Iron Maiden - The Final Frontier (2010)

Best wel lekker maiden album.
Nu op de voor avond voor kerst maar es weer opgezet ha.
Heb bijna alle cd's van hun,behalve de blaze albums.

Ben al jaren fan van maiden tis en blijft een geweldige band.
Hoop dat ze gauw weer een studio album uitbrengen
Voorals nog vind ik deze beter dan de 2 voorgangers(die ook zeker niet slecht zijn!)
Vind op deze cd de sound heerlijk.

Over de hoes ja ik vind hem best meevallen sterker nog vind hem wel oke,ja tis geen power slave of somewhere in time of piece of mind,maar ze zijn er stukken minder bv dance of dead, a matter of.......en no prayer for the dying die vindt ik maar matig!

Al met al een goede maiden plaat, hopen op gauw een vervolg!

Nog even voor de record mijn top 5 favo iron maiden cd hoezen!

Somewhere in time
Power slave
The number of the beast
Piece of mind
Live after death

Met vr gr eddie the beast

Wenst jullie alleen een goede kerst en een muziekaal 2013

Bij de tweede keer toen ik 'm hoorde vond ik deze toch wel aardig, en niet minder dan de albums uit de jaren '80. Daarom een half sterretje erbij.

Eén van hun beste.
The man who would be king en the alchemist zijn de zwakke broeders. Maar aangezien ik op de meeste maiden albums wel twee of meer zwakkere nummers vind staan, steekt deze er met kop en schouders boven uit.

Het heeft even geduurd, voordat ik dit album aanschafte. maar nu die dan toch in de kast staat...

Goed album, en alleen het slot nummer vind ik relatief het minste nummer dat op het album staat. Voor de rest eigenlijk wel het vertrouwde Maiden geluid. Meneer Harris huppelt overal vrolijk doorheen op zijn karakteristieke wijze, de gitaristen mogen weer lekker soleren, Bruce gooit overal zijn relatief mystieke teksten tegenaan en Nicko drumt alles weer vol. What's new, en het klinkt weer als vanouds. Soms wat rapper, soms neemt de band een stapje terug. Alleen het enigszins experimentele intro is anders van opzet dan dat we gewend zijn.

Lijkt af en toe alsof ik naar een gewone rockband zit te luisteren, op zich niet verkeerd.
De lange epische songs liggen wat makkelijker in het gehoor en komen wat sneller to the point als hun vorige album.
Sommige instrumentale passages zouden op een oude Rush album niet misstaan.

Maiden blijft kwaliteit leveren maar daar moet je wel open voor staan, de meezingnummers zijn allang verleden tijd.

Hier staan toch genoeg meezingers op.

Misschien bedoeld Lonesome Crow wel dat hij zelf te oud is om nog een goed genoeg stemgeluid te hebben om aan een meezinger mee te doen.

when the wild wind blows .... blijft een .Heerrlliijjk nummer

Nice albumpje hoor. Ik weet dat ik geen 'echte' maiden fan ben volgens velen omdat mijn favorieten van de band de platen zijn die door velen worden gezien als het mindere werk, maar toch ben ik al vanaf mijn 13e fan van de band en zijn mijn favoriete albums inmiddels naast SiT en Powerslave toch echt BnW, AMoLaD en deze, The Final Frontier. Ik vind dit gewoon een heerlijk sfeervol album met weinig zwakke punten. Toegegeven, het is niet heel origineel. Maar van mij hoeft dat niet altijd, ik hou van Maiden om de muziek die ze al hebben gemaakt. Als ze dan met zo'n album komen welke mij weer in diezelfde sferen brengt als een Somewhere in Time ooit deed dan vind ik het dik in orde!

The Final Frontier vind ik een mooi volwassen album. Net zo sterk als het oude spul. Ik ben wel een beetje een Maidennerd. Dat zeg ik er direct. Ik draai hem nog altijd heel erg vaak.

Nou, zolang je favorieten zich maar niet tussen 1994 en 1999 bevinden wordt je door Maiden-fans over het algemeen als zeer zinnig beschouwd hoor

The X Factor is na SiT en SSoaSS het beste wat ze gemaakt hebben

Ik vind dit een geweldig album. Het beste van sinds Bruce er weer bij is. Maar zo goed als de eerste 7 albums wordt het toch nergens naar mijn mening. Al is het moeilijk te beoordelen, want de nostalgie werkt ook in het voordeel bij die albums. Onmogelijk dat The Final Frontier zo'n impact zou kunnen hebben.

