blackout vind ik ook niet dat de nummers zo zeer zachter zijn, maar de hele sound is totaal niet zwaar en dus klinkt de studio versie van Dynamite mij echt niet harder in de oren dan Another Piece of Meat bijvoorbeeld. Verder kan ik je verzekeren dat het er op Face the Heat een stuk harder aan toegaat dan op Blackout. Maar Blackout vind ik verder nog steeds een zeer toffe plaat; en de enige reden waarom ik die aan het begin van de hair-periode zet is juist omdat de productie veel minder rauw is dan op Animal Magnetism; toch wel iets dat in mijn ogen gedeeltelijk het hair-gehalte van een plaat bepaald.

In de pre-Jabs periode vond ik ze overigens niet echt commercieel.

Zoals ik al schreef, naar mijn mening heeft Blackout gewoon de productie volgens de mogelijkheden en modes die er toen waren, net zoals dat het geval is op Lovedrive en Animal Magnetism.

Inderdaad ieder zijn eigen beleving. Face the Heat, pfff... Daar hoef je me nu eens echt niks over te verzekeren.

Aan Love at First Sting hangen voor mij nog bijzondere herinneringen. Het heeft ook wat sterke nummers. Rock You Like a Hurricane, Coming Home, Crossfire en Still Loving You, al is dat wel afgezaagd. Maar Savage Amusement stelt al helemaal te weinig voor. Dat heb ik alleen nog voor de herinnering. Alles wat daarna komt kan me gestolen worden. Of eigenlijk niet, want ik heb het niet (meer).

Heb je niks meer na Savage Amusement? Dan zou ik je willen aanraden de nieuwste eens te beluisteren. Sting In The Tail viel namelijk vrij goed bij de mensen die deze erg tof vonden.

En als je in een experimentele bui bent wil ik je Eye II Eye eens aanraden

Je hoeft mij niks aan te raden want alles na Savage Amusement heb ik al gehoord. Ik raad jou aan mijn recensie eens te lezen bij Sting in the Tail.

Ondanks de aanwezigheid van wereldhits "Rock you like.." en "Still loving you" vind ik deze plaat artistiek gesproken een maatje minder dan de "Grote Drie" (Lovedrive, Animal Magnetism en Blackout) van The Scorpions. De periode is er aan af te lezen. Hair metal schoot in de us als paddestoelen uit de grond, en daar wilden de heren zich uiteraard op aanpassen (net als Kiss) alleen de Scorpions hielden hun eigen geluid en gingen niet volledig in de grijze massa op. Redelijk goede plaat. 3.0

Prachtig album, alleen Same Thrill vind ik een minder nummer. De rest is geniaal.

Samen met Blackout toch wel het allerbeste wat de discografie van de Scorpions te bieden heeft, vind ik. Lovedrive en Face the Heat zijn een goede derde. Tokyo Tapes heb ik ook (op LP) maar vind ik wat minder interessant.

De verzamelaar uit 1978 die het bekendste en beste werk van de Scorpions uit de jaren '70 samenvat, is ook een dikke aanrader!

27 november geboekt in de Ahoy. Zijn ze zo onderhand al ruim 4 jaar met de afscheidstour bezig, als er nu maar niet een nieuw studio-album komt! 'Rock and Roll Forever', heb er evenwel plannen voor om erheen te gaan. Wat mij betreft is het vertrek van Roth en de komst van Jabs het beste wat de Scorpions is overkomen. Blackout en Lovedrive zijn mijn favorieten. Love at First Thing deze week nog gedraaid. Daarna komen in mijn ranglijst Animal Magnetism en Face the Heat.

Er komt zeker een nieuw studio album, dat is al bevestigd. Wanneer die komt is nog niet bekend. Ze zijn al zeker twee-drie jaar bezig met oude demo's uit de jaren 80 op te graven, als ik hun woorden mag geloven. Afscheidstour? Eén grote publiciteitsstunt. Hopelijk zal ik ze in november ook eindelijk eens live aantreffen. Zolang ze het kunnen hoeven ze van mij niet te stoppen.

Deze plaat doet niet zoveel onder voor black-out. De aversie komt er misschien door dat na de enorme hit iedereen de band kende. Een jaar daarvoor was het nog wel een stoere band, vanaf dit moment trek je geen band shirtje meer aan. Onterecht maar ja, publieke opinie, het doet wat met je haha.

Vandaag is dit schijfje weer een paar keer voorbij gekomen, heeeerlijk! Lekkere scherpe, snerpende gitaren in combinatie met de zang van Klaus. Ik heb weer even genoten. De cd's van de laatste jaren kunnen hier in mijn ogen niet aan tippen.

" As soon as the good days roll" is trouwens wel een heerlijk nummer! maar ja, dat zijn ze vrijwel allemaal natuurlijk.