Tame Impala - InnerSpeaker (2010)

je bent niet de enige die dat door heeft.
Ik wil alleen wel weten wat ze zingen. Vandaar dat dit me beter kan bekoren!

Mooie sfeervolle plaat.

Dat heb ik dan tegenovergesteld. Zowel Dungen als Tame Impala brengen zacht uitgedrukt niet echt vernieuwende muziek. Juist het zweeds geeft Dungen voor mij dat extraatje mee waardoor het net even wat meer heeft dan Tame Impala. Zou Dungen met een engelstalig album komen dan vind ik dat gelijk een stuk minder boeiend. Neemt niet weg dat ik InnerSpeaker ook best leuk vind, alleen lijkt het wel of niemand van Dungen gehoord heeft terwijl die al veel langer exact hetzelfde doen en ik vind het jammer dat zij toch dik ondergesneeuwd worden door Tame Impala (kijk maar naar het aantal stemmers). Opmerkelijk...... maar zo gaan dingen wel vaker.

Wat ik mis in de discussies hierboven is één echt belangrijk aspect aan deze plaat: er staan heel veel goede songs op. De songkwaliteit is echt hoog. Een ander sterk punt aan deze plaat is dat al deze fraaie songs gelardeerd worden met mooie tonen en trucjes. Zo ontstaat bij vlagen een wonderschoon geheel.

Ik vind 'm ook steeds mooier na vaker draaien en verhoog mijn score op 1 januari naar 4,5* Dat is dezelfde score als Beach House met Teen Dream, ook uit 2010. Ik vind beide platen wel enigzins vergelijkbaar: in dromerigheid, mooie sound en fraaie songs.

Dan moet je toch echt eens de band Dungen gaan opzoeken west, en start dan maar met Ta Det Lugnt

Welke band?

Staat er toch heel duidelijk

Ze worden nota bene als invloed genoemd door Tame Impala. Zolang je geen moeite hebt met de zweedse taal is het een band die zeker door Tame Impala liefhebbers niet genegeerd kan worden.
Tame Impala probeert op dezelfde manier te zingen en qua stijl ligt het er heel erg dicht op.
Veel Dungen fans vinden het dan ook copy-cats. Dat vind ik zelf wat lastig omdat ook Dungen niet bepaald origineel is te noemen (want ook die grijpen terug naar een bepaald tijdperk in de muziek).

Was het gescherend bedoeld dan is dat jammer: Dungen (met meer albums) doet dit kunstje namelijk heel wat langer maar wordt voorbijgestreefd in populariteit. Zal ongetwijfeld komen door de taal waarin zij zingen.

Kijk, zo wordt het opzoeken je makkelijk gemaakt.
Ik heb gelijk via Amazon maar de digipak met bonuscd voor een schappelijk prijsje aangeschaft, dus binnenkort gaat 'ie de cd speler in.

Lekker zware, psychedelische rock van deze mannen uit Australië. Zeker niks mis mee! Na twee keer luisteren zijn er voor mij een drietal regelrechte uitschieters: Solitude Is Bliss, Jeremy's Storm en de ijzersterke opener It Is Not Meant to Be.

De rest wil nog niet helemaal blijven hangen, al vormt het geheel wel één mooie sfeer. Hou het voorlopig nog even bij 3,5*

Lekkere psychedelische wave. Met spannende structuren en loopjes. Mooie plaat, maar niet zo onderscheidend dat het ineens heel bijzonder is. Wat dat betreft vind ik persoonlijk een top 10 notering in de OOR-eindejaarslijst wel hoog gegrepen. Voor mij gewoon een lekkere plaat, fijn dat ik 'm gehoord heb en daarmee is het OK. En inderdaad, voorgaande schrijvers, de zanger doet denken aan John Lennon.

OOR, wat ben ik immer nog blij dat ik m'n abo opgezegd heb. Wat een zeiksluizen, Koen Poolman met The Back Room van Editors op één in z'n jaarlijst, dat was eigenlijk de druppel.

Het vinyl was lang alleen via het label te bestellen.
Dat was me te veel gedoe.
Via de speciaalzaken (Sounds/Plato) weinig succes.
Inmiddels in ieder geval via Juno te bestellen.
Deze week binnen gekregen.
Hoera.

Innerspeaker van Tame Impala draai ik nu al een aantal weken met grote regelmaat en het album bevalt me erg goed. De plaat staat vol met pakkende (psychedelische) rock, die op een prettige manier muziek uit de jaren '60 en '70 laat terugkeren (zonder gedateerd te klinken). Vooral het gitaarwerk weet mij keer op keer te overtuigen, ik veer bijvoorbeeld op bij de meesterlijke intro van Jeremy's storm en beleef veel plezier aan Lucidity, Solitude is bliss en It is not meant to be.

In de discussie hierboven duikt de naam Dungen ook een paar keer op. Ik heb uit nieuwsgierigheid een aantal albums van deze Zweedse band beluisterd, maar het weet me tot nog toe aanzienlijk minder te boeien dan Tame Impala. Beide bands mogen dan wel uit hetzelfde vaatje tappen (psychedelische rock uit de jaren '60 en '70), ze lijken helemaal niet als twee druppels water op elkaar. Slechts op één punt heeft Dungen bij mij een streepje voor: ze zingen in het Zweeds, een taal die me intrigeert. Voor de rest wint Tame Impala: de liedjes zijn sterker en pakkender, en het gitaarwerk is interessanter.

