Scorpions - Love at First Sting (1984)

Dat militaire marcheer drum roffeltje aan het begin en eind van crossfire vind ik echt goed gebruikt. De song heeft daardoor een heel eigen stijl, geeft een rustpunt op de plaat en is m.i. door de Scorps niet eerder vertoond. Welcome to the black parade van my chemical romance gebruikt het ook (maar dan aan het einde) en loopt mooi door in crossfire als je ze aan elkaar plakt. Daarna Jacob's Ladder van Rush en je hebt toch een weer een kwartiertje leuk gespeeld met muziek

Michael Schenker wordt op dit album natuurlijk node gemist. Toch best een goed album dat in die tijd ontzettend populair was.
Still Loving You maar ook Bad Boys Running Wild schalden menigmaal door onze 'keet' die wij toen hadden. Wij hadden en draaiden vele elpees, beschikten over chips via goedkope 'inkoop' en op vrijdag werd er een kratje gehaald. Er kwamen ook meisjes in onze keet.
Goede herinneringen aan dit album.

Vanaf nummer 10 mag het zootje wel als bonustrack gemarkeerd worden toch?

En vanwaar 'West Duitsland'? De eenwording vond volgens mij al ver voor MusicMeter plaats.

Val Berlijnse muur: Pas in '89 toch? Denk dat ze daarvan uitgaan maar verder maakt het niet veel uit, wat blijft Still Loving You toch een prachtig nummer...

Je hebt wel gelijk in je eerste deel van je bericht, die moeten als bonustracks aangeduid staan.

Dit is bij het grote publiek denk ik wel het meest bekende Scorpions album, iemand die ze een beetje kent zal meestal als eerste dit album noemen. Volgens mij is dit ook hun album die de meeste nummers met single potentie hebben. Lekker album om af en toe nog eens op te zetten.

Ben je niet in de war met de Scorpions - Crazy World (1990) ricardo?
Winds of change, send me an angel enzo.

Wat ik wel opvallend vind is dat de million seller Scorpions nog geen 100 stemmen trekt, hier niet en daar ook niet.

Still loving you was er veel eerder dan wind of change en send me an angel!

Nummer 1, 2, 4 en 6 zijn ook krakers van jewelste als je scorpions een beetje kent.

Als je tegenwoordig in een cd shop komt en er ligt iets van scorpions, dan is het meestal deze, tenminste vaker dan crazy world.

Waar ik woon zijn helemaal geen cd shops meer.

ik wou net zeggen. Als ik in een cd shop wil komen, moet ik toch echt eerst via de teletijdmachine van professor Barabas gaan.

In de stad groningen zitten er nog wel een aantal, zeker een stuk of 5

Zowiezo plato, elpee, carrilion, v&d en blokker.

In Nijmegen ook, tis wel even zoeken...

Maar ik heb het even uitgezocht. Het blijkt volgens de dutch charts dat de single pas in 1987 ! de hitparade besteeg. En daar heeft dit (mini) album Scorpions - Gold Ballads (1986) met gelijke hoes (bijna) van geprofiteerd. Volgens diezelfde charts heeft deze Love at first sting de album top 50 niet eens ge-enterd
Daar was ik me niet van bewust eigenlijk.

Ik ken V&D en Blokker niet in Groningen maar hier in Den haag en omstreken mag je het nauwelijks een aanbod noemen. Bij de kassa staan een setje cd's van TV Oranje gerelateerde artiesten (Blokker) en V&D heeft twee rekken met te dure cd's waar ik niks van mijn gading aantref.

In Nijmegen zit Kroese, 2 zaken met elpees (volgens mij tweede hands) , Waaghals, en state of art metal store. Die laatste zit niet in het centrum.

Bij Kroese in Nijmegen vind ik nog altijd alle nieuwe platen die ik wil hebben. Ook van de Scorpions liggen de nieuwste platen altijd in het rek. LAFS heb ik daar nog nooit zien liggen. State of Art is falliet.

