The Chemical Brothers - Further (2010)

Ik verwacht niks meer, maar zeker ook niks minder van de heren.

Op Snow hebben ze het al over 'Lifting Me Higher' en heel eerlijk gezegd gebeurt dat nog niet echt op dit nummer dat gewoon een verdomd lang uitgerekt intro is. Een intro op gelijk al het langste nummer van Further Escape Velocity genaamd dat gelijk al een herkenbaar handjeklap Chemical Brothers anthem genoemd kan worden. Hier zie je de zalen en festivalweiden al flink van op en neer gaan. Dan mag Snow wel een langgerekt intro wezen: het is in elk geval de opmaat geweest voor een spetterend nummer.
Another World lijkt me de perfecte muziek als begeleiding bij het filmpje op de bijbehorende dvd. Maar wacht eens: moet dat niet andersom zijn? Precies. Dit klinkt mij een beetje teveel als achtergrondmuziek voor documentaires of zo en blijft daardoor niet echt hangen.
Het intro van Dissolve doet me een beetje denken aan U2's Where the Streets Have No Name. Je verwacht bijna dat Bono als gastvocalist zal gaan inzetten. Gebeurt niet. Wel heeft dit nummer een behoorlijke rockvibe met psychedilische trekjes zoals we dat ook terug kunnen horen op het album Dig Your Own Hole met als verschil dat ik de nummers op dat album sterker vond, want Dissolve is best een prima nummer maar zal ik zeker niet als topfavoriet gaan beschouwen. Een aardige middenmoter zeg maar.
Het paardengehinnik is alom aanwezig in het opzwepende Horse Power. Het toont aan dat dit album een beetje op een neer gaat voor mij. Waar ik sommige nummers maar zo zo vind, daar volgen dan weer lekkere stampers als deze. Vurig en stampend en zo hoor ik ze graag. Het 'vieze geluid' is zelfs weer een beetje terug. Block Rockin' Beats? Zoiets ja.
Het loopt naadloos over in het inmiddels al bekende Swoon. Alle nummers lopen trouwens in elkaar over.
Swoon doet me een beetje denken aan de roadtrip muziek (zo ervaar ik het tenminste) ten tijde van Come with Us, een album dat ik tot nu toe als hun zwakste beschouw, maar dat terzijde. Ook hier kan ik me zo voorstellen dat het met visuals één geheel gaat vormen, maar op zichzelfstaand vind ik dit repeterende nummer wederom in de categorie 'wel aardig' vallen.
K+D+B dan. Het kent een opvallend geluid dat we volgens mij nog niet eerder hoorden en dan doel ik op de percussie want verder is het wel weer redelijk herkenbaar Chemical Brothers. Minder poppy dan op de voorgangers. Iets zweveriger en dat is niet een nadeel eerlijk gezegd. Ik denk dat nummer nog potentie heeft om te groeien de komende tijd.
Zoals gezegd lopen de nummers naadloos in elkaar over. K+D+B sterft langzaam uit en Wonders of the Deep komt langzaam tot leven en is daarmee de afsluiter van een 8 nummers tellend album.
Het is opgebouwd volgens beproefd Chemical Brothers recept: traag begin, steeds wat toevoegingen en vervolgens wat feller van leer trekken. Dat felle valt deze keer overigens wel mee. Het heeft een indie-geluid van bandjes waar ik op dit moment even niet op kan komen (beetje shoegaze misschien?!). Een prima afsluiter maar wederom niet wereldschokkend.

Niet wereldschokkend vind ik een perfecte samenvatting voor het hele album. Het is dat ik een liefhebber ben van Tom Rowlands en Ed Simons. Het is dat ik ze nog nooit een onvoldoende heb hoeven geven. Maar voorop staat dat ik dit toch niet tot de topalbums van het duo ga rekenen. Misschien dat de tijd er nog wat mee gaat doen, maar dat ligt niet in de lijn der verwachting.
Blijft over: een lekker nieuw album waar ik deze zomer wel mee door kan komen en meer niet.

Vrij compact album, dat behalve de vage opener Snow lekker doordreunt. De plaat zakt nergens echt in, maar echt memorabel wil het album helaas ook niet worden.

Naast Escape velocity kan ik ook wel lachen om Horse power, omdat dat niet alleen een lekkere drive heeft maar ook een hinniksample die volgens mij ook gebruikt wordt op de Black beauty-CD van mijn dochtertje . Maar over het geheel genomen vind ik dit het zwakste album dat de Chemicals tot nog toe gemaakt hebben.
 

Toen dit album uitkwam was ik er matig enthousiast over, maar deze week zijn er toch weer wat draaibeurten geweest en het album geeft toch steeds iets meer prijs.
De grote 3 doen allang niet meer terzake (Chemicals, The Prodigy en Underworld) maar gaan alledrie hun eigen weg nog steeds door. Wat dat betreft linken ze een beetje naar de Pop grote 3 van de 80's, waar ik zou zeggen The Prodigy -> Michael Jackson, vanaf of juist Music of the jilted generation enorme scoringsdrift naar hits, Underworld -> Prince, doen hun eigen ding en af en toe slaat het enorm aan en dan is het weer voor de fan-incrowd.
Chemical Brothers -> Madonna, MTV darlings, spraakmakende videos met een topperiode eind 90's into the millenium, en altijd vakkundig en toegangelijk maar iets edgies meenemen om het publiek iets verder te brengen.
Toen Further uitkwam waren de chemische broers allang niet meer zo hot en waar ze ooit een stroming creerden was vanaf Come with us een beetje een allegaartje de norm.
Ook op Further zit geen rode draad en waar Snow filmisch maar beatloos je het album intrekt, zo stampt Escape velocity, de trein is vertrokken en we stoppen nergens onderweg. Als de Chemicals de housekant pakken, ben ik altijd mee, bovendien proef je vaak een old school sausje in hun house benadering.
Another world laat de boel dan weer kabbelen en Dissolve is een beetje Chem terugkijk 1e 3 albums voor mij.
Horse power is de andere stamper en opnieuw moeten de voetjes van de vloer.
Swoon heeft weer een "ouder" geluid en past bij Dissolve. En eigenlijk mag het album hier voor mij stoppen. Want wat vliegen we uit de bocht bij de laatste 2 nummers. Ondanks het gebrek aan een Gallagher gaan de laatste 2 nummers naar een "bandjes in de wei" gevoel en dat is altijd de kant van de broers die mij het minst interesseert (Let forever be, anyone? )
Het album blijft wel een frisse blob in hun discografie, misschien omdat ze hier gewoon doen wat ze willen en geen gastvocalisten of single kandidaten in elkaar flatsen.
Further maar dan.