Dat vind ik dan weer wel (Tame Impala noemt niet voor niets Dungen als invloed, maar dat wil uiteraard verder niets zeggen of het er dan ook op lijkt). Alhoewel 2 druppels ook wel weer wat overdreven is, want elke band heeft zo zijn eigen dingen.


Dat blijft een smaakdiscussie. Ik vind Dungen beter, zeker ook door de taal boeien die mij meer en dat is juist waar het een beetje wringt bij Tame Impala: die mogen dan in het engels zingen; ze meten zich soms een wat onverstaanbare manier van zingen aan om, in mijn ogen, te lijken op Dungen

Welk album heb je beluisterd? Ze hebben er meer.

Het zal altijd een welles-nietes spel blijven die niet alleen op deze site gevoerd wordt. En eigenlijk is het niet eens zo'n belangrijke discussie, want ik kan verder ook prima van deze band genieten zoals dat andersom vast ook het geval zal zijn bij echte Tame Impala fans.

En laten we eerlijk zijn: beide bands zijn nu niet bepaald nummer 1 qua vernieuwende muziek. Ze weten goed waar ze het vandaan moeten halen.

Haha, grappig dat je denkt dat ze op die manier op Dungen willen lijken =P Het is mij nog helemaal niet opgevallen. Zoals ik al aangaf, boeit het Zweeds mij ook, maar muzikaal vind ik Dungen minder interessant.


Ik heb geluisterd naar Ta det lugnt, 4 en de verzamelaar Dungen (1999-2001). Ik geef toe dat dat laatste album een wat vreemde eend in de bijt is, met drie lange, meanderende muziekstukken en weinig zang. Maar van 4 en met name Ta det lugnt had ik meer verwacht. Ik vind het nogal tam en voortkabbelend in vergelijking met het kolkende Tame Impala.


Daarin kan ik je alleen maar gelijk geven: ze zijn beide schatplichtig aan rock uit de jaren '60 en '70.

Wat een super band hey, Tame Impala, ik kan ze toch wel de Psychedelische Beatles van deze tijd noemen. Een album waarbij ik nu al 3x heerlijk inslaap ben gevallen.

Toppers op het album vind ik toch wel Solitude Is Bliss en It's Not Meant to Be. Desire be, Desire Go vind ik ook een lekker psychedelisch nummer. Lucidity daarentegen vind ik een beetje tegenvallen...

Ik hoop snel meer materiaal van deze band te vinden!

Wie is er toch op het idee gekomen om in I Don't Really Mind die synth zo keihard voor in de mix te drukken? Ik luister er elke keer weer met een mix van afgrijzen en bewondering naar.

Is het niet Expectation?

Volgens de achterkant van m'n CD wel. Er staan hier trouwens wel meer fouten in de tracklist, zal even een correctie indienen.

Heerlijke psychedelische muziek, klinkt echt als muziek in de oren

....dat weet ik. Ik had de plaat , een maand voor de release , in de pre-order besteld bij het label (modular).
Toch moest ik daar alles bij elkaar 4 maanden opwachten.

Grappig, ik zag hem laatst in de Plato in Rotterdam liggen.

Ja inderdaad en zelfs voor 9 euro... Heb hem dus ook maar mee genomen

Ik dacht al, wat hoor ik toch.

Hoogtepunt van Werchter '11 (samen met EELS). Ik zat er ladderzat te dansen als een zot in de Marquee. Er stond een kring met een straal van 3 meter rond mij alleen. Plaats maken wanneer Lennonlover danst is wel de boodschap Mensen toch, wat is dit goed!

Laatste tijd weer veel gedraaid. Het valt me wel op dat de tweede helft van het album een stuk minder is dan de eerste helft. 'Why Won't You Make Up Your Mind?' en 'I Don't Really Mind' zijn me ook wel wat te eentonig.

Toch blijft dit een jaar na ontdekking voor mij nog steeds een hele behoorlijke plaat. Nu bovendien niet duur meer bij Zavvi.

Zeer goed album, maar live durven ze soms wat tegen te vallen. Heb ze twee keer gezien, en de eerste keer was beduidend beter.
Voorts is hun Massive Attack cover behoorlijk geniaal. Ze beukte echt op het publiek in met hun bas. Fantastisch.

Hm, valt tegen dit. Had een band verwacht die psychedelische popliedjes die eigentijds of vooruitstrevend klinken, maar dit grijpt voor mij te veel terug op het hardrock/bluesrock van eind jaren 60/begin 70, en doet er te weinig origineels mee voor mij. Jammer, had hier wel zin in.

Zaterdag binnengekregen met de post en sindsdien een aantal keer gedraaid
maar het valt me toch lichtelijk tegen. Er staan een paar zeer fraaie songs op (It Isn't Meant to Be,Solitude Is Bliss) maar ook veel matige songs die maar een beetje voortkabbelen.
Het is mij net wat teveel van hetzelfde en de productie ligt er net wat te dik bovenop.
Dat in combinatie met wat mij betreft lang niet altijd even goede melodieën en je houd een middelmatige plaat over.

Als je dit vergelijkt met Dungen is dat een wereld van verschil. Dungen is vele malen gevarieerder,
beheersen hun instrumenten als geen ander en kunnen geweldige liedjes schrijven. Ik raad dan ook iedereen van harte aan Dungen (vooral Ta Det Lugnt) eens te luisteren.

Voor deze plaat dankzij de uitschieters voorlopig toch een 3,5*.