De man is dan al een eeuwigheid verdwenen en Mathias houdt het misschien wel simpeler en compacter, maar dat vind ik nou net de kracht van dit album eigenlijk. Dus, nee, ik mis MS hier niet ook omdat je dan geen MSG meer zou hebben haha

De bonus tracks: Coming Home demo beukt als een dolle zo zonder intro, Living at Night is een scorps 13/12 song, had best een US hitje kunnen worden destijds, zo simpel. Hoewel beter geldt dit ook voor Anytime (You Want It), daar zie ik nog wel iets van potentie in. maar na het tweede refrein ben ik er ook al wel weer klaar mee, next. De demo van de machtige ballad Still Loving You sluit dit rijtje af. Sterk gezongen, geen overdubs (geen oooeeehhhs) en de song komt zo al erg krachtig over. Helaas ontbreekt het ook aan de hoge gitaarhuliende uithalen direct na het refrein.Een abrupt einde, toen hadden ze geen zin meer? Ik ook niet. Binnenkort de live CD (tracks 15-25).

Nog meer Scorpions op hun best. Een paar nummers vond ik altijd wat minder. Vooral The Same Thrill en As Soon as the Good Times Roll deden me weinig. Maar vandaag heb ik intens genoten van de volle veertig minuten Love at First Sting. Toegegeven, nostalgie helpt daar ook wel bij. In zijn geheel deel van de beleving.

96/100

Met een negende album dat op een rij een 4* of hoger score van me krijgt, nestelen Scorpions zich eigenlijk wel in een lijst van meest stabiele hardrock/metal-acts ooit. Sterker voor mij dan acts als Black Sabbath, Thin Lizzy, Judas Priest en Led Zeppelin. Wat er hierna ook gaat gebeuren met de albums, dit statement schenk ik ze met liefde.

Love At First Sting is een stuk gestroomlijnder dan voorganger Blackout, maar ook met een iets gladdere sound werken de songs nog steeds fantastisch. Waar ik had verwacht dat Still Loving You (heb ik altijd een mooi nummer gevonden) hier als ballad de onbetwiste winnaar zou zijn, valt het me nu op hoe gruwelijk mooi Coming Home's intro eigenlijk is voordat het losbarst in een heerlijke up-tempo rocker. Rock You Like A Hurricane is een terechte klassieker, maar mijn favoriete track is eigenlijk het erg oprechte Crossfire waar de band de band een mooie pacifistische boodschap uitdraagt die later met een Wind of Change voortgezet wordt. Een beetje houterig Engels misschien, maar zoals ik eerder al typte: het is oprecht en daarmee terecht mooi. Still Loving You blijft overigens ook een terechte hit.

Ondanks dat dit album hitgevoeliger klinkt dan het toch iets ruwere Blackout, is het wederom een pareltje te noemen. Ik verwacht dat de scores vanaf dit punt gemiddeld iets zullen afnemen, maar die winning streak van 9 topalbums hebben ze alvast.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer
8. Lonesome Crow
9. Fly To The Rainbow

Op Blackout weerklonk deze boodschap ook al in het slepende China White. We zijn het bijna vergeten, maar de Koude Oorlog ging ons niet in de koude kleren zitten. De dreiging was heel reëel. Crossfire vind ik ook een prachtnummer. Krijg er altijd kippenvel van.

Met die houding wel, ja
Ik hoop voor je dat het meevalt, overigens. Hoewel post-1984 Scorpions misschien wat minder wild en hongerig overkomt, vind ik dat ze nog zeker een aantal hele sterke platen eruit hebben geperst, zij het in een wat andere sfeer dan ze tot nog toe hebben gedaan.

Betreffende dit album... iets zegt me dat het tijd is voor een herbeluistering mijnerzijds. Mijn afkeer voor Love at First Sting is altijd wat relatief geweest. Nummers als 'The Same Thrill' en 'Bad Boys Running Wild' vind ik gewoon bleekjes afsteken bij wat er op de volgende vijf platen wordt opgeleverd, maar misschien is twee sterren wat overdreven laag.

Hoe het vanaf Lovedrive naar beneden gaat met je waardering tot een onvoldoende bij dit album en vervolgens bij de nog commerciëlere opvolger Savage Amusent ineens weer naar de 4,5* schiet is wel nogal onbegrijpelijk. Ieder zijn mening natuurlijk. Voor mij gaat het vanaf dit album zachtjes bergaf tot en met Crazy World om dan de dieperik in te tuimelen op het niveau van totaal oninteressant. Een beetje heeft de band zich nog herpakt door de oude formule weer op te vissen, maar ik lust liever verse vis.