Vooralsnog het laaste album van de mannen is weer een alleraardigste verzameling epische nummers afgewisseld met enkele korte rockers en een ballad.

Respect voor het ‘experiment’ wat de intro ‘Sattelite 15’ is, maar van mij had het niet gehoeven. Titelnummer is een lekker rockende, korte meezinger. Dan volgt single ‘El Dorado’, waar ik niet zo weg van ben. ‘Mother of Mercy’ is ook nog aardig kort en rockend. De ballad hier heet ‘Coming Home’ en is een erg mooi nummer. Met ‘The Alchemist’ komt er een aardig einde aan de kortere nummers. Vanaf hier duurt ieder nummer langer dan zeven minuten. ‘Isle of Avalon’ leidt het blok epics in. De intro van dit nummer doet me denken aan het tussenstuk van ‘Seventh Son...’. Best wel lekker. Dit stuk komt later nog eens terug. Tussendoor is er ruimte voor Bruce’ vocale geweld en het betere gitaarwerk. ‘Starblind’ is een persoonlijke favoriet. ‘The Talisman’ doet denken aan twee eerder verschenen nummers van Maiden, namelijk ‘Ghost of the Navigator’ en vooral ‘The Legacy’, maar is in tegenstelling tot die laatste wel een zeer sterk nummer (waarschijnlijk niet geheel toevallig zijn alle drie ‘Gers-songs’). Bruce levert hier zijn beste vocale prestatie van het album. ‘The Man Who Would Be King’ kent bijzonder aangenaam gitaarwerk. Afsluiter ‘When the Wild Wind Blows’ is ongetwijfeld het prijsnummer van dit album. Het bekende zachte intro, dat overgaat in hetzelfde deuntje maar dan versterkt, een vrij makkelijk te volgen tekst (kritisch op de media), lekkere instrumentale passages. Schitterend.

De beste nummers van dit album (uitgezonderd ‘Starblind’) staan ook op ‘En Vivo’ (en worden daar grotendeels beter uitgevoerd). Neemt niet weg dat dit een goed album is.
4 sterren

Ik vind dit gewoon een fantastische plaat! Boeiend van begin tot eind en een lekkere sound! Opvallend hoe de eerste helft van het album bestaat uit de kortere nummers en dan met Isle of Avalon een reeks langere, meer epische nummers begint. Deze 2 helft is voor mij dan ook iets sterker, maar ook de eerste nummers zijn gewoon erg lekker. Het slotnummer 'Where the Wild Wind Blows' is voor mij een instant Maiden-classic geworden en staat in mijn persoonlijke topljst van beste Maiden-nummers. Ik hou er wel van!

Where The Wild Wind Blows is prachtig. Een track van een volwassen Iron Maiden. Weet je wat voor mij ook een instant klassieker is? Starblind. Starblind? Meen je dat? Ja, echt. Ik meen dat. Of had ik dat al eens gezegd?

Anyway, jammer dat die niet op de setlist stond. Het lijkt wat meer een Bruce Dickinsonnummer te zijn dan een Maidennummer maar hij past er niettemin goed tussen. Het drijft op ijzersterke zanglijnen en het gitaarwerk is anders dan veel klassieke Maidennummers slechts een radertje in de hele song. Dat geldt bijna voor het gehele album overigens. Staat nog immer fier overeind naast het klassieke spul in mijn huis.

Was zelf erg blij dat ze destijds The Talisman wel op de set hadden gezet, wat een geweldig nummer is dat zeg! Wat mij betreft misschien wel het beste wat ze sinds The X-Factor hebben neergezet, al zijn nummers als WhenThe Wild Wind Blows en Paschendale ook niet te onderschatten.

Al enig nieuws wanneer ze eens aan een opvolger gaan beginnen? Het tempo mag dan wel niet al te hoog, maar gezien de kwaliteit van deze en AMOLAD mogen ze er toch nog wel minimaal eentje uitbrengen.

Voorlopig reizen ze nog rond met het Maiden Englandcircus. Ondertussen schrijven ze wel eens wat maar daar laten ze niet veel over los.

When the Wild Wind Blows

Ik had na lange tijd weer eens zin om deze te beluisteren, en zodoende in de auto deze weer eens in de cd speler gedaan.

