Korn - Life Is Peachy (1996)

Alle eindnummers na Kill You waren slappe doordrukjes van de eerdere. Waarom moeten ze altijd dezelfde lading hebben bij ze?



Ik vind Kunt (want zo heet ie eigenlijk) wel heerlijk om even op los te gaan na een kutdag. Vooral na die break: FUCK YOOUUUUU!!!!!!!!! PUNK-ASS BIIIITCH!!!

Misschien is het de euforie dat het album EIN-DE-LIJK afgelopen is ?

Ken je dit album dan?
Het is echt vele malen beter dan wat hierna kwam, hoor!

Ik luisterde dit een x aantal jaar geleden veel, tegenwoordig ben ik er wel klaar mee.

Niet dat ik het HEEL slecht vindt er zijn veel slechtere dingen denkbaar, ik dikte alleen mijn vorige berichtje een beetje aan

maar daddy staat helemaal niet op deze plaat

hmm ben in de stemming, ga hier eens een kleine recensie over schrijven

het begint al goed met "twist", waarvan ik plat lach toen ik het voor de eerste keer hoorde en dus niet wist wat ik kon verwachten.

chi, lost en swallow zijn allemaal heel goeie tracks met het typische korn-geluid.

dan komt porno creep, vind ik een van de mindere tracks op het album, maar heeft toch een bepaalde atmosfeer waardoor hij zeker niet slecht is.

dan komen meteen na elkaar de 2 beste nummer van het album:
good god en mr. rogers
deze nummers zitten vol emotie en zijn ook 2 van de nummers waar hun typische geluid het best tot hun recht komt.

volgende op de lijst is K@#Ø%! velen schijnen dit bagger te vinden, maar ik vind het wel een leuk liedje. niet al te serieus natuurlijk.

de volgende 3 nummers zijn allemaal leuke nummers, al vind ik het rap-gedeelte in wicked redelijk saai.

en dan komt het, het mormel van het album. wat ze met low rider wouden bereiken, weet ik niet, maar het is rommel. gelukkig is hij vrij kort.

dan komt er weer een lied met het typische korn genre, nl. ass itch

en dan komt kill you, velen vinden dit een climax, maar ik vind het eerder een doorsnee liedje, eigenlijk zelfs een van de minsten op het album (spoel trouwens eens door naar 7:37 van dit lied )

conclusie: een keiharde ****1/2 en een plaatsje in mijn top 10

Dingen zoals Low Rider en Porno Creep vind ik juist fantastisch in de manische sfeer van dit album passen.

Een van mijn meest gedraaide albums ooit. Toen het net uit kwam (en ik nog puberde uit alle poriën die ik rijk was) vond ik dit album een openbaring in de heavy muziek. Even lekker overal tegenaan schoppen, al helemaal toen mijn toenmalige favo bandje (rage against the...) het voor gezien hield.

Ik denk dat ik ook een van de weinigen ben die dit album beter vind dan het eerste. Het hele album ademt een sfeer uit die ik nu nog steeds ruik wanneer ik hem opzet.

Misschien muzikaal gezien niet allemaal even geniaal, maar wel lekker vuig, zwaar, thrashy en emotioneel geladen!

Hoogtepunten vind ik nog steeds Chi/Lost, Good God, Wicked en Kill You.

Nu ik dit album weer is opzet kan ik zeggen dat dit best wel een experimentele plaat is.
Niet de beste KoRn maar wel een leuk album.

heb het nog eens opgelegd, en het is me opgevallen dat ik kill you niet meer een van de minste vind, maar een van de beste.
hierbij vink ik kill you aan i.p.v. lost

porno creep past zeker heel goed in deze sfeer, maar low rider vind ik er juist afbraak aan doen

Kill You is absoluut een hoogtepunt. Vooral die stille woede aan het einde ('How can I cry over someone I never loved?')

Toen dit album uitkwam was ik zwaar onder de indruk, ik was toen achttien. Ik zag ze een jaar of twee later op pinkpop en ik vond het geweldig. Jammer genoeg zijn ze later wat afgegleden naar een lager nivo maar de opvolger hiervan vind ik ook nog zeer goed.
De hele sfeer op dit album en de manische zang, en mede het jeugdsentiment maken dit voor mij een klassieker.

Onleesbaar bericht verwijderd. Een beetje ABN en interpunctie is toch wel wenselijk.

Iets minder als het debuut, met de beste songs Wicked (Ice Cube cover), ADIDAS, Good God en Low Rider.

blijft mijn favoriete korn plaat, hier klinken ze nog lekker agressief.

Bij Twist staat niet vermeld dat Beavis de leadzang verzorgd.
Zelfs in de lay-out wordt hij nergens genoemd.

Beavis? The Tazmanian Devil zul je bedoelen!

Heerlijk 2e album van deze grondleggers van nu-metal.
Muzikaal minder agressief en gevarieerder dan het debuut, waardoor het wel wat meer moet groeien. JD blijft op zijn eigen bijznodere manier zingen. persoonlijk vind ik Wicked het beste nummer van dit album.

Ook Korn heeft last van het tweede album-syndroom. De sound van het debuut is intact gebleven, met dank aan producent Ross Robinson, maar de overwegend korte songs zijn ditmaal minder beklijvend. De overtuiging is er, maar het materiaal is gewoonweg niet pakkend en sterk genoeg. Hier en daar een paar goede tracks, zoals Mr. Rogers en het afsluitende Kill You, maar dit is en blijft wat mij betreft één van de mindere albums van de band.

Deze cd had ik hier thuis ergens nog liggen, al stond hij - in tegenstelling tot het debuut en Issues - niet in mijn "platenkast der metalen klassiekers". Uiteindelijk bleek dat ik hem jaren en jaren terug eens aan mijn broer had uitgeleend, die hem maar al te graag teruggaf - harde gitaarmuziek is niet echt zijn ding namelijk. Nu ik mijn weg door het metal-genre aan het banen ben, komt dat wel mooi uit, aangezien ik hier alleen een volledige stem uitbreng op de albums die ik ook daadwerkelijk in mijn bezit heb.

Na de zwartgallige trip van het debuut, was er met deze Life is Peachy tijd voor wat zwarte humor. Eerlijk gezegd beviel het album mij bij recente herbeluistering een heel pak beter dan de laatste keer. Het geheel is minder duister en introspectief dan het eerste wapenfeit, maar het straalt toch een fijn manisch sfeertje uit. Met "Chi", "Good God", "No Place to Hide", "Mr. Rogers" of "Kill You" staan er zelfs enkele ijzersterke plaatjes op.
Over een score moet ik me eens beredeneren, maar die zou weleens tegen de 4* aan kunnen liggen.

De tweede Korn-plaat legt de accenten nog meer op de excentrieke kenmerkende elementen van het debuut. Het riffwerk is nog dissonanter en schurender, de zang is verknipter, de bas nog lager en slapper en de grooves van David Silveria nog meer hip-hop en nóg dieper. Verdomme, de grooves op dit ding zijn zo moddervet en maken de plaat echt voor mij. Life is Peachy heeft wat minder echt pakkende nummers, maar je kunt niet om de enorm naargeestige sfeer van de gehele plaat heen. Een waardige opvolger.

jeugdsentiment...de jaren 90