Porcupine Tree - Anesthetize (2010)

Wat zie je op de dvd trouwens goed hoe ziekelijk die gast wel niet drumt!

Ik had hier ook een kaartje voor, ware het niet dat ik toen precies op examenreis naar Rome was. Baalde ik enorm van, maar goed Rome was ook geweldig natuurlijk!

De BluRay versie speelt hier momenteel. Ik ga hem toch niet wegdoen

....de live versie van de cd Fear of a blank planet is dan nog ietsje straffer!
Dit schijfje gaat nog veel in de speler geschoven worden!
Quasi perfecte songs, perfect uitgevoerd!

Ik vind de dvd wel aan de matige kant. Er is eigenlijk te veel mis mee. Die special edition cd zal wel veel te duur zijn?

Wat is er mis mee?

Wat is er eigenlijk niet mis mee? Shots duren soms te lang, het camerawerk is nogal eenzijdig. Zie je de toetsenist zitten, maar dan kun je niet zien wat hij speelt. Dat soort dingen.

De muziek is iig van een erg hoog niveau. Snel maar eens kijken of ik deze ergens aan kan schaffen.

Optreden (s) is (zijn) fantastisch gefilmd, Je kan hem nog overal kopen, neem de blu ray, zit je altijd goed.

Ik ga even zoeken. Ben benieuwd hoe alles eruit ziet!

dat die gasten muziek kunnen maken, daar ben ik wel van overtuigd. Maar ik begrijp 'progressive rock/metal' niet. Ik heb net het nieuwe album van steven wilson geluisterd, en nu deze (heel anders, ik weet het, maar de muziekfilsofie is hetzelfde). Ze hebben hoge scores, en dan raak ik nieuwsgierig.

Wat is het nou dat dit jullie allemaal zo raakt? Het gitaarwerk begrijp ik, zo nu en dan klinkt dat echt vet. maar dan al die synthesizers er door heen, naar mijn idee verkracht dat de boel.

Ik vergelijk progressive rock altijd met een madame biyoux die tijdens een begrafenis iemand wil gedenken, maar zich daar iets te intellectueel voordoet, de 'oo's als 'eu's uitspreekt, en daardoor de essentie van de te gedenken persoon mist.

Ik zou zeggen: back to the basics, en probeer dan een snaar te raken, en niet met dat semi-intellectueel geneuzel. Less is more!

Maar iedereen zn eigen smaak. ik zou zeggen: daag me uit om aan de hand van passages uit dit album de weerwaarde van 'progressive' rock te laten voelen.

Bill Bruford zei eens dat er binnen rockmuziek twee soorten groepen muzikanten waren: de "Truth Merchants": de muzikanten die zich houden aan het less is more stramien(wat ik een keurslijf vind) en de muzikanten die snel verveeld raakten met de zelfde 3 of 4 koorden en die aan het experimenteren sloegen.

Om maar jouw voorbeeld te gebruiken. Telkens maar weer het zelfde onpersoonlijke verhaal houden op een begrafenis treft ook niet de essentie van de te gedenken persoon. Gelukkig zit tussen dat en pseudo-intellectueel geneuzel een hele wereld van mogelijkheden.

Binnen prog heb je uiteraard wel wat van die pseudo-intellectuele neuzelaars(pendragon is een goed voorbeeld), maar ik vind porcupine tree binnen prog juist een zeer evenwichtige band. Voor mij geeft de afwisseling tussen spacy keyboardpartijen en metalachtige uitbarstingen het album een prachtige flow.

Aan die uitdaging ga ik me niet wagen, dat dient elke luisteraar zelf te beoordelen; zoveel mensen zoveel smaken.

Het gaat mij er niet om dat het telkens onpersoonlijk is, maar dat je intellectueel doet om intellectueel over te komen, terwijl het gewenste effect niet bereikt wordt, hoewel er enkele ja-knikkers tussen het publiek zitten. Zo zie ik over het algemeen progressive rock. Het is maar een voorbeeld.
Derhalve moet ik eerlijk zeggen dat ik het niet vervelend vond om naar dit album te luisteren en ben het met je eens dat dit binnen de prog een evenwichtige band is, en dat er binnende prog rock veel mogelijkheden zijn.
Het is ook grotendeels mijn smaak dat de keyboardpartijen en de jaren 80 klinkende drumbeats mij niet bekoren. Maar dit is porcupine tree, dat album van steven wilson is wat meer progressive. Ik had dit verhaal misschien beter bij dat album kunnen zetten.

