Ozzy Osbourne - Scream (2010)

Een wat moderner, bombastisch geluid, met behoorlijk wat lekker zware metalriffs. Ja hoor, ik kan er wel wat mee. Na een sterke opening met een reeks prima tracks zakt de boel af en toe wel wat weg in middelmatig songmateriaal, maar het album blijft over de hele linie toch best oké. Ik heb Ozzy wel eens minder goed uit de hoek horen komen, in ieder geval.

Curieus, ik vind Scream namelijk echt zeer behoorlijk. Gus G brengt wat vuur terug dat echt compleet miste op de vorige platen en ook de composities storen nergens. Kijk, Let Me Hear You Scream en Soul Sucker zijn heel moderne tracks, dus ongetwijfeld zullen er een aantal mensen echt enorm over de zeik zijn geweest hiervan, maar Ozzy klinkt hier voor de verandering krachtig en gemotiveerd. Het is allemaal wel dermate overgeproduceerd dat de vraag blijft hoeveel hiervan echt is en hoeveel technologie, maar vooruit, ik wil hier niet moeilijk over doen.

Life Won't Wait en Diggin' Me Down zijn namelijk echt sterke tracks te noemen. Afwisselend en met de juiste emoties gespeeld en gezongen. En ja, ik heb eigenlijk ook geen kritiek op de rest behalve 'het is niet helemaal mijn ding'. Heb deze wel veel meer achter elkaar kunnen draaien dan Down To Earth en Black Rain en vind hem ook beter dan een aantal van de - voor mij - tegenvallende klassiekers.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Blizzard Of Ozz
7. Ozzmosis
8. No Rest For The Wicked
9. Down To Earth
10. Black Rain

Net als op Black Rain is Kevin Churko de producer op Scream. Hij geeft dit album wederom een platgecompressed en poppy geluid mee, maar als geheel klinkt dit album wel wat steviger dan de voorganger. De plaat opent vrij sterk met Let It Die, een midtempo beuker dat zich in de solosectie tot een onvervalst heavymetalnummer ontpopt. Ook Let Me Hear You Scream vervolgt lekker stevig, al kan het afgemeten synthetische en industrieel aandoende geluid van de ritmegitaar me niet erg bekoren. Als geheel klinkt het nummer echter erg energiek.

Na het pompende en groovy Soul Sucker krijgen we in de vorm van Life Won't Wait een soort van semi-ballad te verwerken. Aanvankelijk hoor ik de bui al aankomen en bereid ik me voor op een zeikballad zoals Ozzy zo vaak heeft afgeleverd in het verleden, maar wie schetst mijn verbazing als blijkt dat dit een best sterke en afwisselende track blijkt te zijn.

En zo raak ik gaandeweg steeds meer gecharmeerd van dit album, dat energieker klinkt dan de vorige twee album. Na het sterke Diggin' Me Down is het belangrijkste kruit wel verschoten, maar blijft het album aangenaam.

Als ik dat toch een punt van kritiek moet geven dan is het wel de rol van Gus G. Ozzy's band was ooit een broedplaatst van gitaartalent. Gus G. is zeker ook een uitstekende gitarist, maar zijn spel is in tegenstelling tot zijn voorgangers weinig onderscheiden.

Scream is een degelijke, energieke Ozzy-plaat, maar zonder het charisma van zijn beste werk.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain

Bij verschijnen van Scream kwam er een grappig filmpje online van Ozzy Osbourne in Madame Tussauds in Londen, die zittend als wassen beeld plotseling in beweging kwam en bezoekers liet schrikken. Gegil alom: scream! Ook al vonden mijn kinderen Ozzy 'een griezel', dít vonden ze leuk. Het staat inmiddels op Dailymotion.

Opgenomen in de thuisstudio van de zanger is nieuw de Griekse gitarist Gus G (Karamitroudis), die ik nadien tweemaal solo zag. Dan zit hij in de hoek van power metal: melodieus en uptempo.
Bij Osbourne echter klinken net als op voorganger Black Rain nogal wat logge invloeden uit nu metal. Van dat laatste subgenre ben ik geen liefhebber en daarmee vallen die nummers af, vooral omdat de zanglijnen er niet beklijven. Neem bijvoorbeeld Latimer's Mercy, dat veel te lang, heavy maar saai doorkeutelt.

Wat doet het wél goed? Het vlotte Let Me Hear You Scream, het lichtere Life Won't Wait; met het klassiek-akoestische Diggin' Me Down waan je je terug in de dagen met Randy Rhoads waarna een heerlijk heavy nummer met Sabbathiaanse riffs volgt, mijn favoriet van dit album; in het kalmere Time met z'n koortje is de melodie aangenaam; ronduit lief is het korte afscheid met I Love You All. De drie bonusnummers die nadien verschenen zijn prettig.

Her en der wordt in de teksten met de Almachtige geworsteld, zoals in Diggin' Me Down, of wordt hypocrisie aangekaart (Crucify).
Schreef Osbourne deze teksten zelf? Zou kunnen, maar omdat hij voorheen die credits onterecht claimde, ben ik in het ongewisse of dat hier wél het geval is; herinnert u zich zijn eerste soloalbums waar Bob Daisley al dan niet als muzikant meewerkte. Wellicht toch wel hier, omdat hij nadien op Patient Number 9 zelfs autobiografisch werd en zijn gevoelens verwoordde.

Soul Sucker is nog wel aardig door de tempowisseling, van de monotone riff moet je houden. Jammer dat G niet de nodige compositorische ruimte kreeg. Zelf weet de gitarist niet eens waarom hij nadien niet meer werd gevraagd. Ik denk dat hij meer voor Osbourne had kunnen betekenen dan de zanger toestond, wat vermoedelijk de kwaliteit van de muziek had verbeterd.
G's gitaarsolo's zijn evenwel spectaculair: een sterke combinatie van snelheid, melodie en eigenwijze wendingen. Daarom toch nog een 7 in plaats van een 6 voor Scream.