Uriah Heep - Abominog (1982)

Dat dit een commercieel album is wist ik niet. Dat verandert de zaak natuurlijk. Ik doe zo meteen twee volle sterren van mijn waardering af.

Waar hoor je dat dan in terug?

In Too Scared To Run bijvoorbeeld. Kan zo op Thunder & Lightning.

Daar hoor ik nu juist meer een vage Rainbow in terug.

Hot Night in a Cold Town heeft ook een Thin Lizzy-gevoel. Goalby is echt een waanzinnige zanger

Sorrie maar ik hoor dat niet. Rainbow hoor ik er enigzins nog in terug. Edwynn heeft het over een bepaalde drive. Maar dat is mij een bietje te vaag.
Plus dat ik Goalby ook echt geen waanzinnige zanger kan vinden. Wat is er zo waanzinnig aan zijn zang Ozrick?

Nickelback en kane heb ik niks mee dus zijn we snel klaar, maar effe zonder dollen. Met de Thin Lizzy vergelijking doe je LKizzy tekort en krijgt dit album veel te veel van het goede.

Toch vind ik vooral de timing van de zanger vergelijkbaar met Lynott danwel Sykes. Het gejaagde van sommige nummers doet me aan de hardere Thin Lizzy denken. Vandaar dat ik het heb over 'drive'. Als het gas eraf gaat, gaat het wat meer richting de Rainbow uit hetzelfde tijdvak.

Met de oude Heep heeft het allemaal weinig te maken. Dat maakt het voor mij niet minder aangenaam.

Als je dit een commercieel wangedrogt (sic) noemt en 2,5* geeft kan je je beter onthouden van commentaar over wat anderen tekort zouden doen.

Offtopic-berichten verwijderd. Gesteggel over overeenkomstige stemmen kan ook gewoon via PM.

Het stemmen was niet het issue. Maar goed..

Ik kan me voorstellen dat Abominog wat weerstand oproept. De typische 80's toetsen zijn niet van de lucht. Toevallig ben ik daar niet vies van. Bovendien barst het album van de energie en de hoed uitgewerkte songs.

De zanger is prima. Niet waanzinnig maar wel met een lekkere 'classic rock' stem. Als Uriah Heep is het niet herkenbaar. Ofschoon er op de oude albums ook wel lichtvoetige (commerciële) nummers stonden die over het scoren van chickies handelden.

Slaat nergens op. Ik vind het t.o.v. albums als Demons, Very Eavy, Look at Yourself een wangedrocht. Dat is mijn mening. Jammer voor jou, maar ik vind dit album totaal geen Uriah Heep.

Ik moet Neal Peart gelijk geven. Zie mijn onderstaande bericht van een pagina hiervoor

Had de band Oliver Twist, david Copperfield of scrooge geheten(eveneens personages uit charles Dickens verhalen, zoals Uriah heep ook is) dan had ik het ook geloofd. Helaas maar ik kan er niet meer van maken.
Dit album mist de orginele handtekening van uriah Heep

Schijnbaar missen jullie helemaal de totstandkoming van deze plaat.

Heep was allang opgeheven. De band bestond niet meer.
Hensley had de band verlaten, ging solo en later naar Blackfoot.
Na Hensley hadden ze heel even een nieuwe toetsenist, maar dat werkte niet, en deze Dechert en zanger Sloman vertrokken ook.

Box en Bolder vroegen Byron terug, maar de laatste wilde niet. Daar ga je als fan. Byron dit, Byron dat, maar de zakkenwasser wilde zelf niet.
Bolder ging naar Wishbone Ash om toch geld te verdienen, want je hebt toch honger.

Box bleef in zijn eentje over, en raakte in een diepe depressie.

Omdat Kerslake door Ozzy was genaaid, raakte hij weer in contact met Box en nam Daisley met hem mee. Toen werd besloten om de band niet de Mick Boxband te noemen, want dan zou helemaal niemand een nieuwe plaat kopen, want Heep was een bekende naam.

Gelukkig vond het trio een sterke line-up met Goalby en Sinclair er bij.
Deze plaat een wangedrocht noemen is disrespectvol naar Box, en huilen om Byron heeft geen zin, want hij keerde zelf zijn grote vriend Box de rug toe.

Heep is Mick Box met zijn machtige wah-gitaar-sound. En dat hoor je op deze plaat.
Heep is ook een beetje Kerslake met zijn krachtige drumslagen.
Heep heeft daarbij 5 waanzinnige leadzingers gehad: Byron, Lawton, Sloman, Goalby en Shaw zijn allemaal op hun eigen manier erg goed.

Degene die het minst bij Heep paste, vond ik overigens Sloman. De rest redt met gemak de songs uit Byron-tijd.
Jammer alleen, dat er uit de Goalby-periode niet een officiele liveplaat is. Want de band stond wel eventjes tussendoor op Monsters of Rock. Dus schijnbaar had de wereld in 1982 wel behoefte aan een frisse, harde rockplaat van Box en co.

Peace out!

De achtergrond kend ik niet. Maar ook ik ben het met Peart en Heer Hendrik eens dat dit qua sound niks met Uriah Heep te maken heeft. Voor mij is dat echter beslist geen struikelblok. Ik vind het verder niet zo interessant of er nu Uriah Heep, The Mick Box quintet of voor mijn part Dennie Christian op de hoes staat.

Ozric je draagt Uriah Heep in alle bezettingen een warm hart toe en dat is prima en je uitleg heeft de beste bedoelingen en het voelt ook aan als verdedigen van jou dierbare band. Maar Als ik voor mezelf spreek klinkt dit in de verste verte niet als Uriah Heep.