Overigens bedoel ik met 'less is more' niet het aantal akkoorden.

Wil je dat even uitleggen want dit klinkt mij als ongelofelijke flauwekul.

"Zo zie ik over het algemeen progressive rock" is niet de juiste ingesteldheid denk ik. De term is veel te breed. Je hebt bombastische prog for the sake of it, met kermisgeluiden en weet ik veel, maar ook de meer subtiele substijlen hé. Alsof je Rolling Stones met 'rock' eer aandoet. We weten immers ook dat ze zowel Angie als Brown Sugar geschreven hebben. Een band als Porcupine Tree is niet één genre. Misschien was het nogal riskant om 'Anesthetize' te beginnen (of in 't algemeen een liveplaat). De keyboards vormen een erg goede bijdrage tot het geheel vind ik zelf. Misschien moet je maar eens Deadwing of Fear of a Blank Planet (deze word hier op Anesthetize integraal gespeeld in het begin) opleggen - dat zijn althans mijn favoriete platen.

Ik ben ook fan van veel bands in je top 10 (vooral dan Beatles en Led Zep, meesterlijk goed). Toen ik met Porcupine Tree in de 'progzone' terechtkwam, was het ook even wennen. Er zitten heel veel subtiele elementen in de muziek van PT, die je pas na ettelijke luisterbeurten vat. En op die manier kan het lang duren voor je het verhaal, het concept als het ware begrijpt. Zo heb ik het toch ervaren. Ik moest meer moeite doen om dit te doorgronden, maar wat je ervoor terugkrijgt -die muzikale beleving, het luistergenot, het opgaan in de hele metasfeer die in sommige nummers gecreëerd wordt- daar staat geen prijs op.

Wat betreft het intellectuele. Tja, waarom zou het 'pseudo'-intellectueel zijn? Ik vind veel neoprog (IQ, Pendragon, wat Marillion) wat pseudo-intellectueel overkomen, maar PT eigenlijk helemaal niet. Steven Wilson is -van wat ik uit geschreven en video-interviews afleid, en ik heb ze denk ik allemaal gezien- de bescheidenheid zelf. Hij kent zelfs nauwelijks namen van akkoorden. Als je muziek als een kunstvorm beschouwt, boven het louter entertainende, en bovendien gepassioneerd bent door luisteren naar verschillende soorten andere muziek, wil je gewoon het hoogste van je capaciteiten aanwenden om iets te creëren dat rechtstreeks uit je ziel komt. En ik vind dat PT daar bijzonder goed in slaagt.

Anyway, op progarchives.com vind je ook relevante stemgemiddeldes, naast deze hier op MuMe. Steven's solowerk Grace for Drowning is wel redelijk anders dan PT. En binnen PT heb je ook een drietal verschillende era's (pre- en post-Stupid Dream Dream en pre- en post-In Absentia).

Over je nickname: zelfs van blink-182 ben ik fan (jeugdsentiment) en schaam me daar niet om (why should I)

tnx voor je verhaal. Ik denk dat het voor elke muziekgenre geldt (behalve pop), dat je erin moet verdiepen om het te begrijpen. Zo ook met deze, ik begrijp dat, maar heb er weinig zin in. Misschien later nog ns luisteren.

over die drumbeats, een flinke echo in de snaredrum, overigens niet bij alle nummers. Valt mij op via mijn installatie, jouw wellicht niet.

Jongens, ik hou er over op, ik wil jullie niet irriteren met mijn smaak. Veel (her)luisterplezier met deze plaat.

Een drumbeat is een serie drumslagen achter elkaar, je vindt het drumgeluid niet goed of iets dergelijks. Ik luister deze schijf altijd van een Blu Ray disk op redelijk audio setje, klinkt voor mij prima.

Hee no hard feelings, ieder zijn ding, ik deel enkel mijn visie

Is deze box ook te verkrijgen met cd's in plaats van lp's?