Het begin met de titeltrack begint gelijk al matig met een ellenlange intro van maar liefst 5 minuten, en dan hoop je dat het daarna losbarst, maar daarna ook middelmaat troef. Toen kwam het tweede nummer en ook dat nummer zei me niets en deed me niets. Maar snel weer eruitgehaald en een jaren 80 album van hun in de speler gedaan.

Nee de tweede dickinson fase vanaf brave new world is niet mijn ding, teveel van hetzelfde en te weinig uitschieters. Soms hoor je wel wat momenten terug van de oude maiden, maar ook het gitaarwerk klinkt veelal enorm tam.

Ik zou toch nog even doorzetten als ik jou was, vooral The Talisman en het laatste nummer zijn erg mooi.

Inderdaad. De eerste twee nummers zijn heel erg middelmaat. Daarna gaat het langzaam aan los.

Jullie hebben gelijk, ik had nog even moeten doorzetten. Toen ik deze een paar jaar terug hoorde vond ik hem best ok, maar nu na het eerste kwartier geworstel had ik gelijk het zin er al af. Misschien was het beter geweest om de eerste 2 nummers te skippen en gelijk met het derde nummer te beginnen.

Het staat me bij dat deze wat afwisselender is dan a matter of live and death, dat album heeft ellenlange nummers die al maar doorgaan in hetzelfde ritme en tempo.

Ik zal hem van de week nog eens in de herkansing doen en de eerste 2 nummers gaan skippen.

Wel raar trouwens om een album te beginnen met 2 middelmatige en zelfs nietszeggende nummers, maar dat zal het concept waarschijnlijk wel zijn.

Dit is een veel beter album dan "inderdaad"dat langdradige A matter of ...... zelfs de titel is gewoon te lang

Je moet er wel een beetje voor in de stemming zijn. Zo niet dan zet je m inderdaad zo weer uit. Binnenkort (nou ja, dit jaar) ligt de opvolger in de schappen. Ben toch wel weer benieuwd, eigenlijk, stiekum.

Naar aanleiding van de komende release The Book of Souls heb ik deze nog maar eens beluisterd. Ik moet toegeven, ik heb alle albums van Iron Maiden, maar de 2 albums volgend na Seventh Son draai ik amper, terwijl ik die na Fear of the Dark vrijwel nooit draai (op gek genoeg The X-factor na dan, die draai ik wel vaker). Betekend niet dat ik deze platen slecht vind, maar ik draai toch liever het jaren 80 werk.
Deze plaat geeft ook wel goed aan waarom ik ze vrijwel nooit draai. Het is niet slecht, maar het knalt ook niet. Het album begint wat mij betreft hoopvol met Satelite 15...The Final Frontier en El Dorado. Daarna wordt het allemaal wat tam en kabbeld het wat door met een korte opleving rond The Man Who Would Be King.
Het baswerk is wel weer erg lekker, maar de zang vind ik ook al tam. Wellicht omdat Bruce Dickinson sleet op de stem krijgt. Ik hoop dat de komende release wat meer peper in de kont krijgt. En nu zet ik nog maar eens Piece of Mind op
3,5*

Btw: de hoes vind ik spuuglelijk en Maiden onwaardig..... Wat dat betreft scoort A Matter of Life and Dead en de nieuwe plaat stukken beter.... Jammer dat Derek Riggs niet meer meewerkt (of het niet meer kan), want die jaren 80 hoezen waren toch wel pareltjes!

Ook ik zet deze nog maar eens op als voorpret op de nieuw te verschijnen LP van Iron Maiden. Ik blijf een beetje een halfslachtig gevoel houden bij deze plaat. Bruce klinkt in de hoge regionen erg flets zoals AstroRocker terecht opmerkt. Bij een nummer als El Dorado wordt pijnlijk duidelijk dat ook hij een dagje ouder wordt.

Muzikaal staan er weer uitstekende nummers op maar soms worden de ideeën naar mijn mening wederom teveel uitgesponnen. Hierdoor verdwijnt de kracht uit de composities. Wat dat betreft vrees ik ook een beetje voor de nieuwe plaat gezien de gemiddelde speelduur van de nummers.

maar coming home is ook niet te versmaden

Ja, mooie doch standaard ballade. Wel een beetje een flauwe tekst. Dat gezwam over het met je reet achter de stuurknuppel van een Boeing zitten. Net zo ridicuul als zingen over motorrijden. I couldn't care less.
Gelukkig hebben we nog het weergaloze Starblind met zijn mysterieuze onthulling. Voor de balans.