Hoe deze plaat tot stand kwam wist ik inderdaad niet en dat vind ik weer leuke info dus bedankt daarvoor, maar er staat weldegelijk Uriah Heep op de hoes, alleen klinkt het niet als Uriah Heep en vind deze formatie van de band erg inwisselbaar voor vele andere rockbands. helaas het is niet anders.

De reden mag duidelijk zijn.

Box heeft het gloeiende recht zijn band Uriah Heep te noemen. Hij werkt er zo hard voor.
En als je van je muziek moet leven, is de Mick Box Wah Wah orchestra niet echt een commercieel goede move.

Heep sells, dus heet de band Heep, en daarbij Hensley en Byron hebben zelf de sympathiek, goed besnorde gitaarman de rug toegekeerd.

Ok Dus als ik het goed begrijp is het zo'n beetje hetzelfde als guns'n roses. Axl rose is guns'nroses en mick box is uriah heep. Wie de restplaatsen opvult is eigenlijk van secundair belang

Kwesties rond bandnamen zijn altijd juridisch van aard. Voor luisteraars speelt ook het gevoel erbij een belangrijke rol. Alleen dat gevoel is niet juridisch te vatten. Een bandnaam is een merknaam die door een rechtspersoon geëxploiteerd kan worden. De rechtspersonen zijn niet zelden gewoon individuen die zo'n band hebben opgericht.

Wettelijk is dat helemaal niet interessant. Dave Mustaine, Lemmy en Axl Rose zijn de rechthebbenden van de namen Megadeth, Motörhead en Guns n Roses. Daar doet niemand moeilijk over.

De namen Sepultura en Entombed zijn in handen van resp. Andreas Kisser en Alex Hellid. Niet de personen met wie de fans affiniteit hebben. Queensrÿche is weer een apart voorbeeld. Twee incarnaties mogen tijdelijk hun piemels laten meten totdat er een uitspraak is over wie nu echt de naam mag hebben. Eén van de twee gaat eraan.

Andere voorbeelden van hoe het helemaal mis kan gaan: LA Guns, Great White en Barclay James Harvest.

Wat dat betreft hebben de ex-Thin Lizzy-leden het sympathiek aangepakt.

Maar nochtans, als je professioneel muzikant bent, dus geld moet verdienen met muziek maken, is zo'n keuze snel gemaakt.
En om Box nu te vergelijken met Axl, vind ik ver gaan.

Box had het allerliefste van de wereld gewoon gezellig met Hensley en Byron een plaat gemaakt.
Hensley wilde bandleider zijn, en dat ging niet goed meer.
Byron weigerde glashard terug te keren.

Box nam Kerslake (en later) Bolder toch gewoon weer terug in de band?
Bij liveoptredens laat ie Hensley en Lawton ook gewoon gezellig mee doen.

Bij de Gunners lag dat toch wel wat anders. Voor de Illusion tour werden de overige bandleden een contract onder hun neus geschoven Dat de naam exclusief naar Axl zou gaan. Als men niet zou ondertekenen werd er niet getourd.

Dat Box gewoon onder de naam Heep is door gegaan zal mij eigenlijk worst wezen. Hij zal er best recht op hebben gehad.

Dat verhaal van Axl maakt de juridische werkelijkheid niet anders. Wie de naam heeft, gebruike hem. De band had ook de gok kunnen nemen en zeggen: doen we niet.

Hadden jullie deze plaat wel opgeduikeld als het de Mick Box band had geheten?

En waarom hoor ik niemand teleurgesteld zijn in bijvoorbeeld Byron, die wat middelmatige rockplaten afleverde met Rough Diamond of Ken Hensley die als 'bandleider' nooit verder is gekomen dan wat rockplaatjes met Lawton in de jaren 90 en een tour met Blackfoot?

Echt, Box heeft het geprobeerd. Deze plaat niet goed vinden, mag prima. Maar om het keihard af te kraken? Box deed het voor ons: een frisse rockplaat maken. Ons blij maken, met nieuwe muziek.

Op de site, mag je zelfs stemmen, welke richting de sound van de nieuwe plaat moet opgaan.
Een sympathieker gezelschap als de Heepsters, moet ik nog tegenkomen.

Dat hadden ze inderdaad kunnen doen.
Uiteindelijk maakt het allemaal ook niet veel uit wat mij betreft.
Laat Axl en Box lekker onder hun oude band naam muziek maken.

Grappig is wel dat de platenmaatschappij van Van Halen voorstelde om de naam te veranderen toen Roth de band verliet ha ha.

Zou de commercieel manager die dat voorstel deed er nog werken, denk je?

Iggy, ik weet wel waarom jij deze plaat niet lust.

Dat ligt hem meer in het feit dat Sinclair heel anders met keyboards omgaat dat bijvoorbeeld Hensley.

Heb ik dat goed gezien?

Phil Lanzon die speelt wel weer lekker met het ouderwetse orgelgeluid (luister maar naar Sea of Light of Into the Wild).

Geen idee. Ik weet wel dat de twee broers not amused waren he he.

@Ozrick. Ik ben helemaal niet goed op de hoogte van de Oude Heep. Ik ken wel een aantal oude platen van ze. Maar ook weer niet echt goed.
Sterker nog dit is mijn eerste lp die ik kocht van deze band. Kwam ook door die hoes die ik wel wat vind hebben. Maar ben in tegenstelling tot Ed en jij niet meer zo kapot van die typische jaren 80 rock.

Dus ook niet benieuwd naar de nieuwe Vandenberg?

Het is helemaal niet jammer voor mij dat jij een album van Uriah Heep totaal geen Uriah Heep vindt.