Naar mijn weten niet... Audio rip van de dvd's?

Ah jammer. Audio-rip heb ik al

Dan ga ik maar voor de gewone DVD editie!

Daar is niets aan, je mag dat toch gewoon rippen als je de DVD/bluray bezit? Ik heb de bluray/dvd al heel lang, en pasgeleden ook de LP set aangeschaft. Een van mijn favoriete liveoptredens aller tijden.

Hij is inderdaad niet officieel op cd te krijgen voor zover ik weet.

Het is juist die diversiteit die Porcupine Tree zo goed maakt. Dan weer synths, dan weer een scheurende solo en toch altijd weer Harrison.

Zelf vind ik dat de geluidskwaliteit van deze DVD behoorlijk te wensen over laat. Zal met de blu-ray vast beter zijn, maar het klinkt niet mooi vol. Vooral tijdens de 'erupties' is dat wel een flink nadeel, want ik ben niet zo van het herrie maken. De bas is slecht te horen, de synths hoor je alleen als je je oren spitst. Fear of a Blank Planet is een geweldig album en die luister/kijk ik altijd, maar daarna ben ik wel klaar met die inferieure kwaliteit en zet ik liever een (regulier) album van ze op.

Wat een live optreden, een van de beste ooit voor mij! Een aaneenschakeling van hoogtepunten dit is echte kunst

Vooral tracks 2 tot en met 7 (het gehele 'Fear of a Blank Planet' studio-album) verdienen het predicaat GENIAAL; overige tracks zorgen voor een over-all 5-sterren waardering.

Het is Porcupine Tree week in huize Broem. Krijg het soms ineens te pakken w.b. een band of artiest. Hoorde afgelopen week het magistrale 'Arriving somewhere but not here' voorbij komen en kreeg de smaak te pakken. Ik heb al eerder bij andere Posts aangegeven dat ik Steven Wilson geniaal vind. Met al zijn (solo)projecten, bands en productie werk is de kwaliteit onverminderd hoog. Live een feest om te zien en horen. Dit livealbum is er zeker zo eentje. Prachtige productie van een band die op dreef is. Maar wanneer zijn ze dat niet!

Ik heb het afgelopen jaar de gehele PT discografie op LP aangeschaft via zijn website en ik heb daar géén spijt van! Die LP's klinken echt waanzinnig...
Nu alleen Deadwing nog. Die helaas vanwege een rechtenkwestie niet opnieuw mag worden uitgebracht. En de originele persing is mij echt veel te duur

Over deze blu-ray: ga het kijken/luisteren! Een waar genot.
Klein minpuntje: Soms is er wat verstoring te zien als die lamp achter de drummer (als ik het mij goed herinner) richting de camera schijnt. Lijken wel compressiefoutjes.

Ik weet dat ik hier na drie jaar nog op reageer, maar even serieus... "een serie drumslagen achter elkaar, je vindt het drumgeluid niet goed". Eh jawel, het maakt heel veel verschil op wat voor kit de drummer speelt en hoe die getuned is. Echt heel erg veel. Dus dat is gewoon pure onzin die je praat.

Ik bedoelde dus dat een drumbeat alleen maar een serie slagen op een snare/tom is. Dat hij het geluid niet goed vindt dat kan natuurlijk. Op mijn audioset klinkt het echter prima.

Wat dit verhaal te maken heeft met een goed getunede kit weet ik niet. Ik ben zelf drummer dus dat snap ik ook wel. Ik kan mij echter niet voorstellen dat een topper als Gavin Harrison zijn kit niet goed tuned. Bovendien zat ik toen twee dagen in 013 en het is mij niet opgevallen dat de kit niet goed was afgestemd. Maar afijn ieder zijn mening.

Dan heb ik je gewoon verkeerd begrepen denk ik, mijn excuses daarvoor. Ik bedoelde ook niet dat Harrison zijn kit niet goed getuned had of wat dan ook, dat was puur om mijn punt te maken m.b.t. dat het wel degelijk uitmaakte op wat voor kit hij speelde voor het drumgeluid etc.

Ik vind het ook prima klinken hoor overigens.