China White is ook een van mijn favoriete Scorpions-nummers tot nu toe! Ook het ultieme bewijs dat ik ze liever hoor zingen over dit soort zaken dan over of vrouwen wel of geen push-up bh's mogen dragen

Ieder zijn/haar beleving. Ik ben niet vies van commerciële muziek, zolang het me maar blijft boeien. Op Savage Amusement ervaar ik zelden irritatie. De nummers zijn sterk, de melodieën pakkend, en de performance zeer beheerst. Hier klinkt de band gretiger, maar vind ik veel nummers gewoon kaal klinken en weinig invulling hebben. Hoofdverdachten zijn (heb het zojuist nog eens geluisterd) 'The Same Thrill' en 'As Soon As the Good Times Roll' (man, man, man...), maar ook 'Bad Boys' en 'I'm Leaving You'. De rest vind ik echter helemaal niet zo slecht. 'Crossfire' is inderdaad een prachtig nummer. Ik denk dat een deel van mijn lage waardering ook te maken had met mijn ervaringen met fanboys van de 1979-1984 periode op het officiële Scorpions forum destijds, waar iedereen zich leek blind te staren op dit album. Vooral de Amerikaanse fans, ugh. Ach ja, gelukkig kan ik Pure Instinct opzetten wanneer ik wil, en Love at First Sting afzetten zodra het me niet meer zint.

The_CrY, uiteraard ieder zijn beleving. Voor mij klinkt Savage Amusement altijd wat teveel dicht geplamuurd met suikerstroop. Dan liever kaler zoals dit album. Sommige nummers die je noemt hebben voor mij wel wat zwakke punten maar blijven prima overeind. Van As Soon as the Good Times Roll bijvoorbeeld vind ik alleen het refrein zelf wat minder. Maar als dan de aanvulling 'all your life, yeah yeah yeah yeah...' volgt vind ik het net als de strofes weer prachtig. Doet wat denken aan Is There Anybody There? met het gerijm op 'ion' en de reggae-feel. Een lekker loom nummer dat ietwat melancholisch klinkt maar toch een hoopgevende en blij makende tekst heeft.

Hier vinden de eerste marathonvoorganger en ik elkaar niet echt. De eerste vier nummers zijn in orde, maar ook weer niet heel veel meer dan dat. Big City Nights zou ik zelfs flets noemen. Ik neem die vijf even samen omdat dat, naast de gedoodverfde powerballad, de eerste vijf nummers waren die ik leerde kennen, dankzij de andere versie van deze verzamelaar.

The Same Thrill en As Soon as the Good Times Roll geven voor mij kleur aan het album (naast Still Loving You). Crossfire is muzikaal fraai, maar het refrein is me te dunnetjes. En tekstueel... tja, ik luister sowieso niet naar Scorpions voor de hoogdravende teksten, maar hun pogingen tot wereldverbetering vind ik doorgaans van een dermate knullig niveau, dat ze wat mij betreft wel weer gewoon de dames/fans als een orkaan in beweging mogen brengen. Maar het kan allicht ook zijn dat ik er te weinig in slaag mezelf in 1984 te verplaatsen.

Dat gezegd zijnd: fijne plaat. Beter zou het niet meer worden. Met jeugdsentimentsbonus komt Crazy World nog wel dichtbij.

De hits van dit album hebben er mede voor gezorgd dat ik Scorpions jaren lang links heb laten liggen. Geheel onterecht gezien het jaren 70 oeuvre van deze band. Maar de in mij oren makkelijke stadionrock die de band op dit album (en de platen die hierna zouden komen) laat horen doet mij helemaal niks. Doodzonde gezien de jaren 70 output van deze band. Want die is echt geweldig.

Het begint een wat saai verhaal te worden, maar in zekere zin verschilt dit album nauwelijks van de directe voorgangers. Er staan een paar ongelooflijke krakers op (Rock You Like A Hurricane en Still Loving You zijn terechte hits), een paar vrij matige zoals The Same Thrill en Big CIty Lights. I'm Leaving You vind ik dan weer een leuke ontdekking.

Soms is het matig, maar toch duikt Scorpions nooit onder de grens van negativiteit. Ik kan het gehele album prima hebben, al zijn hier de extremen wat duidelijker dan op Blackout het geval is.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer

Ja, opvallend dat Still Loving You bijna 3 jaar na oorspronkelijke release pas in de Nederlandse hitparade terecht kwam. Heeft iemand daar een verklaring voor?